✴WOLKENHEMEL




Er loopt een lange witte streep omhoog naar de wolkenhemel

Weet dat Coca Cola vroeger cocaïne bevatte.


Sexy en hij gaat weer verder met Reve.

Zijn ready made meal heeft hij tijdens het lezen verorberd.


Er loopt een lange witte streep omhoog over haar been naar een blanke opening. Het loslaten van nauwkeurig op en neergaand garen. Daar waar alles begon. Weer een panty geruïneerd. Hij werpt terloops een gesloten

blik op het gescheurd resultaat.


Hear the sons of the city and dispossessed.

Get down!

Get undressed!


Een zinderende samengebalde bal goud reflecteert ze. Het voordeel van

een nacht lang diepvriezen. Mededogen ontvangt ze van de Sisters of Mercy.

Ze danst naakt voor diezelfde zonnemaan. Alleen de gordijnen zien haar.

Lucretia my reflection.


Orkaan is windkracht 12, de hoogste trap op de schaal van Beaufort.

Van een orkaan is sprake als de windsnelheid gemiddeld over minstens 10 minuten 117 km per uur of meer is. Een orkaan is levensgevaarlijk. De gevaarlijkste storm die in ons land mogelijk is. De schade is enorm.


De rosarode poes entert vanaf het balkon de zonverlichte badkamer met een gedempte plof. Elke waakse tred geeft blijk van uiterste behoedzaamheid. Zijn behendige gemarmerde poot daarna de dikke wangen met glimmende voelsprieten schuiven tussen de kier van de deur door. Hij is binnen.


Gefascineerd tuurt ze naar de lucht. Talloze vogelbekjes schudden haar aardedonker satijnen kussen op. Bomvolle orkesten tijdens trage milde lenteochtenden. Haar haarscher blik verstrakt. Ze drukt op de knop. Bekijkt de verstilde opname verwonderd en schuift het gordijn op zijn plek.


Get pretty

but you

and me.

We got the kingdom.

We got the key.


Ze ziet hem in trance. Met gesloten ogen ondergaat hij haar blik.

Ze voelt zachte haren, voorhoofd, zijn nog donkere wenkbrauwen met licht diepliggende registrerende bruine flonkerogen. Zijn geprononceerde vrij lange neusbrug met eronder vlezig sensuele lippen omkranst door stoppels van 3 lange eenzame dagen. Hij leunt op zijn kin en kijkt haar onderzoekend aan.


André Kuipers zegt het met nadruk. "Er bestaan meer sterren in het heelal dan zandkorrels op onze stranden op aarde." Ze knippert ongedurig met haar ogen. Haar brein rekent als een supercomputer.


Je kunt een leven lang op dezelfde plek zitten en toch buitengewoon veel gezien hebben.


Hij heeft last van de zoute nasmaak. Vreemd ijs in een opwelling gekocht bij de Plus.


Slechts deze éne keer is het windstil. Geen wind die ook maar even zucht.


*"Stap nooit bedaard, gematigd in die goede nacht

Oud hout moet branden, laaien aan het einde van de dag."


Kapotte kleding. Broeken die afzakken.

Alles verteert. Waarom verteert de matras.


Steeds afstand om vervolgens toenadering te zoeken.

Liefde is nergens voor en nergens tegen.


Such things I hear,

they don't make sense

I don't see much evidence


I don't feel.

I don't feel.

I don't feel.


Door te drinken stel je de slaap kunstmatig uit.

Killing time on Facebook.

Dat doen wel meer mensen toch.


Verre landen, wegen, paden. Meisjes die lijken op zachte poezen.

Hij neemt zich voor die laatste snelle hap de schuld te geven.

Patat zonder om bijna 12 middernacht voelt als patat met.

I hear the roar of a big machine

Two worlds and in between


Ik mis niks alleen jouw stem jouw blik

Ik ken dit gedicht van je.

Zo bezie ik de wereld. Ik moet nu gaan.


We look hard

We look through

We look hard to see

for real.


Van de weeromstuit. Archaïsch nederlands

Taal is de ideale plechtstatige drager voor misverstanden.

Dat ligt aan 3 dingen.

De zender, de receptor de omgeving.

Alle 3 of 2 of 1 etc.... Het mathematisch model.


Dat halve literblik bier leeg ik. Dan ga ik ook slapen.

Ik lees steeds alles anders. Dat zal wel door de drank komen.


Is het toch dat Herman Kochmoment dat gewone mensen ook recht hebben op hun hotelkamermoment waar je als huurmoordenaar terugdenkt aan je cijfer op de middelbare school terwijl je een wapen met geluiddemper leegschiet. Cafétafeltje met de rug tegen de muur op een plek waar je de deur in de gaten houdt.


Het beleven van geraas, het leven of elke minuut de laatste kan zijn.

Alles lijkt voorbij te razen


Het lijkt in staat door vaste materie heen te gaan. lt appears to be able to pass through solid matter.


Als uw beschrijving klopt, kan het wezen door vaste materie heen vliegen.

You know, if your description is correct, we're talkin' about something

that can pass through solid matter.


Ze houdt van Reviaans van een man die als een stuk proza op haar afkomt.

Hij kan door vaste materie glijden, enorme afstanden overbruggen. Zelfs de ruimte omkeren.


Jacques Northe:  ontwikkelingen zijn misschien de vreemdste gegevens uit het leven. Raadselachtigheden biedt het ejaculatoire te over noteert hij verder in zijn nog ongepubliceerde partuur



Daarom hebben vaste materie, bommen en rakketten geen effect.

That's why solid matter, bullets... Woorden ebben weg.


Now they'd still have to worry about gravity, but they could move through solid matter. Transit vast distances. Even turn space inside out.


De zalm gaat steeds stroomopwaarts.

Ze ligt in zijn schoot ruikt naar hem.

Zijn lichaam omspant haar als een vleermuis.


Hot metal and methedrine


Achterin de auto met chauffeur. Ze kijkt naar de hardwerkende diplomaat. Ziet de man erachter. De warmte voor zijn kinderen. Zijn voetbalclub. Karaoke met vrienden. Zijn thuis. Hij spreekt vloeiend zijn talen. Is een multitalent. Een alleskunner. Een doodgewone tv reportage.


Weet dat de sterkste spier van het menselijk lichaam de tong is.


Vernederd en hulpeloos ligt ze op haar buik. Ze waant zich op het strand in de bloedhete zon op zacht glijdend zand. Hij is een tornado. Een ander.


Love lost, fire at will

Dum-dum bullets and shoot to kill, I hear

Dive, bombers, and

Empire down

Empire down


*"Stap nooit bedaard, met mate, in die goede nacht

Raas, raas toch tegen deemstering van al het zacht"


Uitgespitte planten staan nu in afzonderlijke zwarte potten in doorzichtig plastic hun beurt af te wachten. De bomen liggen knoestig schuin over elkaar in het mulle zand. De kuilen waar ze ooit vol groen blad opgroeiden zijn diep en duidelijk zichtbaar.


Weet dat er gemiddeld 100 mensen sterven in een balpen.


Biddend in een groepje achter tralies in St. Quentin.

Hoe belandde u hier?

Het was de duivel de verzoeking. Wat heeft u precies gedaan? Het doet er niet toe. Het waren de drugs. Ik was het niet. Het was een ander.



I hear the roar of

a big machine

Two worlds and

in between


Hot metal and methedrine

I hear empire down


Hij loopt de trap op vanaf de eerste verdieping. Er is nauwelijks ruimte op de draaiende treden. Het maakt dat hij zich telkens draaieriger voelt.


De zolder hangt vol donkere kleding aan een stug dubbel gespannen touw dat hier en daar in een V naar een spijker wordt geleid. De enige onderbreking.


*"Wild-mans-volk, zonbevangen zingend van haar pracht

Raas, raas toch tegen deemsterval van licht, zo zacht."


Lenteluchten zijn aan hem niet besteed.  Ongenode onrust bekruipt hem

Zijn gedachten vliegen als op hol geslagen molenwieken weg met de harde

wolkenwinden naar het Oosten. Rotganzen halen hem in en blazen vijandig.


Ze lacht naar zijn zwart omrande ogen. Een nodigt haar ironisch dichterbij.

Het andere oog is mooi en vooral blij. Zo ziet ze hem zelden. Ze is gek op wat ze ziet.


Hij liefkoost haar lange haren eindeloos. Steeds in trance dezelfde op en neergaande beweging.


We look hard

We look through

We look hard to see for real


Naast dat vrouwen 2 keer zoveel knipperen met hun ogen als mannen.

Knipperen mensen met lichte ogen ook vaker als mensen met donkere ogen.


Onschuldige lelieblanke gordijnen in schril contrast met vele stapels

vervreemdende herinneringen. Het raam gaat nooit open.


