LEEUW.....Blik in de verte


LEEUW




Blik in de verte




Voltaire  “If God did not exist, it would be necessary to invent him” 







LEEUW   INHOUD



DEEL 1.           VUUR

DEEL 2.           WUIVENDE HALMEN

DEEL 3.           AARDE

DEEL 4.           ANJERS

DEEL 5.           ZWART FLUWEEL

DEEL 6.           STROHALM

DEEL 7.           DE OVERZIJDE

DEEL 8.           ZONNEGLOED

POSTSCRIPTUM

DEEL 9.           WATER





DEEL 1.            VUUR


Zwartgeblakerde resten van wat ooit een lieflijke leliewitte dromerige kapel was. Omringd door reusachtige inktzwarte schaduwen van lindenbomen die wanhopig naar de hemel reiken. Samen gecremeerd. Voor eeuwig verbonden tot aan de dood.


Zelfs Maria's eeuwigdurende liefde won het niet van deze helse vuurzee.



The time to hesitate is through

No time to wallow in the mire

Try now we can only lose

and our love can become a funeral pyre

Light my fire


Come on baby light my fire

Come on baby light my fire

Try to set the night on fire

Light my fire - The Doors


*


De koster schrikt bezweet wakker. Wurmt zich met moeite uit het doorgezadelde bed in de nis en schuift verontrust het vale inbetween gordijn opzij. Hij ijsbeert de kamer rond. Veegt dikke druppels van zijn voorhoofd. 


Kwart over 5. De gedateerde grote wekker met metalen alarmbel en dito grote puntige wijzers laat er geen twijfel over bestaan. Te vroeg nog. Hij klimt weer in zijn warme bedstee. Een mens heeft zijn nachtrust bitter hard nodig realiseert hij zich en gaat gelijk in zijn reguliere slaaproes.


*


Uitgeteld ligt de man in de keiharde krakende houten bank.

Het imposant hoog opgetorste serene Mariabeeld gehuld in prachtig goudbestikt gewaad kijkt de donkere man meewarig aan. De gekroonde vorstin van de armen en zieken is er nu alléén voor hem en hij voor haar. Haar eenvoudige glimlach rondom haar lippen ademt puurheid en eerlijke vergeving. De oude houtgesneden banken glimmen boven de afgesleten marmeren tegels donkerzwart nat nog van zijn spuug. Het is er koel. Op een wijze dat hij zijn lichaam en geest buiten zichzelf voelt treden. Spieren spannen zich. Hij voelt de kilte in zijn botten en staart nietsziend naar het plafond. De barokken fragmenten ontgaan zijn blik. Dit wordt zijn nacht!


Here comes  the story of the HURRICANE

- Bob Dylan


*


Ze schrikt pas op als hij naast haar opdoemt. Ziet nog net zijn schaduw. Een grote klemhand sluit zich hermetisch om haar mond. Longen schreeuwen in de abrupte leegte zonder enig geluid. Touw snijdt ruw. Benauwd en machteloos drukt hij haar rillend achterover. Ze voelt zijn bovenmenselijk dierlijke kracht



I heard it through the grapevine

 - Marvin Gaye


Wild verwijde pupillen die niets slechts een vaag licht in de verte ontwaren door de blinddoek. Haar machteloze armen duwt hij ver naar achteren. Haar mond plakt hij bruut af. Grote ruwe handen betasten haar naaktheid. Eerst langzaam. Het harde touw snijdt dieper in haar zachte dijen. Haar benen doen zeer. Ze hoort hem hijgend ademhalen terwijl hij haar huid beroert. Haar buik, haar venusstreek en daarna wild haar borsten kneedt.



Ze voelt zijn taai gespierde lichaam over haar heen glijden en hoe hij haar keihard penetreert. Hij beukt genadeloos. Likt schuurt zucht en steunt en hij is overal met zijn wrede mond, zijn ruwe handen. Gehijg dat overgaat in lange uithalen. Het is even doodstil. Kort. Hij grijpt haar en trekt haar naar voren. Haar gevoelloze benen bungelen krampachtig over de rand. Hij duwt ze uit elkaar. Zijn gulzige mond met zijn woeste tong penetreren ongedurig haar lichaam. Hij werpt haar andersom op tafel. Bespringt haar met haar billen omhoog nu.



Ik zie het vuur van hoop en twijfel in je ogen en ik ken je diepste angst!!

Want je kunt niet zeker weten en alles gaat voorbij.

Maar ik geloof. Ik geloof. Ik geloof. Ik geloof. Ik geloof in jou en mij


De avond - Boudewijn de Groot


*


Een bevuild gezicht vol zwarte vegen. Eronder onmiskenbaar rode konen. Half geknield tussen twee boomreuzen lijkt hij te wachten. De konen zijn nu zwart. Zijn zwarte rollende ogen staan strak.

Met touwen maakt hij ze vast. Zware brokken steen. Steeds controlerend of het houdt.

*


Waar het ijs het land heeft opgeduwd  lispelen tanige bomen. Immens bebladerde armen beschermen het landelijke dal met de altijd zoekende mijmerende beek.



Het is vandaag vroeger licht dan anders. Hij loopt zijn gebruikelijke rondje langs de prachtig oude watermolen. De kleine kudde luierende bruine schapen kijkt loom op. Verderop langs de kabbelende beek neemt hij de bocht bij het kerkhof.  Knotwilgen schieten voorbij nu hij een lekker tempo heeft.



Vandaag is hij werkelijk fantastisch in vorm. Alle inspanning is niet voor niets geweest. Verderop kijkt hij voldaan over de velden die hij eerst van onderen ziet en nu plots hoger gekomen vanuit een ander perspectief. Nu zou hij richting de voetbalvelden lopen eerst langs de bijna in het zonlicht poserende donkerbruine paarden met gitzwarte manen en de manege vol hooi. Hij ruikt het zelfs van deze afstand. Vanochtend ga ik voluit besluit hij in een opwelling, terwijl hij het smalle bochtige steeds klimmende en dalende pad vervolgt tijdens zijn spurt. Uiteindelijk komt hij toch wel waar hij wil zijn.


*


Roodgele verfstreken verlichten nog even het dal als een chinese lantaarn. Het mannengezicht zwijgt bewegingloos tussen het dichte struikgewas. Een vogel klappert ongedurig tijdens zijn laatste uitkijk vanuit zijn nest. Het wordt snel nacht.


De schaduw van een jonge vrouw. De manier waarop ze loopt verraadt haar. Leeuw weet dat het laat is maar ze is zo toe aan even haar hoofd leegmaken na de scheiding. Sinds kort woont ze weer op zichzelf. Het voelt goed. Eerst onwennig. Ze heeft al heel wat stappen ondernomen. Het is hier heerlijk. De opstijgende zwoele lucht verwarmt haar hart. Doet haar goed. Bij de bocht kan ze geleidelijk via de rijkelijk met geelgouden boterbloemen bezaaide helling omhoog terug naar het dorp gaan. Ze besluit door te lopen. Het smalle laantje wentelt terwijl zij er doorheen drentelt. Bij de picknicktafel gekomen zijgt ze bewonderend even neer op de punt aan het uiteinde. Prachtig rosarood gaat de toverbal onder.

Ze mijmert voor zich uit.


