B(L)ACK FROM MARS

B(L)ACK FROM MARS


Strak turend leunt ze tegen het raam. Haar neusafdruk en frons van een uur geleden reist mee.

Venetië ligt ten Noord Westen van de aquamarijn blauwe Adriatische Zee. Kleine afdrukken van hoge kabouterhuisjes, afwisselend mooie koepels op schaal met pleinen, kanalen en ontelbare bruggetjes.


De rat zit onverstoorbaar in zijn kooi. Hij lijkt in rust.  Zijn snorharen bewegen echter vliegensvlug tussen de tralies door.


Venetië daar woont zijn familie. Hij is daar op de trouwerij van zijn neef Black Dahlia geweest. De op een na zwartste getatoëerde rat ooit. Heftig sujet. Maar een schatje. Net als zijn blank rossige uitheemse bruid Blixa. Zij komt van ver. Maar is gebleven. Hij piept gniffelend zo waarachtig mooi is ze.


Hij komt zelf van Mars luiden de verhalen.

Kom op zeg een droge rode oneetbare planetoïde. Niemand die hem ook maar gelooft.


Geen vuiltje aan de lucht en pure zwaartekracht.

Aanstaande babies zouden verpletterd raken.

Vol lood van gestolen aangevreten tomaten.

Geen palen om in te bijten.

Een zwaar saai turbulent leven zo ronddraaien. Tollen in de ruimte.


Hoe ze hier bij neef Black Daliah is beland die met gemak een hele tafel tapas verorberd of hemelse sushi tussen zijn bijtgrage tanden neemt. Het biologeert hem.


Net als die kat Katelijn Fenix katerpoes die hem stalkte.

Hij maakte korte metten met haar. Dacht ie. Even later stond ze weer te jengelen en vreselijk te dreinen.

Van de 12e verdieping omlaag als een omgekeerde tornado en géén schrammetje.


Haar vel zat los. Haar tanden ongelooflijk vast. Haar botten krachtiger dan ooit.

Fenix was geen doorsnee poesje.  Ze wist andersom dat ze aan Killbill haar zachte poten vol had.

De daaropvolgende nacht slijpt hij zijn tanden en sluipt uit de kooi.


De koning met koetsier voor op de bok laat zich genietend verwennen. Onder ruches en smalle broekspijpen groeit zijn mannelijkheid. Zijn roze konen giechelen. Haar lippen bedwelmen.


De koets hupt vertwijfeld verder. Bij Venetië wordt het rustiger daar is alles roverzichtelijk recht. Geen rovers achter rotsen te bekennen. Zijn geurende wijdbeense tamarindesbevallen hem. Het doodt de tijd. Heerlijk jolijt.


De kelder meurt. Grauw  vocht. Zijn wenkbrauwen versperren zijn koude gevreesde blik.

Zijn handen grijpen krampachtig naar het vuur. Hij speelt met de schaduwen. Knauwt een mars. Zijn plastic horloge is in zijn huid gesmolten. Zo is hij altijd bij de tijd. Hij smelt alles. Smelten is zijn leven.


Killbill hoort gelach. Onderdrukte gekuch.

Geruis van struiken, gras neerstrijkend gekreun. Hij bedenkt zich geen moment. De koetsier staat voyerend achter een boom en houdt zichzelf met moeite staande. Het spektakel bloeit boeit en laat de schaduw van de  boom uitstulpen. Oh zijn hernia. Mmmmmm.


Killbill zit  verscholen in de koets met prinsheerlijk uitzicht. Hij hoort ze keuvelen. Enfin gekwebbel mag  hoor. De chaperonnes helpen de Koning een handje. Zijn corpus en zijn kleren vullen de ruimte tussen zijn maitresses op.


Opeengepakt naar Venetië. Bella Italia. Het land van pausen Kerk Staat Bologna Triëst, Genua, Verona, Michelangelo, verdovende wijn. Eeuwigdurend zonlicht en middernachtsdromen.


Fenix zwerft. Aangekomen bij Castello rust ze even uit. Zoals altijd zoekt ze haar weg. Op naar Dorso Duro.

Onverschrokken. Die terreurrat. Wat een schat. Haar kegeltjesogen lichten op. Schitteren als de bevallige vallei met Florence in het midddelpunt by night.


Morveran rukt zich los van het vuur. De bel blaast hij groter grootser. Het verdampt zijn adem.

Zijn kunststuk is bijna klaar. Nog even en zijn meesterstuk zal de koning doen huiveren.


De Rialtobrug weerkaatst in het maanlicht. Gemaskerde dames lachen met hoge stemmetjes tijdens het bal. De jonkheren buigen hun ballen bekneld in strakke maillots.

Deugdelijkheid staat ergens in kerken op kruizen. De absynth vloeit rijkelijk. Gutst tussen bewonderswaardige decolletés zo naar de kanalen waar de gondeliers de geliefden verschepen


De koning zijgt pontificaal breed in zijn koningszetel met uitwaaierende ruches. Hier en daar een been.