Weet dat een kakkerlak 9 dagen in leven kan blijven zonder hoofd.


*"Raas, raas toch tegen deemsterval van licht, zo zacht."


Elke doordeweekse werkdag neemt ze de trein.

Nu lijkt het alsof de deuren vanzelf openen.

Mensen kijken vreemd naar haar, meewarig.

Ze strompelt de coupé in.


Weet dat een oog van een struisvogel groter is dan zijn hersens.


Het rijk stromend water laat hem lachen. Hij  spettert vrolijk zo onder de douche. Zijn huid blinkt. Zijn ogen glimmen. De haren op zijn gespierde benen vormen eindeloze magistrale golfbewegingen.


Such things I hear,

they don't make sense

I don't see much evidence


Huizen maken niet gelukkig. Steen blijft steen. We raken versteend.


*"Raas, raas toch tegen deemsterval van licht, zo zacht."


Hij neemt de telefoon op met "U spreekt met het Huis van Bewaring in Scheveningen." en gaat gemakshalve nog even door in zijn strenge rol. Hij acteert dramatisch levensecht. Slaagt er tegelijkertijd in de mannen te spotten door het nietsontziende flinterdunne voile gordijn.


Ver beneden hem duwt een de roze kinderwagen. De ander draagt een opvallende korenblauwe joggingbroek met kaarsrechte reflecterende streep aan de zijkant van zijn uitlopende pijp die zijn rechteroog gemeen dichtknijpt. Alles is anders.


Ik wil vandaag nog naar die kerk. Waar ik ooit die foto maakte van die zwarte paspoppen. Het is vrijdag dan zijn ze toch open? Hoe laat is het? Volgens mij zijn ze maar tot vijf geopend. Het is nu net over 4. We kunnen gaan. Ga je mee. Ik wil nog douchen.  Okee dan wacht ik.


Hij houdt zijn hoofd schuin. De wasmachineknop verspringt na die ene allerlaatste minuut. De trommel in afwachting van zijn tastende hand houdt de was in één klamme bonte draaibeweging vast.


Hij is om 6 AM gewekt door zichzelf. Iets wat niet vaak voorkomt. Hij houdt van mijlen slapen. Eindeloos in coma.


Hij ijlt badend in een tsunami van zweet. Het vrij langwerpig en dunne kussen ruikt dwingend naar eeuwenoud afgetapt zweet.


Hij bukt zich en raapt de talloze ver- en geknipte beelden bij elkaar.

De foto op de vensterbank kijkt naar hem. Slaat elke beweging gade.

Hij slaat de giraf met een zwaai omver.


Concepten, dwang oceanen vol wurgen. Het bezonde dakterras biedt even soelaas.Vrees om iets wat niemand ziet alleen jezelf is als rottend vlees vol maden.


Het zegeviert over juweeltjes van schilderijen over majestueuze boeken over de intensheid van een diepe liefde. Het verteert alles. Als een mijnenveld slokt het je op.


De koffie druppelt door het lichtbruine filter in de verkleurde houder in de vergeelde kan door één eenvoudig gaatje. Er is geen weg terug.


DO NOT WALK ON THE GRASS


Hij richt en schiet meedogenloos in het Coca Cola blikje.

Oppepper voor de ziel. Schieten hij is er meester in.


De ossengal lost de vlek in het tapijt langzaam op. Oranjerood als de ondergaande zon op het strand in Malaga beseft ze op haar lip bijtend.

Daar eindigde de cruise en de liefde.


I don't feel.


Hij verheft zijn windstem. Bitter klinken stormwoorden. Zware en donkere wolken pakken samen en wervelen steeds krachtiger boven haar en hem.

Tornados zijn gevaarlijk onvoorspelbaar. Tronada noemen de Spanjaarden het denkt ze in een flits.


Lucretia, my reflection.

Dance the ghost with me


Een wervelwind met zeer grote windsnelheden tot enkele honderden kilometers per uur en een diameter van enkele tientallen meters tot een paar kilometer.


Die meestal zichtbaar is doordat waterdamp condenseert in de wervel of

doordat materiaal van het aardoppervlak wordt opgetild.


I don't feel


Ze chat terwijl ze op de achtergrond de onophoudelijke  grasmaaier hoort.

Het ene moment sterft het geluid weg en ontspant ze. Dan scherp raspend dominerend neemt het geluid bezit van haar brein.


Zelf heeft ze geen gazon. Ze denkt aan  pelouse. Frans voor gazon.

Plots schiet Le Gazon Rouge door haar hoofd. Vlakbij Bussang.


Haar vader wandelt krachtig aan haar zij. Drie weken na zijn zware hartaanval.


Stralend fluweelrode velden vol golvende papaper die beiden nog ademlozer maakt na de lange klim.


Ze voelt zijn donkere warmte. Zijn onaardse blik.


De vrouw klampt zich aan hem vast. Hij verstijft. Ze vraagt het.

Een haast rauwe snelle vraag 10 cent. Hij kijkt verward.


Gesloten en ongemakkelijk dragen zijn benen hem weg.

Verwijderen zich ver van haar ruwe rauwheid.


*"Raas, raas toch tegen deemsterval van licht, zo zacht."


Ze openen zich. Lippen versmelten als zonnegloed. Ogen verruilen plek. Slapen kloppen.


Alles verandert te vaak te snel. Ik kan het niet. Wil je dan naar de warmte. Naar een mooi warm land. Ben je daar gelukkiger. Veel schrijvers emigreren of vertoeven voor hun rust elders. Zeg het dan.


Weet dat de zon vlammen uitstoot van 20 tot 50 miljoen graden.


Hij lijkt meer teleurgesteld dan haar. De kerk was al dicht om 4 op het moment dat ik ging douchen prevelt hij zacht.


Lucretia, my reflection dance the ghost with me.


Ze fietsen samen. Zijn tengere vingers nemen behoedzaam haar hand. Hij glimlacht. Zo is hij anders.




© KATTYA


*Fragmenten vertaling

Dylan Thomas

-

Do not go gentle

into that good night


The Sisters of Mercy

-

Lucretia My Reflection











⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛



Halveer industriële avocado's



Een zeearend vlucht het luchtruim in. Voel de roes. Geroezemoes. Mucho mocho macho. Jouw eindeloze prioenogen schrijven je angstdromen in grote letters in mijn grioenogen.


*We have no future. We have no past.


Hij staat op van zijn desk en loopt de met glas omringde lange industriële hal in met gefilterd licht. De vloer dempt puntig passen. 

Door glazen wanden ruik ik een hooggehakte zeer lange vrouwelijke Engelse genderroos.


Hier maken we lappen vlees. Weefsel zegt hij verontschuldigend als ik vragend mijn hoofd schud.

Ik knipper even licht bij de folterende gedachte. Ik ben niet voor niets vega.

Voor brandwondencentra en dergelijke. Vervolgt hij. Ik ben helemaal pro vlees even.


IJsmanen tollen woest rond. Je filmt eerst  elegant het bloederig afscheid.

Daarna neem je werkelijk afscheid met een voetafdruk.

Ik troost je. Keer op keer dep ik je tranen. Lik zilte meren en streel kort geschoren trillend haar.


* I'd run my fingers through your hair. Hair like a wheat field. I'd run through. That I'd run through.


De incubitus matras laat te lang op zich wachten ik neem haar knokige tengere handen. Kus ze teder. Niets beweegt haar vermoeide oogleden.


Nu moet je dromen. Beleef de binnenruimte tussen landend pulp.

Ik hoorde iemand beweren dat juist nare dromen met sneeuwwitte tuinkussentjes - maar ook mooie met afgehakte hoofden en bedrog

dienen - om de dagelijkse realiteit te verwerken. Hoeveel doden vielen

er al voor jou.


Appeltjes schillen voor alle geborgen hoofden aan tafel die avond.

Een man kijkt op vanachter zware borstelige wenkbrauwen.

Ik zie zijn jongensogen alles diep in zich opzuigen.


De  Zwitserleven verpleger is nergens te bekennen. Velden en wegen begaathij alleen met snelle contacten. Bezoeksters die zich vervelen tijdens een uur theatraal aanwezig zijn toont hij papavers en strooit kwistig met maanzaad.


Op confronterende pallets komen de transparante not my cup of tea

transformatiesprays binnen.De dozen worden in een drukkerij bedrukt.

Dozen en energy cleaners gaan naar een verpakkingsatelier en komen zo terug. Piece of cake.


Als de enorme stroom aan ongedierte naar huis gaat blijven er 3 virtuele satellieten achter.Mijn bewustzijn weet niet beter. Het is zich bewust. Ze zenden verwarrende signalen. Al die vrouwen. Al die mannen.


Ik krijg het benauwd zeg je en je haalt diep adem als een duiker met dreigend zuurstoftekort. We nemen paradoxaal afscheid. Je loopt weer weg van ruimtespullen voordat ze de plukruimte ingaan.