*


Net nog zat hij op zijn grommende tractor. De schijnwerpers over de glooiende voren van zijn land. Hij moet hier zijn. Hij kan werkelijk niet anders. Niemand die hem zo begrijpt als deze unieke vrouw. Die hem niet veroordeelt om zijn slappe houding, " zijn neerslachtige buien. Op deze levensechte intieme plek.


Dooraderde ogen boven vurige konen. Vlekkerige roodgele appelvormige wangen met daarboven zware zwarte wimpers. Diepbruine knikkers die plots roetzwart weerkaatsen, turen rollend naar binnen door de kleine vierkante raampjes in nissen omhuld door het wit van de gevel.


*


Stoere mannenlaarzen vol klonten klei drukken zwaar op vierkante grijszwarte klinkertjes van het idyllische kapelletje met zwart leien dak verstopt in een oase van groen. Warm lokkende muren waartegen hij zijn knieën perst raken heilige grond. Leiden hem zacht maar dwingend naar het sacrale altaar versierd met ranke vazen vol verse bloemen vergezeld van hoge zware kandelaars die hoog reikende kaarsen torsen met intrigerende afbeeldingen.


Het huisje van Nazareth in het zonnige Italiaanse Loreto baadt bijna net zo in de zinderende zon. Daar is hij nog nooit geweest. Dat weet hij 100% zeker. Want nooit ging hij weg. Weg van zijn vertrouwde trekker en de roep van zijn zware ijzeren ploeg. De oeroude uitwaaierende knoestige lindenbomen beschermen hem plots en filteren het eerste opkomende felle licht van de dageraad dat alles zacht en geheimzinnig vervormt.


Hello darkness, my old friend

I've come to talk with you again

Because a vision softly creeping

Left its seeds while I was sleeping

And the vision that was planted in my brain

Still remains

Within the sound of silence


The sound of silence -Simon and Garfunkel


Via de ingang in de zijbeuk vullen zijn zwarte stoffig behaarde neusgaten zich trillend met bedwelmende geuren van eindeloos brandende kaarsen. Diep snuivend steekt hij er een aan. Zware ronde knuisten met donkere nagelranden

De witte raakt de de kortere brandende lont met veel moeite.Tergend stijgt de hete lucht naar zijn bruin bezwete voorhoofd en vermengt zich langzaam met zijn vet haar.


Deze offergave vol zaligmakend licht voor zijn enige echte vrouw. Die andere vrouwen - allen bespottelijke gekmakende hoeren - zijn stuk voor stuk verdoemd. Kaarsengloed verlicht spookachtig zijn gezicht. Laat zijn ogen vreemd opgloeien. Zacht prevelend dan weer neuriënd bidt hij het AVE MARIA. In prachtige gouden letters dansen de woorden voor zijn ogen.


Ave Maria,

gratia plena,

Dominus tecum.

Benedicta tu in mulieribus,

et benedictus fructus ventris tui,

Jesus.Sancta Maria, Mater Dei,

ora pro nobis peccatoribus,

nunc et in hora mortis nostrae.

Amen.


Diep zwaar brandt het verdriet. Leed om nooit en te nimmer een zoon aan te raken. Nooit een nieuwsgierig twinkelend meisje met babypretoogjes. Nooit is zo definitief. Nooit de hevige innigheid van een huwelijk met een prachtige vrouw. Een bijzondere vrouw die hij nooit zal aanbidden. Waarvoor hij nog harder zou werken. Een vrouw met de prachtigste borsten die hij onophoudelijk zal beminnen. En zij hem! Om zijn volharding.


Hij smijt het dikke leren opengeslagen boek met intenties op de grond. Hier knielt men langdurig eerbiedig neer. Maar hij niet!  Zij is van hem. Hij doet met haar wat hij wil. In de ontvangende omarmende ruimte ernaast omringen ontelbare maagdelijke gebeden door alle tijden heen vloeiend flamboyante muurschilderingen ombiest met krullerig maagdelijk stucwerk. Alles is verdoemd. Hij zal de pijn verdrijven.


Te intens voor zijn oog en zijn geest. De langgerekte fiere processiekaarsen vormen wachters voor dag en nacht. Hij wil ze wegrukken. De stille beelden die als getuigen in puntvormige nissen staan kapotslaan. Laten merken dat hij er is. Vol opkropte minachting spuugt hij op de grond .


Ik zie het vuur van hoop en twijfel in je  ogen en ik ken je diepste angst.

De avond - Boudewijn de  Groot



DEEL 2.           WUIVENDE HALMEN



Een jaar of 11

schat ik haar

Blond oranje

bruine manen


Liggend in het hoge

mals vochtige gras

waar ze haar

allereerste

tintelingen voelt


Alsof een vogeltje

plotseling zacht

begint te fluiten

bij de eerste

zonnestralen


De rest als

één orkest

de zon helpt

opkomen



And I howled and I cried when the melody died

The song was finally over

There was nothing to say

Words stole away

Their meaning lost in the ether

What there was left stopped making sense

A broken up alphabet

Language dispersed

I just can’t hear the beautiful anymore - Fish



WAT VOORAF GING


Toe fluit nog even!? Roep naar me!

Het einde van de saaie vijftiger jaren nadert.

Tijd voor verandering.

Liefdeslessen! De roaring sixties !!

De deur naar veelbelovende jaren staat

eerst op een kier en gaat vervolgens wijd open.

 



Ex-fan des sixties petite Baby Doll

Comme tu dansais bien le Rock 'n 'Roll

Ex-fan des sixties où sont tes années folles ?

Que sont devenues toutes tes idoles ?


Où est l'ombre des Shadows, des Byrds, des Doors

Des Animals, des Moody Blues ?

Séparés Mac Cartney, George Harrison

Et Ringo Starr et John Lennon


Ex-fan des sixties petite Baby Doll

Comme tu dansais bien le Rock 'n 'Roll

Ex-fan des sixties où sont tes années folles ?

Que sont devenues toutes tes idoles ?


Disparus Brian Jones, Jim Morrison

Eddie Cochrane, Buddy Holly

Idem Jimi Hendrix, Otis Redding

Janis Joplin, T.Rex, Elvis


Jane Birkin - Ex-Fan Des Sixties



Uitsluitend swingende stellen. Veel overmoedig drinkende in kringelende sigarettenrook gehulde elkaar overtroevende opgeschoten jongeren in zaal Housemans. Bloedjong. Indruk makend op hun liefjes in weelderig met bloemboeketten bezaaide jivejurken. Kleverig dansend. Het fraai gekapt indi-rock orkest de Ramonas getooid met Buddy Holly kuiven zweept de passionele roes hoog op met gillende gitaren. Op de dansvloer krioelt bloedheet verlangen.

 

De deur is nu wijd open. Welkom in de onbezonnen zojuist ontgonnen Sixties. Wild bruisend met copy cats van Twiggy,  Provo's, langharige nozems.  Martin Luther King. Love and Peace. Creedence Clearwater Revival. Neil Sedaka. Peter Koelewijn. De koude oorlog. Woodstock. Hair. De moord op John. F. Kennedy . De eerste man op de maan. Pop Art. De minirok. LSD. De Beatles. De Volkswagen Kever. Kreidlers. Puch. Zeezenders Radio Veronica. The Doors. Jan Cremer. Jan Janssen wint De Tour.