Zijn vlezige lippen leunen tegen het masker. Morgen komt het erop aan.

Hij zal haar tot koningin maken. Zijn geschenk zal ze niet kunnen weigeren.

Hij smakt. Mooi hij geniet nu al.


Killbill is veilig aangekomen. Wat shaky dat wel. Koetsen maken kotsmisselijk helaas. Er zit iets in dat woord koetsen denkt hij puffend.


Hij zweet als een otter maar kijkt oplettend.  Creëert het summum. Er borrelen luchtbellen boven tussen kokend heet gas. Glazig trekt hij zich volledig terug. Plots onzichtbaar. De zware deur valt luid achter hem dicht.


Fenix zwaait vervaarlijk met haar zwierige meisjesstaart. Het garnizoen blinkende ratten heeft de grens bereikt vanuit Canal Grande en heet haar beslist niet welkom. Ze verdedigen hun kanalen hun stadsmuren met hand en tand.


De langdurige Choggia oorlogen zijn hier niets bij.  Zij zint op een list. Grinnikt: 9 levens staan haar dat toe.

Killbill is haar niet vergeten. In de prille ochtend droomt hij van haar. Ze stoot hem aan.

Ben je al wakker? Hij strijkt zijn haren plechtig glad. Fenix kijkt verlegen weg. Het is nogal wat. Zo diepzwart getatoëerd.

Dat overkomt haar nou nooit. Maar hij is indrukwekkend en laat haar niet onberoerd.


Bedreven likt ze haar pootjes schoon met haar pregnante roze tongetje. Hij ziet het. Kijkt even overweldigd  weg.  Ze spint en haar nagels gaan langzaam uit. Ze wordt voortgetrokken door de wolken op een wagen getrokken door wilde katten.


Killbill is inmiddels bij zijn familie beland. Na een feestmaal besluit hij Fenix de eindelijk de waarheid te vertellen. Hij komt immers van Mars maar dat kan zij nooit weten.


Haar vacht voelt als fluweel Morveran twijfelt geen moment.

Ze dronk de melk hmmm.

Maar absynth begoochelt.

Fenix haar hersenen zijn snel begoocheld.

Ze dwaalde en gaf zich over aan alles wat getatoëerd leek. Oh Killbill.


Morveran neemt haar poezelig in zijn armen.

Hij huilt even. Zo zacht.

"Kom" hij vermant zich.

Het vuur duurt niet eeuwig. Het roept hem.


De zware geur van absynth doet zijn werk. Fenix daalt af, verdwaalt. Doezelt weg in haar gedachten bij haar diepzwarte adonis. Een schone slaapster in waaktoestand in Santa Croce.


Hij houdt haar plechtig als offergave haar roze tongetje laat hij alsof het zo hoort. Haar gepoetste pootjes strijkt hij glad en legt ze devoot. Zo wil hij haar vereeuwigen.



Hij besluipt als eerste de gewapende poort zoekt een ingang. Verderop staan er duizenden een duizelingwekkend legioen. Klaar om toe te slaan. Killbill slaat zijn zweepstaart hard op de betonnen grond. Waarschuwend. Hij wacht nog even met luid krijsen totdat hij haar ziet. Hij en de anderen leveren een haast Javaans schaduw schouwspel.


De koning staat klaar. Hij is al vroeg gewekt, gebaad en meervoudig aangekleed. Zijn courtisane aan de andere zijde van de eindeloze vertrekken van het Doge paleis is geparfumeerd, gesoigneerd en torenhoog gekapt.


Fenix zuigt haar adem op terwijl ze langzaam bijkomt. De courtisane glimlacht geheimzinnig.

Streelt de fluwelen vacht eindeloos.


Miljoenen ratten vormen een erehaag. De eerste courtisane schrijdt voorwaarts. Fenix als enig bruidsmeisje steelt de show. Haar Koning staat gereed. Hij trekt aan het touw en er ontstaat een spel van zilverend licht en blauw violette schakeringen.


De immense levensgrote vaas verbaast de ontstelde omstanders in grote mate. De afdruk is te zien van een neus.  Van ogen, geschoren wenkbrauwen. Respect wie dit geblazen heeft is magischer dan magisch. Een creator.


Ze buigt vervolgens kust ze de koning. De bekroning van hun liefde. Het volk samengepakt op het San Marcoplein slaat instemmend met zijn staart.


Morveran fronste ooit zíjn  wenkbrauwen. Het vuur heeft zijn kille ogen voorgoed gedoofd.


Killbill zucht tevreden. Terug naar Mars is een optie maar Fenix is erg leuk. Snoezig zoals ze slaapt. Hij ziet haar zo voor het eerst.

Tóch maar niet in een kooi terug naar Mars met zijn neef!?


© Kattya

Created by Kattya