Weemoedig kijk ik je na.


Die blauwe vent ken ik niet roepen ze ademloos in koor. De tweeling lacht witte tanden bloot. Steeds als je met die selfie camera zwaait worden het drie.


Toegeven dat je vaak droge koekjes eet. Tegen mij mag je dat heus zeggen. Met van die keiharde suiker prominent op de chocolade. Straks stort de hemel in als je dat zegt.


De transgender drieling is precise zoals die centrale achter ze met glimmend metalen buizen. Ze leren dat ze iets meemaken dat hun juist verrijkt en niet dat ze surfend verliezen.


IJsmanen tollen rond Weller terwijl hij nauwelijks hoorbaar Changing Man de ruimte in slingert. Je zit naast hem onder een grote zonnebloem. Het is gewoon een winderige dag. Geen sprake van de vijfde dimensie.


*Along winding streets we walked hand in hand. And how I long for that sharp wind. De cineast filmt eerst oude herinneringen. Zet ze op creditcard sticks mixt ze met bloederig afscheid en zegt. * I don't care how long this lasts. Daarna neemt de acteur daadwerkelijk afscheid met een voetafdruk.


Facebook staakt weer eens. Ze leest eindeloze verhandelingen over gentechnologie en The dark Web. Ze leest altijd andere dingen. Iedereen verandert van gewoonte en allen ploffen plots doodmoe neer.

Niks wekt hun animositeit meer op. De cloud loopt leeg. Als parkerende zweetdruppels wolken spiegelen is er plots latte macchiato en weinig scheppende kunst.


Hij toont de v-hals shirts een voor een. Steeds dezelfde. Steeds zwart. Steeds even lang. Eindeloze stromen zwarte stof. Stopt hij ze stiekem terug in de tas waarin het paspoort ontbreekt. 


Hoe pak je zo iets aan? Hij is bruin gebronsd. Hij draagt nooit zonnebrand.


Ooit toverde haar moeder enkele door haar van thuis meegenomen spullen weg. Zomaar vervlogen als ether uit haar langgerekte studentenkamer met bruinwitte olifantenbuiken op de hoogste etage.


Neem de foto van de opgeplakte affiche maar. Mijn camera heb ik niet bij me merk je op. Zo goed vraag ik. Je knikt. Exactamundo. Ook eentje van die stickers met die graffitti. Dan plaats ik ze later achter een glasplaat met veel spijkertjes.


Je krepeert van de pijn maar loopt toch krachtig de Turkse supermarkt binnen. Waar alle diepdonkere ogen ons volgen. Ik verwacht elk moment een theeritueel met buikdanseres. Feta in blik en vers Turks brood.


Stuur eens een berichtje. Ik praat graag met je. Ik trek de ophaalbrug strak omhoog en beslis anders. Geen berichtjes. Geen Snowpatrol. Just close your eyes. Hersens barricaderen. Mijn lichaam vormt een fort.


Ik viel gisteravond in slaap. I shut my eyes dizzy and free en ben zelfbewust van oude adel. Dit is mijn nieuwe bankje. Oh en ik ben authentiek en wil gewoon je vriend zijn.

Ik denk dat ik in mijn zetel ga roken. Lig je in bed? Wat draag je?


Een zeearend vlucht steeds verder het luchtruim in. Voel de roes. Shut your eyes and sing to me. Geroezemoes. Mucho mocho macho. Jouw eindeloze prioenogen schrijven je angstdromen in grote letters in mijn grioenogen. *We have no future. We have no past.


Alleen wegstervend muf gemompel. Er is niemand te zien terwijl we de tweede handszaak binnenlopen. Waarempel de witte tafel helemaal aan het eind is mooi. Plots duikt een hoogblonde dame met wangen vol fillers op met naast zich een barse stem. De zoemer werkt blijkbaar niet constateert de stem nog barser.


Ik haal mijn schouders op en glimlach. Heeft u iets in gedachten? Deze tafel en ik wijs naar de lange wittebroodstafel die er niet mooier op wordt. De muffe lucht joeg me al minuten daarvoor naar buiten. Kunnen de poten eraf. Ik maak voor u een mooie prijs.


De vuurtoren lijkt verstrooid als hij schaduwpartijen van gedaantes inkt. De rotsblokken zingen theatraal een groepje cirkelende zeemeeuwen er met gemak uit. Ze kijkt in de diepste diepte en hoort zijn hersens klotsen. 

Ik spring zo van het ene naar het andere. Zijn branie is niet gespeeld. Hij zou voor haar alles doen.


Hij grinnikt tevreden als ze opduikt. Weelderige tuin constateert hij. La bella vita. Voor mij was het ook erg wennen. Maar het went. De Poggenpohl keukenkastjes met dopplereffect zijn schoongemaakt en de muur van het toilet opgefrist.

Ik moet nog even werken vervolgt hij. Bellen we straks. Heerlijk als je belt.

Ik geniet. Vrouwen beangstigen me.


Hij lijdt daadwerkelijk en heeft verdriet. Er is geen uitweg uit de tredmolen. De vlinders in de vlinderstruik bewegen zich vrij. Het limoengroene gras groeit tot onder zijn oksels. Hij halveert op geheel industriële wijze de  avocado en bekijkt gedachtenloos de gladde pit. Ik volg het ritueel met argusogen. De pit verdwijnt in mijn lege oog en sprint zich een weg naar mijn brein.


Als de lichten van gekleurde lusters zacht over olijfkleurige parket schijnen en de nacht waakt voor elk raam verzamelen de wolven zich om haar heen en verdwijnt ze grommend met grioenogen in de blauw omrande nacht.


Alles verdient analyse. Ook de dode man die naar zijn dodencel loopt. Ook de hyena die de ander verscheurt voor de betere prooi.


Hij richt zich op.  Ik volg het op de voet. Het heilige moeten.

Mijn reden van bestaan zegt de man innig tegen zijn lief want de crisis scheert aan hen voorbij. Hij is niet in midlife.


Ze bellen. Hij zit op zijn knieën. Vlinders collageren de ruimte. Doe je echt zóveel moeite e.e.a. te ensceneren. Hij ademt rustig in en vraagt haar met nadruk: is dit een video contact test.


Eenling DNA. Hij houdt nog steeds van verstoppertje spelen. Het bestaat dus echt. Eenling genen. Achter Wi-Fi signalen  met heilige verbindingen brandt licht.


Germanium rode hartslagen constateert de witte jassenman. Het verkwikt de koorts. Ik schrijf het iedereen voor. Er rust geen taboe op jongleren zegt hij en plet gekleurde ballen een voor een. 

Zijn witte jas verkleurt.


Optreden in dromen is nog niet zo gemakkelijk. Telkens blauw iriserend water dat haar toont als een kwelende  zeemeermin. Hij torent majestueus boven haar uit als Neptunus en stort golven vibrerend over haar zacht op en neer gaande staart. Eindeloze maanzuchten die eindigen in parelende zilveren luchtmoleculen. Besta je echt!?


Kattya



* Sunflower  - Paul Weller




⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛







PARADIJSVOGELS



Fleetwood! Sorry er is geen exacte vertaling gevonden in het Nederlands.

Fleetwood Mac. Go your own way. Long time.

Ja zeer lang verbazingwekkend lang niet gehoord. Ik zag het interview met de band.

Zag ze Christine Mc Vie, Stevie Nicks, Lindsey Buckingham  John Mc Vie, Mick Fleetwood.

Emocrash op cd.


Eigenzinnig. Zelfverklaard lijdend voorwerp. Autonoom denker.

Hij blijft verbazen. Muziek na wekenlange stiltes geen radio.

Geen tv. Geen hard geschreeuw. Alleen kijken voelen ondergaan.


Op het randje

van de Hofvijver

zat de meeuw

spierwit

met

ronde borst

vooruit

zonder poten


jij keek er naar

ik keek er naar

we keken raar


wat doet ie

daar niet

anders

nu

dan

jij en ik


met veel

égard

kijken


Ze was hem kwijt. Weg was het harde plastic koningsblauw van zijn jack. Daarboven in een

zwarte hoodie als monnikskap gehulde achterkant van zijn geschoren hoofd.

Opgelegd ingelegd zwijgen.

Beperk de verspreking.


Ergens zou hij een bocht omgaan om vervolgens in een rechte lijn zijn deur te bereiken

waar hij zich veilig voelde. Weg van lastige mensen. De wereld.

Het concept van het leven was een eindeloze last.

Tartte zijn bestaan. Prikte venijnig hersens en huid.

Klamme hartenkilte tralies die bogen steeds vervormden.

Boeken letters woorden. Slapen sussend soelaas. Dromen vooral veel dromen.