De Rolling Stones schreeuwen het uit: " I CAN'T GET NO SATISFACTION!!"


*



BRUIDSTAART


Hij loopt naar de deur. Het poortje sluit piepend achter hem.  Glimmende schoenen verraden zijn pas.

Hij belt aan. Knippert even met zijn ogen. Een sensuele lichtstraal verlicht haar ivoorkleurige taften jurk. Hij kust haar blos en gouden sproeten zacht. Zij teder zijn prachtige uitnodigende lippen in zijn mysterieus gebruind gelaat. Glanzend speels donker haar raakt haar wang. Klokken luiden diep. 


Afscheid van basis Volkel. Het luchtmachtuniform siert zijn soepele lichaam . Een echte man nu. Zijn vaderlandsplicht zit er op. Enkele maanden later schrijdt de wit zwarte stoet plechtig richting de Abdijkerk. Voorop zinderend ivoorkleurig taft met zwierig transparante voile de blanke gesproete novella sposa rosso. De door haar uitverkoren adonis aan haar zijde in smaakvol zwart strak gesneden pak. De flinterdun gestrikte grijs blinkende das als wegwijzer naar een glanzende toekomst.


Een mooie morgen . Kwart over 10

Hij in het grijs en zij in een wolk van tule

Zovele vrienden kwamen hen zien

Zij kregen alles van fonduestel tot pendule

Er werden tranen weggeveegd

Op het moment dat het ja-woord werd gefluisterd

De dag was mooi voor een nieuwe sprong in het duister

De sprong in het duister - Peter Koelewijn


*


De baby huilt. Zwart eskimohaar omringt het luid aanzwellend geluid.

Winter 1961. De koudste sinds mensenheugnis. Het zaad op de zonovergoten velden kiemt tot mooie zware rijpe wuivende halmen als nooit tevoren. Die zomer wordt speciaal. Want leeuwtje is haar eerste. Een echt leeuwenkopje dat zich zonder noemenswaardige problemen presenteert.

 

Tijdens het ramen lappen die middag valt ze bijna flauw van de pijnscheuten in haar onderbuik. De houten zitting glad van de vele dagelijkse bezoeken met het diepronde zwarte gat pal in het midden biedt uitkomst denkt ze heel even. Ze zegt de paniekgedachte vaarwel die haar even overmeestert en klam aanvoelt. Want bijna is haar kind in vliegensvlugge vaart in de gierkelder beland. Totdat ze helder van geest zich plotseling realiseert nu baren.


Heilige Maria moeder van God bidt ze. Haar schietgebedje helpt. Ze heeft nu haar kind. Ze neemt leeuwtje huilend aan haar borst en dankt Maria.  Helpt zij haar niet telkens? Deze stille maagdelijke vrouw die haar als een engel voorkomt. Ze kijkt dankbaar naar het guitige hoopje. Gulzig getuite lipjes en dikke klemhandjes graaien naar haar volle pronte borsten.

 

Seizoenen komen en gaan. Na 2 jaar volgt een lekker vol kind met heerlijke kussentjes rondom. Een prachtig tweede meisje. Haar gebeden worden verhoord. Binnen 17 maanden ligt het smalle jongetje de latere witkees moe in de wieg. Vaak ziekjes. Vaalwit bleek het gelaat. Dunne armpjes met daarnaast een speelgoedje.

 

IJskoude kille alles bevriezende winters waarop de antieke oude sledestoel van zolder gehaald wordt en imponeert op zijn oude dag. Imponerend zijn ook de hoog opgetorste sneeuwmassa's zacht sponzig met gaten als badbubbels. Een bad is er alleen nog niet in de eenvoud van die tijd.


Houtstokende kachels met zware loeihete deksels waar achter het gretig alles verterende vuur loeit. De asla telkens vullend. Oma staat dan licht gebogen. Als even in trance klaar om zijn gretigheid te stillen.


Opa pijprokend met zware kleine ogen van genot roert het rauwe ei door zijn op turkse wijze gezette ouderwets naar niets smakende koffie. De hammen van eerder volgepropte varkens hangen als trofeeën schuin in een speciale hoge nis uitdagend als de dikke dijen van een vrouw klaar om verorberd te worden met een goed glas jenever of warm bruin gouden cognac. Daaraan moeten de verzameling oude witgrijze gerimpelde mannen zich ongelimiteerd steeds weer overgeven.

 

De hardheid van het bestaan even vergeten en die letterlijk wekend in smeuïge verhalen. Opa getaand. Handen als kolenschoppen met grote bruine nagels zwart van het in de aarde wroeten en geurend kringelend bruine tabakssnippers in uitnodigende pijpen stoppend.

Diezelfde zware man was nu even branieachtig jongensachtig loom. Achteruit leunend in de enige luie stoel met oren die hem letterlijk omklemt.


Wanneer hij op zondag naar de kerk gaat kijk ik met grote ogen vol eerbied op naar zijn rechterschouder die er niet meer is. Hels werken heeft hem letterlijk verteerd en nu help ik hem in zijn jas met aan een kant een schoudervulling zó groot. Mooi is hij dan. En recht opeens! Kaarsrecht. Plechtig met hoed gaat hij dan over grijswit blauwzwart speels afwisselende kinderkopjes die zijn voeten kietelen naar de kerk.


De klokken luiden. Hij doet er drie minuten over de bocht om eerst naar rechts en dan alleen nog de hoge muur van de begraafplaats volgend die met hem meebuigt naar links. Plots hellend want het kerkgebouw met meters hoger gelegen prachtig gekerfde deuren slokt hem weldra op voor de eeuwigheid .


Mijn jongste tante Chris houdt me stevig vast. Héél dicht tegen haar ranke lichaam. Ik voel haar liefde stromen.  Een warme tsunami. Ik volg haar blik en haar wijzende vinger. De kleine wollige lammetjes in het frisse groen biologeren me mateloos. Zelfs als ik mijn peuterogen sluit zie ik ze tussen mijn wimpers dartelen. Zo zacht en lief net als mijn tante.


How many times can a man turn his head. The answer my friend is blowing in the wind. - Bob Dylan


Het varken gilt. De krijsende echo vermengt zich met dik warm felrood bloed.


Worsten, balkenbrij, zult. De grote ketel produceert wagonladingen. Flitsen van bascules, aardappelen, grote zware koperen loodzware gewichten met oren gemaakt om te tillen.

*


Onderbroken door het stuur zie ik het voorste fietswiel twee zwarte ronddraaiende helften telkens op en neer gaan. De wind wuift mijn blonde haar heerlijk wild door elkaar in het kinderzitje helemaal voorop.  Van hieruit heb ik een prachtig uitzicht. Mijn moeders lichaam verwarmt en omarmt me. Haar handen aan weerszijden geven de richting aan. Dit keer een kort tochtje. We stoppen op de enorme binnenplaats. In een hoek rechts van De groote Hegge een enorm grote hoge ren aan de bovenkant open. Sneeuwwitte tollende bollen blaffende wol. Schattige keeshondjes met roze tongetjes en guitig kijkende bruine amandeloogjes met zwarte kern die me vrolijk toewuiven met hun pluimstaarten. Ze springen voortdurend op. Wie het hoogst springt wint een opwindend spel.