Daar was geen gruwel geen kou. Geen mensen.


De was voelt koel op haar huid. Ze loopt het dakterras op.

Het wasrek en het glimmende rooster boven de deur weerkaatsen de zon.

In trance hangt ze de kleren op. Soms klopt ze een gekreukt exemplaar met een ferme ruk recht.


Overal is er penetrant knipperend neonlicht

met haastige zwarte reusachtige blokletters. Haar ene oog registreert waanzin.

Het andere beveelt haar dit vast te leggen.

Het topje van haar wijsvinger drukt op de spinglevende knop.


Show off.

2 politiepaarden

2 politievrouwen.

Straal maak een praatje.


Dromen zijn bedrog. Voor alle droomboeken zou de wereld vele malen bedrogen zijn.

Alles past in een droom.

Alles verslaat de rede in een droom. Alle zintuigen staan op scherp.

Je praat in je droom. Wie zie je. Wat bevecht je.

Waarom voel je steeds die knoop in je maag.


Buiten op terras. Sterke koffie met Bossche bol.

De ijsmakers van Florencia genieten zittend op een bankje.

Langzaam trekkend aan een peuk. Lik een Italiaans ijsje. Het is lente.


Ze drukt het gas in. Donkere flarden omringd door steeds harder gebulder van de motor.

Stormvogelogen.

Waar is het asfalt de lucht. De rede valt.


Narcissen sprietig met bruingele verdroogde puntjes.

Stokrozen pas uitgebloeid met grote zanderige ronde zaaddozen en geconfisqueerd voor guerrilla gardening winnen de wedstrijd om het weelderigste frisgroen.


Voer vampirische gesprekken op uitgesleten schoolfeesten

met vleesetende muurbloemen

Natuur bepaalt het spel.


Hij duikt weg. Achter een witte bestelbus staat hij ergens.

Hij waant zich onzichtbaar voor haar blik.


Het is stil achter haar ogen voelt ze de pijn van het opstaan van weggaan.

De gordijnen gaan nooit meer open.


Licht komt intiem op

als debuut op grijs gras.


Bel gaat. Daarna harder scheller. Links ziet ze plotseling zijn schim.

Hij loopt gehaast. Ze aarzelt geen moment. Holt op haar dunne zomerschoentjes de bocht om.

Achter hem aan. Een deur staat wagenwijd open.


Een vrouw manoeuvreert een kinderwagen naar binnen.

In spurt na de volgende bocht ziet ze hem 28 passen van haar verwijderd.

Hij loopt anders stoerder. Draagt hij een ander jack?

Ze twijfelt nu. Hij loopt nu aan het einde van het brede straatje en torent boven iedereen uit.

Terwijl ze wacht gaat hij plots rechts richting het een der laatste huis en opent de deur.

Verhip het is daadwerkelijk een ander.


Leven in tassen. Zijn tassen levend?

Wanneer ze geanimeerd kijkt gaan ze kraken klagen.

Zware lasten.


Highlife in sushitenten.

Broodjes falafel met pennywafels.

Het is moeilijk tussen

alle RUIS je stem te horen.


Wat ga je verder doen met je leven?

Hij vermijdt oogcontact. Waarom stel je zulke levensvragen

op dit moment vraagt mijn brein.

Niemand weet immers wat er gaat komen.

Misschien weet mijn autonavigatie het of de video in de bewakingscamera vlak boven ons.

De fietsers die angstvallig hard trappend naar huis rijden.


Te bestellen bos vakmannen aan huis met bijpassende azuurblauwe vaas.

Daarbij de smaak van aarde.


Het is minstens half zeven. Geopend tot 18.00 uur staat op de deur.

Verderop door brede ramen turen ze naar haar. Reusachtige zwart wit schilderingen.

Een majestueus hoofd prijkt verbaasd en kijkt haar aan. Ze neemt die ene foto.


Voetstappen. Hoor daar loopt ze. De onzichtbare

achterbuurvrouw. Telkens hoor ik haar passen.

Het wegstervend geluid van hakken en soms stemmen.

Wat onzichtbaar is is onaanraakbaar.


Neem feel good pillen.

Strandpioniers gaan

door roeien en ruiten.

Verwissel sloten in het omniversum van boeken.


Ik kijk naar het water. Het plukje Forsythia drijft geel op het oppervlak.

De boot is als een vaas gevuld met lichtbruin water.


2 fietssturen innig verstrengeld op de koude granieten vloer

De gang is langwerpig smal. Er boven het houten jassenrek met

glad gepolijste metalen beugels. Een verweerd kinderstoeltje achterop.


Laat je niet kisten met een krimpende schedel tussen

alle ruis in intiem licht

Herdrapeer gelooid leren huid.

vergankelijkheid blust 100% veilig moleculaire brandjes

De wind staat goed

voor zandblowers.


Zijn snelle vingers raken de zwarte bioscoopkaartjes in haar tas.

Schaamteloze filmfora neutraliseren jadetranen.


Ze tilt haar jurk licht op en schuift het naadloze slipje tot op haar benen.

Ze plast staand in de smalle strook struiken. Ze is er niet. Niemand is er.


Ze komen de bocht door als Jos Verstappen.

Is dat een echte onbeweeglijke vogel op die lantaarnpaal?

We staan hier gevaarlijk.


Ik zoek het op. Onaanraakbaar.  Definitie: niet te raken

Ongenaakbaar. Definitie: niet bereikbaar.


ONGENAAKBAAR

1) Hoogmoedig

2) Inaccessibel

3) Niet te benaderen

4) Niet te naderen

5) Niet toegankelijk

6) Ontoegankelijk

Gevonden op http://www.mijnwoordenboek.nl/puzzelwoordenboek/ONGENAAKBAAR/


Vrolijke tegeltjes. feloranje felgeel felrood.

Kinderstemmen. Geur van ponies en paarden.

Gedrentel. Vrouwen in lange gewaden. Gelach.

Daarachter hoog uittorenend woest blinkend stalen pijpen.


Op de heenweg Fleetwood Mac. Onderweg.

Dat draaide hij toch onlangs. Hij oogde ontroerd.

Tassen tot de nok toe gevuld. Een radio ze omklemt het stuur steviger.

Go your own way op de terugweg.


De aarde verzengt splijt.

Het dakterrarium vormt een woestijn.


3 keer is scheepsrecht. Fleetwood.

Dan maar mijn eigengereide vertaling. Een vloot hout is immers eigenzinniger dan wrakhout.


Rechts met witte pluimen op zwart doek van de nacht en ontelbare lichtjes de Moerdijk.

Links een eindeloze lijn van elkaar opvolgende witte V's.

De brugpijlers  raken het donkere onverbiddelijke water.


Gisteren was vandaag

Vandaag is een moment en is nu gisteren.


Mannelijke muis transfuseert vrouwelijke muis met magnetronsmaak.

Vers bloed nieuw bloed.


Wat is dat voor een vrouw die daar aan de overkant loopt?

Wat bedoel je? Nou de manier waarop ze loopt.


Ik zie de gehavende bootjes afgemeerd.

Op de stenen wal ligt bruinvergeeld hout naast een boomspiegel.

Zeker voor een nieuw bankje in de verder lege boot.


ABC glijdt dromerig aan mijn blik voorbij. Die heb ik ook.

Vervolgens klinkt geluid uit de boxen. The Jeremy days.

De man van het zwijgen de stilte draait het geluid flink harder

Het boekje haal ik met moeite uit de sleeve. Hij ziet het.

Volgt alles minutieus.

Ik dans voor hem dicht bij zijn warmte.

Paradijsvogels.

Hij lacht. Volgende keer gaan we verder.


Je schrijft geconcentreerd in een klein boekje met een pennetje op een bankje.

Wat schrijft je hand.

Wat zeggen je hersens.

Wat zegt je hart.


Ze neemt geruisloos de sleutels uit het kastje.

Opent de deur en fietst met blote benen de straat in.

Ze voelen de vrieskou niet van afgelopen nacht.


Vandaag is morgen.

Morgen is een moment en wordt vandaag.


© Kattya


Pi©ture Kattya Janssen


⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬜⬜⬜⬜⬜⬜⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛


LAVENDER

OVERLEVINGSPARELS



Vanuit stilstand kun je veel meemaken

Jij bent heel dichtbij geweest Isis.

Fluctuaties in gevoelswaarnemingen.

Wie wil er op een gemakkelijke manier meedoen aan deze vruchtbaarheidstrend!?

Zaad, kern, steel, schil, vruchtvlees, ruw sap.


De Survival Pearl, in het Nederlands "Overlevingsparel" is een bijzonder grote lavendelkleurige zoetwaterparel van 361.40 grein wat overeenkomt met 90.35 karaat of 18.07 gram.


Na 2030 is alles nieuw en fris met nieuwe  wuivende palmen.

Hoe ziet LA eruit zonder

palmen? Een gezonde palmboom gaat slechts 100 jaar mee.

De meeste staan er pas sinds 1931 ter gelegenheid van de Olympische Spelen.


Hij was er even. Iets verlaat. Ze wist dat hij kwam. Vincent kuste haar hand.


Vintage esthetiek bovenop de geestdodende tijd.

spuwt de wereld vuur.

Wie kan er zonder de ander leven.

Ze waren er even Vincent en het Meisje met de Parel. Hand in hand. Iets verlaat.


Het schilderij is een zogenaamde tronie.

Een studie van een opvallend gezicht, een gelaatsuitdrukking of karakter.


Vingers door engelenharen als kliklaminaat.

Eletrocuterende handen

Het vertraagd naderen der lippen als in een time lapse. Ze likt de zijne vochtig en bijt zachtjes zijn wulpse onderlip.


Even terug nu. Wat moet me opvallen?

In luttele uren verdringen gemaskerde gezichten unieke landschappen.


Zoölogische en botanische platen tonen tintelend leven tegen zwarte achtergronden.


Er is zoveel onder en boven dwingend water te zien.


Op het meest aardse niveau is liefde seksuele aantrekkingskracht.


Tormenterende vissen, salamanders, kevers, sluwe slangen, gulle waterlelies en bizondere paardenkastanje. Let op de subtiele waterlijn.


Het lijkt alsof het meisje met haar onbevangen blik direct contact zoekt met de toeschouwer, alsof ze door hem verrast is.


Met haar half geopende mond wekt ze de indruk dat ze iets wil zeggen. Haar vochtige, extra rood aangezette lippen geven haar een sensuele uitstraling.


Al is zijn haar kort het lijkt te deinen.

Het waait mooi met de zon. Een cruise. Een last minute naar de Balearen.

Het waait daar mooi met de zon. Zo mooi als jezelf. Volkomen een met de natuur breng je een ode aan de schoonheid van de aarde.


Activeer je eigen moleculaire wereldvrede met glibberhersens.

Met dit soort mentale hygiëne aanhangers heb je niet meer tegenstanders nodig.

Vermink aangenaam 10 seconden headspace.


In het oog springt de 'parel',

Die geen parel is.

Een grootse creatie van glimlichten en schaduwen en rafelige randen.


Couscous met gegrilde groenten en feta een drie secondengerecht.

Beïnvloed door Superman, pop- en stripboeken doet hij alles goed.

Hij was er bij met Johnny van Doorn.


Last minute realitychecks in een mooi jasje. Lichtblauw zijn ze: bizonbruine ogen. 100 % op de schaal van top-tot-teen looks.


Schuif steeds op. Steeds verder weg. De boetedoening is onevenredig.

Tijdens de thé café dansant lijkt de crème de la crème zielloos.


Hij was erbij met Joost  Zwagerman.


Spreek eens wat vaker af met jezelf in dit verveloze boekenfort met vijf meter hoge plafonds, giga wereldramen en brosse bomen op de vloer roept de glimmende DA SILVA retroklok.


Hij was erbij met Martin Bril.


Steeds recht getrokken wil-wel-wit wapperen kristallijnen lakens.

De lange man op de velden strijkt ze nodeloos glad


Well someone told me yesterday. Die someone  is Haruki Murakami.


Ha voor het gemak  betwijfelt of je anders denkt als je slechts de boeken leest die iedereen leest. Ik ook.


Het is eerder een glazen, gelakte 'druppeloorbel' dan een natuurlijke parel.


Ik kijk even naar Vincent

Hij keert zich om. Slaakt een stille zucht.


You act as if you just don't care!

The Police mijmer ik en neurie. You look as if you're going somewhere.


Even nu met je beste koptelefoon dan hoor je de tekst exclusief op je trommelvlies. Of Jimmy ja Jimmy. Wonderlijke Janis. Jefferson Airplane. Mariska wildschuddend met ravenzwarte vederpruik.


That's when you throw your love away nu vibrerend zwaarhoog. De ginger poezekater miauwt. Zijn kittig kopje zo ver mogelijk uitstrekkend. Vlak tegen haar oor met bungelende roomblanke parel.


Geef je over. Voel je  minuscule haartjes trillen uit ontelbare huidmondjes.

Zie je neonkleurige  spandex leggings en psychedelische prints!?


Geelpaars en bloemen.Ja vooral veel uitgeknipte bloemen.


Ze hebben nu alles stopgezet. Ik snap het nu wel ondanks dat het er ook geïntegreerd inzit.


Schilder mij door je ogen. Toe schilder mij met je ogen lieflijk Meisje met de Parel.


Die koolzuurvullingen haalde je die echt van de snelweg. Reed er niet iemand per ongeluk vermanend op je in.


Bah ondefinieerbare boterhammen met ketchup en droefenis. Blij dat je weer kokkerelt. By the way draag je zo'n affreuze schort. Dan haak ik af. Ik ruik een rare mengeling van wodka en karton. Ik ga.


Ze was er even het Meisje met de Parel. Iets in hem voelde haar aanwezigheid.


De beuk meer waard  dan de bamboe?

Het verwart alles.

De buitelende zee dreint nu in je hoofd. De rust de schijnbare rust. Het lichtende lintende blauw is intussen onrust.


De spiegelende weerkaatsing, peervorm en grootte zijn vreemd aan een gangbare parel.


When the truth is found to be lies


De man wacht.


And all the joy within you dies


De man reflecteert.


Don't you want somebody to love


Hij ziet haar.


Don't you need somebody to love


In de lege spiegel verschijnt haar lange haar.


Wouldn't you love somebody to love


De man stelt zich voor.


You better find somebody to love


Fluistert de parelende zuiderwindlelie met glanzende lippen.


Waarom meutes en masse verstikken! Dat weten we allemaal.


Denk je dat de beuk net als bamboe een holle stam wil hebben? Joh wie denkt dat? Wie stelt zulke verdomd vreemde vragen? Welke gek. WTF.


Uw kaartje ligt achter het theeblikje Hare Majesteit. Met de NS met het boekenweekgeschenk inchecken gaat al niet meer want april doet wat hij wil.


Uitroeptekens vooral veel uitroeptekens.

Morfologie semantiek chatten face to face in Mandarijnen Chinees met elkaar.


Ik had zo willen meereizen als verstekeling. Een onzichtbaar  lieveheersbeestje in een bos karmijnrode rozen. Onderweg smullend van treinleed en oprechte getuigenissen die niet misstaan in een biechtstoel. Waarom gaat een trein nooit viral? Tijd zat.


Gele zuiderwindlelies in de savanne vergelen

verglijden in een wierookroes.


Windvanen prikken vermouth lippen.

Pauwenkind verschroeit bij zoveel zonnehitte


Dichten noemt ze dat glimlacht hij smalend.


Zij kijkt met donker glimmende ogen naar Wim Brands. Bevlogenheid geeft hem vleugels. Hij is de Condor nu. Slecht wordt op zijn manier goed. Goed minder goed. Zou hij haar door het openstaande raam nu kunnen zien. Ze tuurt verstrooid in de lavendelblauwe nacht.


Gevlochten hol staal. Dampig bemoste muren hebben maling aan surfende melancholie.


Contrasten praten in lavendula hoofdkussens. Telkens een Zweeds meisje cd. Pimpernelblauwtjes doemen steeds op.


De roofvogel klauwt in je huid totdat je luid schreeuwt


Ongelukkig nukkig.

Te veel in je geometrische gebonden zelf bemonster je de wereld.

Lopen in apathische kringetjes.

Soms grote soms kleine orakelend.


BLACK shadows

encounter

endless golden

beaches struck

by sunlight


Same old same old

MI 5 story. Gieren van de oude wereld leven op dode dieren.


Wanneer de metaaladem verademt vul je de wereld met brood en spelen. Wat zal er komen?

110 triljoen vraag het.

Schud mensen als kaarten.


Mix stoer met bitterzoet. Stille oceaan ogen detecteren vlagen mist. Vol retro benaderen ze

je lederhuid. Spieren trekken samen. Spannen. Sjorbanden rekken de nacht in ranonkeldagen

Je strandt verderop in een grauw rijdende regenjas met het geluid van de XX en vult de ballon met koolzuurgas.


Nieuw lila laminaat vervangt bomen. Geen gordijn in plaats van twee. Een touch up van die ene kamer waar je haar ongestraft neemt. Mond dicht en ja dat andere. De regen stroomt loodrecht als ontbindende lijm omhoog.


Je kunt of in het bestaan zijn of jezelf.

Kies de glimmendste knikker.


Zij brengt je vreugde. Een klein Maria altaartje richt je elke godvergeten dag en nacht op.

Allebei tegelijk kan niet knikkeren en bidden.