Een gezette vriendelijk ogende vrouw des huizes daalt de hoge betonnen hoge trappen af. Ze opent glimlachend de ren.

Het eigenwijze kopje van Rexi kijkt net uit boven de ritmisch heen en weer schuddende boodschappenmand. Kraakwitte oortjes nieuwsgierig gespitst. Mijn trappelende voetjes ernaast. Samen het beste uitzicht voorop. Samen heel pril. Uiterst blij tevreden met elkaar op de damesfiets naar huis.


*


Feed your head Feed your head - Jefferson Airplane -  White Rabbit


Leeuwtje leest het boek aandachtig. Blad na blad graveren de woorden haar hersenen. Rijk worden doe je door te lezen. Rijke gedachten te mooi om waar te zijn. 's Nachts schudt de twijfelaar. De afdruk van haar gezicht ontploft in haar kussen als de leegte in haar hoofd.  Haar lange haren striemend alsof ja alsof.


*


Lente


De zon verlicht fel het grote zachte bed waarin mijn zus en ik beiden zonnebaden. De griep vergeten we zo in deze ark van oma.


Sinaasappels. De smaak van eerst je tanden door het zachte vlies. Dan glijdt het sap pittig zuurzoet over mijn tong rechtstreeks mijn keel in. Dankbaar wachtend op een volgende sapexplosie.

 

Felgeel bewegende bolletjes met iets van vliesjes. Vliesjes die op en neer stappen en snaveltjes luid kwetterend. Ik kan mijn geluk niet op. Het is Pasen met alleen maar donzige kuikentjes.


*


Zomer


Langs de weg richting Wessem wandelt een opa met zijn kleindochtertje. Haar kleine zachtbruine handje vol vertrouwen in de diepe groeven van de zijne. Ter hoogte van de hoge kleiberg - reservevoorraad voor de steenfabriek - stopt de knoestig bonkige oudere man. De zeis zoeft soepel door de berm. Vers gemaaid gras vermengd met kruiden verdwijnt in de juten zak. 


Het meisje kijkt toe op gepaste afstand. Opa neemt haar handje weer beschermend in zijn handen. Hij praat op kinderlijke toon. De wind verwaait de zinnen. Konijnenvoer hoor ik nog net. Hij veegt behoedzaam haar pony uit haar ogen en buigt zich steeds over haar heen als ze iets vraagt met haar hoge stemmetje. Haar stoere beentjes stappen. Haar blonde paardenstaart wijst richting huis. 


*

 

Vakantie


Met liefde zorgvuldig opeengestapelde veilingkratten vol boekjes. Hier en daar een beeldje. Een klein laag raam met uitzicht op straat. De geordende tuin met keurig hekje van de overdreven nette buren aan de overkant. Ik ben met vakantie en neem de nieuwe omgeving gretig in me op. Beneden alleen maar cactussen in alle maten elkaar verdringend met messcherpe puntige naalden.


Onder het schuine dak boven het afgehaald bed. De bijbehorende matras smetteloos geschrobt in de tuin in de zon. Een blos van schaamte op mijn toet. Vooral treurnis die mensen elkaar nou eenmaal schijnen te moeten aanpraten. 


In het holst van de vorige stille nacht heb ik naast mijn oudste tante in het grote ledikant geplast.

Heel even was ik de controle kwijt. Ook niet iets waar je over nadenkt. Nu wist echter de hele buurt ervan.

De donkere vlekken spreken boekdelen. Niet bewust en eenmalig daarvan ben ik overtuigd. Het is de nieuwe omgeving. De even angst die me daar bevangt. Het niet durven of zo.


Yesterday and days before

Sun is cold and rain is hard

I know It can't stop I wonder

Have you ever seen the rain - Creedence Clearwater Revival

 

Maar alles heeft zijn ordening. De cactussen. De zorgvuldig aangeharkte tuin. Feloranje afrikaantjes op een rij. De zuinig letterlijk dichtgeknepen veelzeggend gesloten strakke monden.

 

Ik voel me echt anders. Echt menselijker. Zo jong als ik ben. Neem ik me voor ik heb voortaan lak aan strak. Punt uitroepteken.


And although my eyes were open

they might just as well have been closed

A whiter shade of pale - Procoll Harum


*


De moestuin. Zware melkbussen gevuld met water en een gemeen goedje. Aardbeien als dieprode parels in een groene oester. Daarnaast oerhollandse groentes in rijen. Geordend als soldaten op appèl. Rijen ongeduldige worteltjes, wulpse kropsla, felrode tomaten. Springende spruitjes en ploppende erwten diverse soorten kolen. Blad na blad. Kleuren en geuren vermengend.  Als verrassing bloemige gladiolen, guldenroede, phloxen en goudsbloemen zich hoog verheffend. Fier uitkijkend naar hun innige vriend de zon.


Elke ochtend verschijnt deze  gouden dame trouw. ' s Avonds neemt ze gepast afscheid met een knipoog. Even rust. Naarmate de dagen vorderen blijft ze langer en vermoeit hun extra met haar doorschijnend intense blik en hete adem. Ze bezwijken een voor een. Het beste:  hun kleurenpracht als een bont schilderpallet hebben ze soms wekenlang gegeven. Wat krijgen zij....?


*


Een grote witte onderbroek met enorme wijde pijpen wappert als de witte vlag van overgave tijdens WO2. Alleen is het nu geen soldaat, maar een vriendelijk ouwelijk ogend mollig boerenvrouwtje. Ze bukt zich ver voorover. Nog dichter bij de uitnodigende aardbeien. En plukt alleen de rijpe donkerrode gespikkelde.


When the garden flowers

Baby are dead  YES

And your mind  your mind is full of red.

Somebody to love -Jefferson Airplane

Ze zucht. Het is vandaag erg warm. Een hittegolf. Vanavond zal het zeker op de door haar gewonnen moderne televisie komen. Na het nieuws dat de maanlanding van afgelopen nacht succesvol is geweest. Wat een nacht. Het hele dorp gaf licht en seinde goedkeurend naar de durfals daar in het heelal. Wie had ooit kunnen bedenken dat men in een raket met wat speciale malle pakken ooit daar zou geraken.

Nu is men al op de maan. Ze snijdt zorgvuldig de grote bloemkool van de stronk en kijkt ernaar. Zo had de maan haar altijd van ver geleken. En waarempel! Ze had de beelden gezien en het leek verrassend op wat ze altijd gedacht had.


Haar kleinkind helblond door de onverbiddelijke zon vermaakt zich op de schommel. Achter haar is nog net de punt van de kerktoren met een stuk van de wijzerplaat zichtbaar.

"Oma oma kijk eens! ". Roept ze haar toe met haar hoge kinderstemmetje van de bewegende schommel. Samen met de wip is die welkome schommel vakkundig aan het einde van de groentetuin geplaatst door haar handige schoonzoon. Hij heeft het erg druk nu op het land naast zijn gewone dagelijkse baan. Tegen het weelderig groene gras steken de margrieten en begonia's zo mooi af. Terwijl ze vriendelijk knikkend naar haar snel groter wordend leeuwtje toeloopt. Ze veegt haar handen af aan de gebloemde grote schort. De bloemkool ligt nu in het gras naast de glazen kom met geurende aardbeitjes. Ze duwt de schommel hoger en kijkt verlangend waar de schattig bruine voetjes van leeuwtje de strakblauwe hemel lijken te raken.