Heb jij jezelf verteld dat bamboe mooier is dan de beuk? Help containers de zon in.

Je kunt het niet zien want de zon verblindt. In je hangmat raak je in je allerliefste slaap.

Springlevend ben je zo mooi.


YOU and HER

SHE AND

THE SEA


Peachy SHE

Yearning YOU


Lucht in aderen trilt.

Ze lopen de brede verweerde trap omlaag.

Lijken nonchalant. Drie tronies. Winkelpersoneel deint op een kluitje achteruit. De deur resoneert krommend in haar sponning.


Je kookt smakeloos de 35% korting in een pan.

want ketjap gebruik je niet. Ook niet bij afprijzingen.


In citrustinten ruik ik jou. Slow age. Jungle camouflage valt juist op.


De INDIGO roofvogel graaft in je ogen totdat je luid schreeuwt.


Ze waren er Vincent met het Meisje met de Parel.

Iets verlaat. Innig hand in hand. Mevrouw Van Gogh mag ik uw jas aannemen vroeg de dame toen.


De ooit gestreepte  klamboe gaat uit zijn comfortzone.

Kijk omlaag. Daar tussen bomen klapt je ziel met een knal op het priemend groene gras.


Wie heb je nodig als je plots 4 bent en zij jou herkennen want jij gaat weg. Verdwaalt in de mist.


De TGV raast het zwembad in. De ambulance met AID is in shock.


Schevenings zand is echt. Je gevoel is anders. Het brandmerkt ONZE LIEVE VROUW medaillonnen.

Het zoekt het smelt het hete zand.


De roofvogel klauwt in je huid totdat je luid schreeuwt


Kies de mooiste knikker.

Het gebaar van een heilige door cyberspace in een Kini automobiel.


Steeds denk aan iets.

Denk aan dat steeds steeds anders kan zijn.

Minder vaak.

Je leest immers nooit kentekens.


Ik sluit mijn ogen en maak de voorstelling af.

Ik zie Maria op haar fiets surfend zomaar ergens heen.

Ze was nog meisjesachtig en naïef.


Die dag kom je er in elk geval niet meer op terug. Wie heeft jou uitgevonden. Je bent zo wijs. Je vind jezelf steeds uit.


De lachvogel zweeft boven je.

Niemand is hoger en niemand is lager.

HEMA worstelaars met drank op. Je circuleert mee dansend op ijswater echo's.


Bikinitop met ruches en bloemenprint.

Rustige ligging direct aan zee. Waar verdien ik dat aan? Alles uit het leven sleuren.


Streel haren glad terwijl ogen pupillen doorklieven.

Onthou. Altijd is er die éne patrijspoort.


Ouderwets defensief. De man weet alles in het ejaculatoire moment.

Want alles is er deze lome lente. Verkeerd is omgekeerd juist correct. Doe een stap achteruit. Bezie de situatie in een bredere context. Je hoeft niets. Logisch ...toch.

Ga je morgen mee naar zee naar het havenhoofd.


Vind je obstakels. Vind both sides now.

met een verkoelend glas sangria in de hand. Tijdens dit zakelijk rendez vous.


Het lavendelgeurend hart heeft manieren om problemen op te lossen die het hoofd nooit zal begrijpen.


Op een design ligbed aan het zwembad in Fuenteventura bruisen steden gezichten sculpturaal voorbij. Ik hou je niet langer op. De experimentele privéwereld herinnert alles.


Dit grootste eiland van de Spaanse Balearen in de Middellandse Zee herbergt een prachtige natuur Een groot aantal stranden en bruisende steden als Palma de Mallorca.


Er woedt een onbemerkbare strijd

in ons. We dobberen blind op de Dode Zee.


Al smullend van Spaanse tapas hoort u op de achtergrond de uitnodigende muziek van het animatieteam.


Ze zagen haar even. Een glimp van het Meisje met de Parel.


Rood zaadstof over sponsstenen op nevelstranden.


Hier is het licht zo mooi.

Het lijkt alsof ik er buiten sta.


© Kattya Janssen


*Jefferson Airplane

  Somebody To Love

*the Police 

  So lonely







⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬜⬜⬜⬜⬜⬜⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛


ZWARTE BERGEN



De eerste maand zijn Aisopos' ogen blauw van kleur daarna worden ze bruin als de machtige morgenzee.


Zweer dat je de Promythionzee leegdrinkt om je

dorst te lessen.


Personen met bruine ogen worden als betrouwbaarder ervaren dan degenen met blauwe ogen. Daarbij zijn gelaatstrekken bij de man zoals de vorm van de kin en mond ook erg bepalend.


Parelmoerduinen ademen.

Souffleren zeekraalwind. Vervreemdende dimensies.


Een van de componenten van de vossengeur is chemisch geïdentificeerd als 3-methyl-2-buteen-1-thiol. Je ruikt haar geur.


Sporen van magentaduinen percipiëren zuchtend de zeekraalwind.


Hij maakt gebruik van de zwakheden van anderen om ze te bedriegen en te misleiden en heeft daar over het algemeen veel succes mee.


De rossig rode vossenvacht reflecteert brutaal de blakerende zon. Bruut omklemt de kwijlende eventusbek messcherp zijn prooi. Schuimende kaken aangespannen als een veer. 


Koraalduinen ademen.

Souffleren zeewind.

Het strand stroomt vormt een zilvermeeuwen laken dat ergens ongemerkt blinkend opgaat in Picassoblauw


Soms doodt hij meer dan nodig.

Een azuurvos doodt altijd als de vogel roept.


Een zoetzachte warmte kust separaat elke huidmond.

Hij voelt de streling via zijn schouder langs zijn rug. Zout welt langs zijn machteloze dijbeen omhoog.


Er waren er vorig jaar wel acht. Twee families.

Nu slechts twee.


Vooral op plaatsen waar meerdere prooidieren op elkaar zitten en niet kunnen ontsnappen kan hij een ware slachtpartij aanrichten fluistert de schelpenbranding.


Met verbaasde blik volg ik de gesynchroniseerde vlucht door het hete  opstuivende zand van de tweelingvossen naar de azuurzwarte bergen met zwarte toorts.


Is het wel een tweeling?

Een moervos met rekel.

Het begin van de zonnige lente verleidde beiden.


De windloze blanke lucht trilt blindelings.

Vossen zijn meestal monogaam.


Donker fluwelen vacht, stompe snuitjes en kleine oortjes. Hulpeloos.


Inmiddels staat het  hongerige sluipende Anaconda duinfietspad vol met leeftijdsloze unisex wandelaars. Sommigen met pijnlijk rode kuiten en onbedekte raar gestreepte roodwit schouders.


Verderop enkele fietsers die in lichtnevels achteloos naderen. Luchtige hoge lachsalvo's van schaars geklede moeders met voor en achter hardplastic kinderstoeltjes met hoge leuningen. Hergebruikte groeicentra in koningsblauw en weerbestendig gespikkeld grijs.


Het laat onverlet dat ze er vandaag jeugdiger en smakelijker uitzien dan op andere dagen met onthullend zacht naakt wellende vormen. Foxy beachladies.


Hij proeft hun lijven op deze gouden pauwendag. Snuift hun mengeling van kruidige hormonen met  citrusgeuren op.


In de paartijd heeft zij een roze glans over de vacht aan de onderzijde.


Duinen ademen.

Souffleren de zeekraalwind.


De solitaire man wekt bewondering door zijn slimheid. Meestal is zijn buitenwereld vrolijk en zorgeloos.


De blauwer dan blauw zeelucht draagt zijn zachte bries zwoel het parelmoeren land op.


Die ene met zijn telelens neemt de zongebruinde naakte mannenlichamen volop in beeld vanuit steeds een andere hoek.

Wie geeft hem een zachte duw.


Licht opgewonden de steile helling op  aanschouwt hij op afstand het op-en neergaande spel der hoge sprongen.

Licht en luchttheater tegen de donkere zon.

Zweet. Veel zweet en de zijgende plof van de bal over het net. Als een zeekrater met daarin wegstervende oerkreten. Het verzengende spel is nooit gedaan tot de laatste smash.


Ik herken er zeker twee Diederik in elk geval. Hij is vast met pensioen.

Verder Aart Jan wat jaartjes jonger en opvallend soepel.


Tussen helmgras, lepelblad en duinviooltjes tuurt hij

melancholiek door brillenglas dat licht bollend naar voren helt. Het zwart bruin gevlekte montuur houdt het op zijn plek..


Luchtmoleculen trillen.

De pluimstaart traag sidderend hier en daar felwit.


Zweer dat je de Promythionzee  leegdrinkt om je dorst te lessen.


Buiten de binnenwereld terug in de tijd staat de man als een vuurtoren verankerd in het zand.


Ogen fijn geknepen tot zilveren maanspleetjes in strak gelaat.