I feel like I am knocking on heavens door  - Bob Dylan


Zo had zij nu ook schommelend haar voeten in de lucht willen werpen. Willen zingen van puur geluk. Haar kindertijd was zwaar. Haar dapper volhardende moeder moest zien rond te komen van het weinige wat overbleef. Haar strenge vader met statig grijzig zwarte snor gaf zich gewillig over aan drank. Net als alle ontgoochelde vaders in de wijde omtrek.


Ontberingen tijdens WO 1 vormen vreemde wolkige herinneringen. Als in een cartoon verdwijnen ze. Ze slaat het stripboek van haar jeugd dicht. Het is nu goed zo. Ze tilt leeuwtje van de steeds langzamere bewegende schommel. Het kind pakt de flinke bloemkool op uit het hoge gras waar nu een kuiltje is ontstaan. Samen onder de torenhoge geweldig oude perenboom doorlopend die steunend met krakende stem smeekt om geplukt te worden. Het paadje af. Terwijl ze eerst leeuwtje de donkergroene brede poort huppelend ziet binnengaan de koelte tegemoet overpeinst oma blij "Het leven is nu véél mooier."


Op visite met trendy bloemen broekpak. Mijn onderlip trilt. Auh!!! Ik lig languit gestrekt terwijl ik in gedachten nog ren. Een gapend onherstelbaar gat. De prachtige pastelbloem gescheurd.

Verminkt. Het broekpak wordt een hippe hotpants.

 

Mijn soepele even oude neefje doorklieft het blinkende chloorwater van het gemeentebad huiselijk omzoomd door hoge ondoordringbare bezorgde naaldbomen. Felwit vlashaar en roomwitte huid.

Naast hem donker mahonie speelse krulletjes. Voor het eerst vlakbij. Ik besef dat mijn wereld breder is dan het zwembad. Meren oceanen overstijgend.

 

Feed YOUR HEAD. Feed your head - White Rabbit  -Jefferson Airplane


Blad na blad verslindt leeuwtje. Telkens meer dromen. Meer inzichten. Meer kennis. Meer van alles. Maar ook... komen er meer vragen. Zo talrijk vanzelfsprekend dat er eenvoudig niet genoeg wijze antwoorden zijn.

 

De vakantie duurt maar één volle week. Mijn moeder treurig en verbaasd huilend voor me prijst me.

"Wat ben je gegroeid !" Ik weet me even geen raad.


The oceans are rising

islands in time disappear

The canyons burning

forests consumed by the flames

Wildfires rage across the plains to be starved by barren soil

Deserted farms where seeds refuse to grow

I close my eyes to cloudless skies

I dream of what we had before

I  just can’t see the beautiful anymore

I  just can’t see the beautiful anymore

Show me the beautiful

Bring back the beautiful

Show me the beautiful

I want to see the beautiful once more

Blind to the beautiful  -  Fish


Het bokje nadert de vers uitgestalde kroppen sla gevaarlijk. De groentevrouw  - de kwaadste niet - zorgt dat de meest frisverse groene krop tevreden smakkend verdwijnt. Met wiebelend sikje sjokt het bokje samen met mijn ondeugende broer behoedzaam synchroon richting huis over ongemakkelijke keien de bocht om.  Beiden steken felwit af tegen de strakblauwe lucht.


Het lichtgele emmertje met deksel bungelt naast me. Mijn vingertjes omklemmen het metalen handvat. Speels  de zijkant van de plooien aanrakend van mijn groen rood zwart geruite jurkje met gesteven wit kraagje  en lange rits aan de achterkant die oma altijd voor me sluit. Ik loop over de bonte maaskeien de heuvel op. Bij de COOP gekomen, waar ze zelfs donkerblauwe saaie overalls en handige keukenspullen verkopen, die ik door de grote etalageruiten uitgestald zie. Met de reflectie van de enorme pilaren van de kerk als opdruk. Ik kijk opzij terwijl ik de smalle bocht neem en de met witte statige huizen omzoomde Wijngaard opga. Zie de eeuwenoude langzaam verbrokkelende mergelmuren van diezelfde kerk vlakbij nu.


Hier schreden in een ver verleden respectabele hooggekapte dames Abdissen van Thorn met hun indrukwekkende gevolg van hofdames. De muren hadden toen een zacht geelgouden gloed. De pontificale trappen aan weerszijden van de ingang van het gemeentehuis met daarvoor de Rabobank nodigen me uit ze te bestijgen en weer te dalen.  Ik besluit er omheen te lopen koersend naar de bakker.


Uit een auto met Frans kenteken schalt "I heard  it through the grapevine" van Marvin Gaye. Toeristen!

Ik sla rechtsaf en weer gelijk rechts. Loop door de grote groene poort over de geometrisch met keien bestraatte binnenplaats. Talloze emmertjes en pannen in alle maten en kleuren. Sommige oranje anderen wit met bloemenrand of gewoon glimmend aluminium gebroederlijk op de grond.

Opvallend wapperen afgescheurde briefjes met namen.


De volgende middag kun je ze komen halen zegt de bakker. Zijn vlaaien met ijver gemaakt van onze  heerlijke kersenvulling. Het bewijs staat er. Naast mijn nu leeg emmertje met halfopen deksel en rode gestolde streperige druppels staat uitnodigend de ronde vlaai. Vroeg dampend in de uitvouwende zomerochtend. Mooie gestolde glanzende donkerrode kersen omhuld met knapperige korst boven het metalen rooster en een vierkant van grote dan weer kleine keitjes. De duizelingwekkende lege emmertjes-, pannetjes- en vlaaienparade juicht de bakker toe.

Wespen maken duikvluchten en zwermen vervaarlijk zoemend.


Someone told me long ago

there's a calm  before the storm

I know it's been coming for some time

Have you ever seen the rain - Creedence Clearwater Revival


Zachte golvend ronde kruimelige taartbodems met daarop botergeel gestolde pudding en mikado hagelslag. Vlaggetjes met hun punt speels wijzend naar de met ranja gevulde glazen en rietjes waarmee we wedstrijden Wie de meeste bubbels opborrelt doen. De lange tafel bedekt met plastic zeil in oerhollandse print. Aan weerszijden flink veel stoelen onder confetti.

Misselijk als altijd net zoals alle andere  kinderen. Volgestopt met zoet en snoep. NOOIT MEER. Op naar de volgende verjaardag.


Onze slaapkamer de houten krakende vloer over de gehele breedte van het huis wordt gevuld met feestgangers. Ze stromen toe door het piepende poortje. Over de gewassen grinttegels met ventilatierooster dat wijst naar de diepe donkere kelder. Via de deur de rechte trap op en dan gelijk weer een deur naar links. Dakramen ademen aan weerszijden blauwe lucht. De deur statig blauwer met 3 wit verticale raampjes waarvan de middelste rechthoek opengaat met een knip. Een deur die telkens knipoogt en me verwelkomt licht kreunend. Mijn zus is geslaagd.


Koninginnedag Oranje boven. Nooit ben ik er echt ondersteboven van. Het is een jaarlijks terugkerend griepje. Ik ben dan vrij en de rest van Nederland met mij.

Het huis is bijna klaar. De regelmatige tegels in de badkamer zonder ook maar één natuurlijke lichtstraal vreemd grauw. Ik poets ze die dag glimmend glanzend. De voegen perfect nu. Hun belijning zorgt voor een chique uitstraling.

Met een tevreden glimlach ga ik eindelijk de zon in. Leden van het Oranje comité ruimen net alle oranje restanten op.




DEEL 3.            AARDE




Call Alice when she was just small - Jefferson Airplane White Rabbit


De sofa biedt geen soelaas. Pijnscheuten volgen elkaar steeds heviger op. Alle geluid trilt na en vuurt kogels af in mijn lichaam. Ik ben 5 jaar oud. De taxi stopt. Mijn moeder met mij aan haar zijde dringt het ziekenhuis binnen. Pas veel later volgt de intake.


Aan de balie hangt een kleuter haar beentjes bleek slapjes als een pop aan de reling. Daarna ligt ze urenlang voor haar gevoel rillend op een brancard. Mam waagt het erop na lang wachten een dekentje te vragen. Ik zie haar zwak in tweestrijd. Ze is meer verloren dan ik realiseer ik me daar liggend. Grote doktershanden penetreren me.


And you have had just one kind of mushroom -Jefferson Airplane


Toen ja toen was het raak. Hangend aan de balie. Verkrampte alles en ging ik stuk van binnen. Bijna een dood levenloos popperig blond meisje. Bijna weggevaagd. Maar ik vecht. Ik ben er nog. Infusen grote glimmende zakken waaruit vloeistof rechtstreeks afzakt steeds omlaag en door de half doorzichtige slang naar mijn armpje kruipt. Druppel voor druppel. Dag na dag. Vele lange dagen achter elkaar. Sluipend.


Why do you build me up build me up Buttercup baby

Just to let me down let me down and mess me around

And then worst of all worst of all you never call  baby

When you say you will say you will but I love you still

I need you I need you more than anyone, darlin'

You know that I have from the start

So build me up build me up Buttercup

don't break my heart


"I'll be over at ten", you told me time and again

But you're late, I wait around and then

I run to the door, I can't take any more

It's not you, you let me down again


The Foundations - Build Me Up Buttercup


Op de binnenkant van mijn armen een oerwoud aan kleine afdrukjes van alle injecties. Mijn benen idem dito. Het is het gevecht dat ik lever 5 jaar en nog wat maanden oud lig ik alleen zonder broertje of zusje. Het put me uit. Zo alleen zonder vader en moeder. Ik wil wel naar huis. Maar mag nog niet.


Ik voel de kracht onherstelbaar binnendringen. Het zwart voor de ogen. Helse pijnen vuur vlammend. Ik sta in brand. Help! Doktoren ik zie infusen. Ik blijf nog even. Ik sluit mijn ogen.


Hij heeft me heerlijk stevig vast op zijn arm. Zijn prachtige kaaklijn tovert een glimlach tevoorschijn zo groot! Hij toont me en draait met me rond als een trofee. Nooit eerder heb ik hem zo gelukkig gezien.



I want to know have you ever seen the rain

I want to know have you ever seen the rain

coming down on a sunny day

Have you ever seen the rain - Creedence Clearwater Revival


Bij Jeanne chique dameskleding maar ook badkleding in alle maten. Voor mij mijn grote litteken rechts verscholen onder appeltjes groen met appeltjes bruin. Een waanzinnige bikini.

De zon schijnt buiten. Bikiniweer besluit ik. Trots als een pauw. Veel naakte kinderhuid schrijd ik de keuken binnen.  Opa donker tegen het felle licht wordt een bewegend acteur. Zijn wandelstok boosaardig in de lucht maaiend vlucht ik naar buiten. Opgelucht. Zucht .....


When she is ten feet tall.      White Rabbit -Jefferson Airplane

 

De poten prachtig symmetrisch omwikkeld. Het dikke bont van de laarsjes mooi in het rond. Omlaag benig lang daarna breder wordende grijzige spiermassa. De rest van het afgestroopte vreselijk akelig geurende lijfje. Zijn kopje verlamd. De grote bruine nog heldere ogen kijken me indringend aan.


Indringend gezoem. Het krioelt van de wespen. Het glibberend gistend geurend peerrestant is met enorme kracht op de hard geregende zandgrond gesmakt en uit elkaar gespat. De machtige perenboom zucht onder de loden last. Zijn decennia lange brede armen houden het nog maar even vol. Weldra vallen zijn gerimpelde opgezwollen tenen met grote donkere holtes er tussen die nu nog krachtig diep in de aarde reiken ten prooi aan de gretige tanden van de zaag. De bijen dansen hun lied dicht bijeen.


Een schommel. De twee halve manen van een autoband. Precies daarboven de aanraking van de wip. Tik omlaag tik omhoog. Steeds weer. Een flinterdun perzikboompje. Dat is ons privé speeltuintje. Daarachter veel open vrijheid met blij gras daarnaast het houten kippenhok met schuin dak. En daarvoor ernaast en erachter hoogstam fruitbomen. Allen even hoog en even breed. Een drieling van appelbomen. Daarnaast een zesling van een ander ras en daarachter een achtling van donker vlezige pruimenbomen.

Het gras is daar anders. Taaier donker fluisterend ………….


Wild, wild horses we'll ride them some day

Wild horses couldn't drag me away

Wild, wild horses we'll ride them some day

Wild horses -  Janis Joplin


De fles Bols met jonge graanjenever is voor drie kwart leeg en nadert de dikke opbollende bodem. De glaasjes worden opnieuw gevuld. Mijn opa met paarsrood aangelopen gezicht vurig van agressie en vreselijk kille doorlopen ogen met witte stugge wimpers. Geen fraai kalmerend gezicht.

En nog iemand waarvan ik de naam in ere wil houden. Samen zo dronken als een tor in de voorkamer. Ik weet zo klein als ik ben waar het over gaat. Niet fraai. Ik schuif de schuifdeuren zachtjes dicht en loop weg.


Terwijl ik voorop haar fiets zit en later aan haar hand meewandel en opgroei wordt mijn toevluchtsoord langzaam maar zeker een schiereiland. Een enclave van rust aangevreten door een gapende mond van klotsend likkend zwart zoet zoutig water. Af en toe vreemd geurend schuim achter zich latend. Mijn korte beentjes stappen gestaag door het langgerekte laantje dat mij liefdevol met stammen en weelderig vers blad steeds begeleidt en zacht toefluistert. Aan het eind waar de lichter wordende laan zich splitst. Een eind verder dan de twee: de markante broer De Groote Hegge en zijn tengere zusje De Kleine Hegge ook onverbiddelijk gesplitst worden. Daar verrijst de dijk als barrière tussen een ver verleden en een vragend heden. Linksaf het baken volgend ligt ongepast een kadaverhuisje in de bakkende zon.


En als de zon schijnt buiten gaan we lopen door de duinen ...............

En de dingen in de kamer zouden levenloze dingen zijn zonder jou

De avond  - Boudewijn de Groot


Steeds moet ik wel kijken. Want wat doet het daar? Daar als relikwie liggend vlakbij de dijk. Wat is überhaupt het nut vraag ik mijn kleine hoofdje abrupt afwendend terwijl ik keihard een aanloop neem zonder veel moeite op de steile helling beland vanwaar in de eerste bollende zeilen spot en in de verte het steeds tergend langzaam opschuivende spookschip met wel duizend treden die het grint rinkelend wakker schudden en als friswit gepolijste tanden opblinken.