Zijn oerkracht is terug.

© Kattya Janssen





JOHN PLAYER SPECIAL AURA



Dag! Zijn gezicht raakt het mijne. Als een stille afspraak vindt zijn mond licht openende lippen. Hij trekt me naar zich toe. Huidporiën

van lichamen versmelten. Dag en nacht raken zon en maan.


De witte jassenman snijdt ze uit als kakelverse kipfiletjes. Hersenen kunnen blijkbaar tegen een stootje. Mijn schoonmoeders hoofd is

kaal met aan de rechterzijde een bezwerend sectarisch donkerpaars litteken. De volle juichpruik zweert ze af.


Ik lak haar nagels en ze blikt tevreden naar mij. Een maand later is de nagellak met de tijd gebarsten. Haar spraak is uitgesproken.

Het moment van de incisie bepaalde haar stilte.


Ik vind je ceintuur waanzinnig. Gestanste rondjes afgerond in vrolijke kleuren. Toonaangevend boven je schaamstreek. Weet je hoe ik eraan gekomen ben? Je opent de gesp. Ik buk me om de kleine lettertjes de zien. MAHA ....nog iets. Zuidelijk temperament op straat. Je sluit je riem weer en lacht. Siergrassen! Zei je.


Ze stroomt leeg. Info stroomt allengs weg. De cloud de wolk is een bubbel vol nonsens.  Alles wat we omstandig willen bewaren. Elke zucht, elk detail van een maaltijd, van uitstapjes, van een liefdesbrief in bed. Mijn hoofdhuid voelt vet. Dat is talg. Dat hoort zo.


De donkere mannen collecteren huis aan huis. Wat is er veranderd. Huizen staan onbeweeglijk. Brood beschimmelt. Kranen spuiten

liters water. Zuigelingen trappelen. Barbies zitten bij de kapper.

De tv valt uit door een rolbliksem. De horror vliegt uit maden.

Porno acteurs huilen in stilte.


De droom die je droomt. Terwijl je eruit stapt droomt de droom de stap eruit.  Besluit solitair zonder je verder te gaan. Alleen in de

droom is er droom.


Je eet een ijsje van aanstekers met JPS. De bruine vinger proeft

steeds naar meer special players.


Achter de germanium zon vervliegt tijd. Het echtpaar is plots verdwenen. Plots duiken ze op. Innig hand in hand.


In een moment van stilte kijk ik even naar je ogen.

We kijken toch altijd. Nee nu keek je in een moment van stilte

en zag felgrioen. Ik ben verrast felgrioen is niet wat verrast.


De tijd die men neemt in stilte te kijken naar een ander. Het onderkennen der herkenning. Later kijk je even naar mijn kurkentrekkerjurk.


Aura auto's waar vind ik die? Als de lichten niet meer werken.

Het donker wordt. Je zwarte schaduw me najaagt als een zwarte panter die de nacht trotseert. De auto wel lichten voert. Zowel

voor als achter feller schijnt in grioenogen. Als remmen bochten afdwingen. Rotondes eindeloos land aan jou en mij hebben.

Zeg me snel waar vind ik je aura.


© Kattya





DE BEDKOFFER KIST


Het is toch maar een kist!?

Hij kijkt haar aan terwijl ze ongedurig heen en weer loopt.


Een gewone is het nou ook weer niet.

Het deksel is mooi afgewerkt en met zwarte zachte stof omhuld. De langwerpige kist zelf staat op zware brede poten anders dan het bed waarvan zij de frêle glimmende heeft uitgezocht.


Het bed is zacht als je er op gaat liggen blijkt het je lichaam te omarmen en kust het je goede nacht.

In gedachten raken haar terracottabruine lange haren teder het kussen en strelen haar vingers steeds het hoofdeinde.


De kleur vindt ze helemaal top. Sereen statig of is luxueus beter gekozen? Nooit te bont of in conflict met het alles bedekkende donzen dekbed.


De kist is eigenlijk heel handig. Je kunt ze ongezien vullen en er op zitten. Vullen met eindeloze gedachten, wensen, levenswijsheden en universele waarheden. Nachtelijke gedachten en vooral veel dromen.   "voorlopig genoeg!"  Ze sluit geluidloos het deksel.


Ze opent de in between gordijnen.

Het raam en ze gaat vervolgens

even peinzend zitten bovenop de kist.


Zo staart ze bewegingloos naar de prachtig glorende ochtend.







BIVIGLIANO




Een zuchtend hotel. Oud vervallen loszittende kale luiken aan de buitenkant maar met prachtige oude feestzalen als contrast. Binnen ademt alles de grandeur van weleer.  Alles kleppert. Bonkt meedogenloos tegen de faćade van het pand.

De luiken de bomen, de struiken, de bougainvillea. Ik bevind me op een van de heuvels rondom Florence. Alles beweegt kruipt lichtelijk weg onder de aanhoudende stevige streling van de wind. Tegen mijn oren een steeds onzichtbare grote schelp met voortdurend geruis van de zee en de beukende golven.


Deinend Florence ver beneden in het onmetelijke dal. Een lokkende knipperende zee van lichtjes. Bij afwisseling knipogend sterren in de purperen inktzwarte nacht. In de verte glooiend de contouren van omringende heuvels die zich als een hoefijzer om ons sluiten.


De zinderende warmte van de voorbij glijdende dag als een warme ademtocht. Een eeuwige kus in een innige omhelzing met de stad en haar bewoners. Koesterend geruststellend in de onmetelijke zee van huizen. 


Bougainvillea, lavendel, rozemarijn schitteren naast eucalyptus, olijf en limoen.

Zwoele zinnelijke geuren van wel duizenden elfenbloemen.

ik raak betoverd bedwelmd..........


De ooit wonderschone Italiaanse eigenaresse is een schaduw van zichzelf. Zwaar aan de drank en ondanks dat teveel aan promillage slaagt ze er wonderwel in het ontbijt volgens afspraak met alle toeters en bellen gereed te zetten voor het begin van een nieuwe dag. Haar flauwe maar oprechte glimlach maakt veel goed.


In haar hoofd is het chaos net zoals rondom het huis. Maar ze drijft op routine en wij zijn haar dankbaar. Zonder haar waren we hier immers nooit zó bij toeval welkom geheten en had er een leeg verlaten nietszeggend triest huis gestaan. Met ramen als lege ogen naar de rotshelling onder zich gericht uit schaamte voor de teloorgang. Want even nog dan stond alleen nog het fundament. Wat losse zo nu en dan geordende stenen zouden niet meer doen vermoeden dat dit de trots was van de bohémiens die er ooit volop genoten van de schaduwrijke geparfumeerde koelte en mystieke wijn. Zo zagen we er heel wat  tijdens onze klim


Eerlijk gezegd waren we het lange rijden zat. Het uitzicht was uiterst betoverend. We stapten moe uit en plots als een fata morgana doemde Bivigliano op. Zomaar out of the blue. We besloten dan ook neer te strijken en bleken tot onze verbazing geenszins alleen. Uiterst keurig lineaire beslist niet kleurrijke Engelse wandeltoeristen zwermden rond. Alles rechtlijnig en waterpas neerzettend en besmuikt becommentariërend. Ik vroeg me verwonderd af. Wandelen ze ook zo in een rechte lijn door de glooiende heuvels. Met hun wandelstok als maatstok in de hand





















Picture unknown from the internet




STROOMSTORING


Wat een genot.


Een wonder is geschied op deze niet zo zonnige zondag.

Nooit was het eerder zooo stil. Geen kolere geluid van oorverdovende Kärchers. Géén grazende grasmaaiers.

Geen luide housemuziek uit groovy tiener slaapkamers.

Geen geklik gesis gebel of ultiem geraas van waterkokers,

pannen soep en magnetrons. De patat in de frituurpan hangt gelig slap te wezen. De rollade wordt écht niet meer roasted bruin voorbij de strak gebonden touwtjes op deze speciale dag evenals de zonnebankende die hards die even met wat minder toekunnen.


Afwezig blijft ook luid geblaas van ongetemd katachtig geföhn.

Vandaag today of all days geen strakke stijlslang door blitse lange lokken.

No Wifi. Je mobiel laadt niet meer op dus verplicht rondje in je auto rijden.

Als je die al hebt.


De verjaardag of house warming party wordt redelijk alternatief als iedereen zijn thermoskan koffie meebrengt en van half gesmolten ijsblokjes wordt de wodka breezer niet warm of koud. Cider siddert allerminst in het glas. Cava wordt nada, prosecco kookt naast franjeloze champagne.

Geen wijnrefrein vandaag. De geluidsinstallatie zwijgt.



We zingen zelf maar. De klanken weerklinken. Het was juist zo heerlijk stil.