Het geheel tovert geen glimlach op mijn eigenwijze bruin verbrande snoetje. Ik kijk ernaar en proef het zout. Melancholie besluipt mij en mijn hand zoekt snel de veiligheid van die van mijn moeder. Samen lopen we ongelijk van lengte maar precies in pas verder en vertelt ze verhalen over hoe het vroeger was en waar haar land ooit in de verte bij Kessenich lag. Terwijl we naderen luister ik ademloos en kijk haar aan. Ik zie een traan. 


De bliksemflits eerst. Pas veel later de knal. Ik zie haar lichaam schokken alsof ze geraakt is. Haar ogen puilen uit hun kassen. Angst ruik je. Ze duikt weg. Iedereen is die nacht gewekt uit voorzorg. Het felle licht bijna net zo fel als de lichtflits van zoëven laat me in elkaar krimpen. Ze duikt onder de tafel. Ik weet het zeker. Die bange verstikkende angst raakt ze nooit meer kwijt.


When logic and proportion have fallen sloppy dead - Jefferson Airplane


De zwarte en roodbonte koeien staan dicht bij elkaar gepakt met hun staart en onrustig op- en neergaand in de zwarte wolkenmassa. Het is plotseling nacht. De uiers zwaar richting de uiteinden van het gras. Een flits. De hemel splijt open wanneer de knal haar letterlijk verdooft. Likkend raast de dreigende vuurbal over het  schrikdraad als een draak die steeds verder spuwt. Heilige Maria moeder van God. Wees nu een engel……


Ik fiets aan haar zij. De bakker en slager net over de grens in België lonken. Kessenich lijkt altijd te slapen. Het is er vredig en plechtig stil. Dat kan ik op mijn leeftijd al waarderen. "Kijk" zegt ze als we de eerste huizen naderen. "Daar had jij nu gewoond indien ik met hem was getrouwd", wijzend naar het kleinste onooglijke boerderijtje dat ik ooit waarnam. Ik lach luid. Opgelucht zelfs. Even bedenk ik dat haar theorie klopt. Waanzin natuurlijk. Die rare hersenkronkel.


De keer daarna vraag ik :"Hield je dan van die man? " Ze ontwijkt het antwoord . Met dromerige blik staart ze in de verte. Het is even magisch stil.


Met de kleuren die vervagen

zonder zoeken zonder vragen

Verdronken Vlinder - Boudewijn de Groot


8 x 2=16 dan is zij 39. Hoe vaak gaat 16 in 39. Hoe lang moet ik dan leven om zo oud te worden. Ik ben nu acht jaar ennwonderlijk jawel ik verwonder me over de dood. Waarom jeugdig als je toch eindigt. Dus ik maak de meest malle ongunstige berekeningen in mijn hoofd en s'nachts bons ik met dat zelfde hoofd ongeremd als een voetbal die steeds de goal in knalt. Elke plof is duidelijk hoorbaar.


Feed YOUR HEAD. Feed your head - White Rabbit  -Jefferson Airplane


Hij nadert. Stapt van zijn fiets. Ik kom van de andere zijde aangefietst en plof tegelijkertijd van mijn fiets. Hij gaat naar de MEAO ergens aan de andere kant. Ik naar de HAVO. Dat weet hij. Hij komt er immers altijd langs gefietst. Zo vaak zie ik hem met uitgaan en daarna thuis in de vroege stille ochtend. Levensecht met mijn ogen dichtgeklapt alsof een geheim geschenk daarachter verborgen zit. We maken een praatje terwijl hij me meer dan anders oplettend aankijkt. Hij springt licht neuriënd op zijn fiets.  Hij is speciaal. Hij weet niet hoe speciaal.


Jeanine - bijna weggeëbt maar ze komt plots lieflijk bovendrijven en ik. Het bruggetje niet ver boven het ondiep stromende beekje waarvan de bodem zich open en vrij aan mij openbaart als een leerzame biologieles. Onze voeten slingeren slungelachtig erboven. De rook kringelt richting de wolken.  Wanneer ik mijn beide ogen bijna dichtknijp lijkt het een enkele wolk die onze  juist opstijgende wolkjes opslokt. Mijn sigaret - de eerste hou ik na enkele teugen voor gezien. Licht kabbelend neemt de stroom alles deinend mee. Ik hoor het water. Hoor jij het ook!?


Zomaar drijven na het vliegen in de wolken drijf je hier

Verdronken Vlinder - Boudewijn de Groot


Samen dobberen op het water. De kleine deinende spitse verveloze boot. Aftands door jarenlang intensief gebruik door de grintmaatschappij is die avond met roeispanen en al van mij.


Bij de schoenmaker links af. Het steegje in richting de Wijngaard. De donkere imponerende slager staat kolossaal voor me in zijn grote wijde verrassend witte werkjas. Als een chirurg die gaat ontleden presenteert hij plotseling een enorm mes waarmee hij bezwerend mijn kant op wijst. Ik huiver en krimp in elkaar. Wil weg. Ik ben een klein meisje.

Een tijd lang mijd ik de route. Het heeft iets bloederigs.


Call Alice  when she was just small - Jefferson Airplane


Vele jaren ouder. Nooit mocht ik die man met zijn witte jas met geronnen bloederige vlekken. Vaak vraag ik me af waarom. Totdat die prille jeugdherinnering komt bovendrijven.


Here we go again asking where I've been

You can't see these tears are real

I'm crying (Yes I'm crying)

We can't go on together

With suspicious minds (suspicious minds)

And we can't build our dreams

On suspicious minds

Oh let our love survive

Or dry the tears from your eyes

Let's don't let a good thing die

Suspicious minds - Elvis


De kruimel en rastervlaaien staan te dampen op ronde draadroosters. Niet hoog op de tafel. Maar beneden op de koele stenen vloer. Twee aan twee. Leeuwtje snuift de geur op die kringelig zoet haar neus binnendringt en haar in vervoering brengt. De deur van de zojuist nog loeiende oven staat nu open. De warme opstijgende lucht trilt als in een fata morgana. Op de tafel restanten van meel en kommen met restanten kruimels en kersenvulling. Mmm. Ze schraapt zacht maar dwingend de stroperige kers eruit met haar dikke lievige kindervingertje. Hmmm. Vervolgens de boterkruimels. Dit is echt veel lekkerder dan vlaai. Leeuwtje draait zich abrupt om. Haar oren gespitst en het gefluit in zich opnemend. Voor haar gevoel staat ze reeds op de uitkijk naar haar vader. Wat er gebeurt. Ze beseft het niet. Pardoes achterover raken haar kleine billen de superhete versgebakken kersenvulling en een seconde later de hete vlaaibodem. Oma haar witte haar lijkt alle kanten op te pieken van de schrik als ze toesnelt. Ze voelt, bovenal ruikt ze de brandlucht van haar eigen huid. Hevig schreeuwende pijn alsof ze levend wordt gekookt in een pot. Ze wil krijsen met nauwelijks geluid. Alleen gehik en enorm veel zilte tranen. Tranen die blijven stromen als de stroom van de Itterbeek. Zoveel.