Snel zwijg. Hoor ik nou de wasmachine luid wentelend puffen. Of gaat mijn verbeelding juist nu langzaam met me op de loop.

De vormeloze progrestaart met wonderlijke schuimkoppen ijlt zachtjes na als een zijgend softijsje in de 33 graden zon druipt druppelt en sijpelt haar schoonheid letterlijk weg.


Het wordt langzaam donker buiten.

Knip ik straks het licht aan als alles het doet.

Het blijft een wonder electriciteit.


© Kattya


picture onbekend van internet



P A P E R NO O N


De lange weg terug vanaf je koffiewinkel. Ogen registreren nauwlettend

de lage kleine kast verscholen tussen struiken. Een konijnenhok met boeken. Het is donker. Ik zie de boekomslagen vaag. Zet mijn torch aan. Wit licht focust volgt je zoekende vingers en blik.

Dunne kinderboekjes en wat gevarieerd volwassener. Moeizaam gebogen kijken. Onmiskenbaar geduld. Dan kiezen. Het boek beschermend onder

je arm. De felle torch gaat uit. We lopen verder. Het stille hok vergetend. Achter ons slokt het donker onze sporen op.


Het kost steeds meer moeite. Arm in impro kussensloop mitella mag niet naast lichaam zwaaien. De volgende keer rij ik. Ik voel verlammende adem. Pijn vertrekt 's nachts gelaatstrekken. Ik kijk gefascineerd. Ik herken je niet.


Het rolscherm houdt de hitte buiten maar ook het vruchtbare ochtendlicht.

Nescafé glijdt heet door mijn keel. Instant DOLCE GUSTO zegent de ochtend op mijn tong. In onnavolgbare hurkzit kijk je vanuit je tenen Southpark. Eindeloze Comedy op Central.

Ademloze ochtenden. Klonten suikerkoffie op een bruine buitenbank. Blote voeten blauwe kleine teennagels langs de reling die lavendelkleurige struiken eronder scheidt. We vallen niet. Storten ons niet van één hoog.


Zittend op de eerste rij zien we passagiers opstappen. Echte mensen.

Ze zien ons. Net als de quasi nonchalance van fietsers. Van volgepakte klanten van de AH.  Het plein spuugt mensen met tassen auto's.

De bus laadt ze uit en in.


De AH bevoorraadt magazijnen vol met rode limonade. Rekent af.

De lege flacon ligt achteloos op de grond. In je werkkamer Heather Nova .

Ze denkt na. De pennywafels zwellen in je buik. Als gedichten rijzen ze uit de oven in je hoofd. Ik bak twee spiegeleieren glimmend met kaas. Liever eerst je eeuwige sigaret.


Begroet oude vrienden. Bij de achterste boekenkast vandaan open je plechtig collector's items. Een foto Beatnikboek verzameleditie dat niet verrast. Hoogstens uitgerekte formaten XXL pics. De gewone soft covers verzwelgen oceanen vol ochtendlicht.  De foto's blijken identiek.

Uniek zeg je. Ik weerleg je ijdele hoop.


Strak in zijn kist berg je de hardcover veilig op. Ik mis smetteloos witte handschoenen Godsonmogelijke Burroughs werd 83.

Joep Bremmers. Ja Joep krijgt ze op je 84e onderstreep je.


Lome namiddag. Oren registreren

irritant harde geluiden. Herkenbaar gebonk.

Ik hoor de zware vuilniswagen

Ik kijk door het de zon reflecterende keukenraam.

Papernoon.

Ik zie uniforme mannen in trance bij de gierende klep met dozen. Je redt het niet. "Wat moet weg?" Ik reik naar de grote doos bovenop de koelkast vol papier. Doos ook weg? Ik race de trappen af de hitte tegemoet.  Werp zelf alles in het monster. De papiermannen kijken zwijgzaam toe. Net als jij. Binnen zie ik je staan. Je volgt nauwgelet het Eftelingspel met papier hier. Je kin op je armen die ondanks de pijn gelaten lijken te rusten op de smalle langgerekte vensterbank.


Je draait je om. Plots triest zeg je. Dat had ik moeten doen. Ik ben je man.

Ik stel je gerust en lach het weg. Een vrouw kan dit echt hoor.

Fluitje van een cent. Zie ik onmacht!?





EMPRESS and EMPEROR




DELETED THEM IN AN INSTANT

OH  MY .... MY DELETE BUTTON FAILS ON ME .........



Always back

To normality

Facing reality

All our own way


By now the fog has

Totally gone

A mountain range

Under a clear blue sky

Emperor and empress

Their minds busy

Taking over now


🐏🐏🐏🐏🐏🐏🐏


Life as normal

Back to normal

Tot later Catharina

Later Emperor


🐼🐼🐼🐼🐼🐼🐼🐼🐼


Let me ......melt

Beg me to melt

Let the autumnal winds

Be blissful odes to

Our eternal bedazzling love


When thou soft skin of mine

Awakens my craving desire

Only silence is our sole companion


When we throw away our demons

When pale folded blankets

Become hazy meadows


Feel the touch

when thou azure eyes

beg me to surrender

Peaceful kisses eternally

crying out for thou blessings


Release me

Ours souls

thorns and roses

Thou and I


Aquamarine marbles melting on

Velvet green pastures


🚽🚽🚽🚽🚽🚽🚽🚽🚽


Mooi

Ik ben er stil van

Stil

Sereen de tuin

Morning coffee

Morning sun

Héél even nog

voor de hectiek

van de dag het overneemt

De adrenaline doet stromen


🔱🔱🔱🔱🔱🔱🔱🔱🔱🔱🔱🔱


Hush now my love

No words or thoughts

When we consume our love

Unbearable longing

No words or thoughts

As our bodies dance their dance of passion

Clawing arms and hands


No words or thoughts

A cry of hope, joy, surrender

When we melt together

The ultimate relief

A new day about to dawn

not yet


Still embracing the charm of night

Pure unspoiled blankets

Her arms around me

Feeding me with wisdom


My muse my love

In darkness we lie still

In the upcoming light


Love will wake us

when one and one remains one

A new day about to dawn

My muse and I

making new life


🔱🔱🔱🔱🔱🔱🔱🔱🔱🔱🔱


Hold me now when the night falls

Hold me now so you are safe

Dream your dreams

While I lay beside you

Live your life to the fullest

No borders, no fear

No life, no death

Only being

In time

In space

Be yourself


Valt het je nooit op

dat ik niets vraag?


Dat valt wel op ja

Maar dat is aan jou

Misschien niet om jouw beeld te vertroebelen


There was nowhere to go but everywhere

So just keep rolling under the stars

Jack Kerouac ...On the road


🔩🔩🔩🔩🔩🔩🔩🔩🔩🔩🔩🔩🔩


Ik keek net je foto's van gisteren nog......met ........?

One of those nights. Kerouac, Connemara single malt

Irish whiskey, Ajax, filosofie......

Een prachtig gezicht moet het zijn dat te aanschouwen


Keep on dreaming emperor.....

Ik doe het nooit

met een .......b.n..n.......

ze barsten open

Of zelf met mijn

middel-en wijsvinger

de middel dieper

de wijs voorin bij mijn knopje

klitje of een dildo

gekromd aan beide zijden


Verlangen is geil zaligmakend

Ik denk echt aan je


Ik zag zelfs al surfend

het mooiste filmpje

van een masturberende vrouw ooit


Van alle markten thuis

die keizer van jou

En in de tussentijd lezen:

Reading Nature: Realist,

Instrumentalist, and

Quietest Interpretations

of Scientific Theories


Ik denk dat ik hetzelfde

onlangs heb bekeken

idd heel mooi

You never can tell


💶💶💶💶💶💶💶💶💶💶💶💶💶💶💶💶


What more could I want....

you gave me all

je schoonheid,

je diepste gedachten,

je wijsheid,

je liefde,

je gaf me zelfs

je naakte intiemste zelf

What more could I want


You give me all emperor

Alles ok met je?

Schat.

Belast ik je?

Je belast me niet

Wat een gekke vraag

gekkie.

Alles ok

Dus alles ok

Ik geniet van je

Van je alles


💕💕💋💋💗💗💎💎


IK GENIET KEIZER


Looking 4 ur love

If it could be

you would lie in my arms

Tonight

right now


Gewoon dicht tegen elkaar aan

Alleen liggen

Geen verlangen

Geen lust

Alleen samen liggen......

Je weet wat mij bezielt

de woorden slaan in als een bom


Deze is meer dan raak 💋❤❤💋


Slapen in mijn armen

De demonen


Your lovely words

uitzonderlijk liefdevol

Gewoon dicht tegen elkaar aan

Alleen liggen

Geen verlangen

Geen lust

Alleen samen liggen


And what would the fair and beautiful Catharina desire right here and now...









Created by Kattya