Hij is no nonsens. Een donker ogende heerlijke man. Zo weggeplukt uit een spannende film.  Zo no nonsens dat hij geen haast maakt met zijn rijbewijs. Om hem heen rijdt iedereen auto. Hij alleen voor en na zijn werk op de luidruchtig trillende tractor. Hij geniet dan want de tractor ademt vrijheid, natuur, vers ruikende grond. Heerlijk geurend hooi, wuivende velden met goudgele halmen, het ruisen van de hoge bomen in de wind, de geur van gerooide aardappels, de geur van mest.


Jaren durf ik niet te voelen. De plek daar waar de chirurg de enorme incisie heeft gehakt. Een jaap. De plek voelt leeg erachter.  Aan weerszijden ontsierende zwarte puntjes van de hechtingdraad. Geen gezicht. Zonder appendix realiseer ik me plotseling dat het om iets heel onooglijk kleins gaat. Voor mijn gevoel is de helft van binnen weggesneden.


Like a true nature's child

We were born. Born to be wild

We can climb so high . I never wanna die!            Born to be wild  - Steppenwolf


Het is ijskoud al de hele maand daarvoor is het weer extreem en guur. Leeggeblazen straten vol eenzame stuifsneeuw.


Here comes the sun, here comes the sun,

And I say it's all right


Little darling, it's been a long cold lonely winter

Little darling, it feels like years since it's been here

Here comes the sun, here comes the sun

And I say it's all right


Little darling, the smiles returning to the faces

Little darling, it seems like years since it's been here

Here comes the sun, here comes the sun

And I say it's all right


Here comes the sun - George Harrison


Sinterklaas met pakjesavond nadert. Mijn moeder prikt lang daarvoor de zeepbel door.

De kamer half donker. De zware gebloemde gordijnen angstvallig dicht voor pottenkijkers.

Ze pakt ijverig  cadeau's inmet een wirwar aan bont gedecoreerde rollen Sint en Piet  pakpapier.Tijdrovend met twee linkerhanden. Doodgemoedereerd vraagt ze of ik bijspring.



Maria the most beautiful sound I ever heard

Maria, Maria, Maria, Maria.                    Maria - Jimmy Bryant


Sindsdien weet ik al ruim van tevoren wat Piet van de verlanglijstjes daadwerkelijk uit zijn zak tovert. Blij verrast verwelkom ik de typemachine om mijn broer en zus vooral niet al te ruw de heilige Sint mythe te ontnemen.


Het jaar daarop sta ik mijn eigen scheikundedoos in te pakken. Bomvol explosieve stofjes en Petri schaaltjes. Vaak ook iets in het kader van leren. Een ingenieuze legpuzzel waarvoor je telkens ingewikkelde kennisvragen dient te beantwoorden. Bij goede antwoorden wordt je verrast met een werkelijk intrigerend geometrisch patroon. Absoluut een super aanwinst en daarmee gaat een super prijskaartje gepaard. Kennis vergaren staat hoog aangeschreven bij mijn vader. Minder bij mijn nerveuze moeder die volgt hem blindelings. 


Ik hou van hem. Ja. Altijd heeft hij wel een anwoord op mijn stortvloed aan vragen. Hij vertelt me zijn visie over ontwikkelingen die gaan komen windmolens en zonnepanelen. Over melkrobots over water -en luchtkwaliteit waarmee kostbaar om dient te worden gesprongen. Hij had zo graag ook ooit net als zijn zussen willen studeren. Uiteindelijk weet ik heeft hij toch LTS gedaan. De boekjes liggen als stille getuigen ergens in de kast. Zou het daarom zijn die hang naar kennis .


Ik zie het licht door de gordijnen en ik weet het verleden geeft geen zekerheid

De avond - Boudewijn de  Groot


Als de enige mannelijke nakomeling omringd door ravenzwarte hem liefdevol adorerende zussen en hij hun. Zijn lot lag vast vanaf het moment dat hij ter wereld kwam. Hij vergeet voor het gemak even dat hij met amper veertien jaar op blote voeten voor het eerst begon met werken in de bouw.


Hij voelt het! De enorme teleurstelling in gesprekken met leeftijdsgenoten. Dan merk ik: hij voelt zich de underdog. Dat is echter niets voor hem. Hij laat zich nooit door anderen sturen of beïnvloeden. Niet snel. Hij vaart graag zijn eigen gedegen kalme koers als een zeilschip dat zachtjes op de golven kabbelt op weg naar de veilige haven. Dan voelt hij zich prettig.


Ain't that loving you baby - Elvis Presley


Mijn zus slaapt naast me. Vaak vertellen we elkaar ellenlange verhalen. Het is altijd gezellig. Knus saampjes. Zij leest ook graag en veel en samen vormen we een Siamese tweeling. Zij is extravert. Ik terughoudend en meer timide. Toch neem ik het vaak - wanneer zij het juist niet verwacht - voor haar op. Dat schept een band. Samen heel close.


Don't throw our love away - Baby love - Diana Ross and the Supremes


Puntvormige hopen op elkaar liggende suikerbieten. Ongemakkelijk en ongelijk van vorm. Ellenlange rijen groene babyplantjes tot in de hemel. De suikerbieten van de toekomst. De dag begint. Een schoffelend meisje. De zon gaat hijna onder. Een schoffelend bruin verbrand meisje. Een lange dag.


Zijn rijbewijs haalt hij pas later. Heerlijk zitten we met zijn drietjes schots en scheef achterin. Autogordels /hinderen onze bewegingen nog niet. Net zoals ontbrekende hoofdsteunen die het zicht naar achteren alleen maar later beperken. Enorm op ons gemak en ongedwongen zoeven we dan met de Ford Taunus over 's heerewegen. Sightseeing! Op ons dooie akkertje toeren met de auto. Gewoon urenlang rondkarren. Met onze neuzen plat tegen de ruiten gedrukt. Genietend van wat er aan onze gretige ogen aan beelden voorbijkomt. Die Gitarre und das Mehr verwaait door de geopende ruitjes.


Met verjaardagen rijden alle neefjes en nichtjes gewoon even mee. Er kunnen er met gemak zo 10 in. Even inschikken uiteraard. Oom agent vindt het maar niets en schrijft een flinke boete uit.


Es war der letzte Sirtaki,

und uns're Herzen fanden sich, beim letzten Sirtaki,

wir beide sah'n uns an,

was dann geschah, war wunderbar.


Es war der letzte Sirtaki,

zwei Menschen die verstanden sich beim letzten Sirtaki,

und alle stimmten ein,

das muß das Glück für's Leben sein


Der lette Sirtaki - Rex Gildo



Top hoor het Schlagerfestival op de Duitse zender. Mijn zus en ik staren onophoudelijk naar het beeldscherm. Onze ogen onophoudelijk gericht op Rex Gildo. Super Rex en iedereen er omheen spannend becommentariërend. Voor me hoor en zie ik Udo Jürgens. Tegelijkertijd merk ik dat mijn vader binnenkomt. Ons omnophoudelijk commentaar op de looks en zangkunsten van de artiesten vindt hij maar niks. In zijn optiek not done. Ik ben even heel erg stil. Hij verdwijnt weer en we kakelen alweer verder. En toch toch is er iets van terughoudendheid en lichte gêne nu. Immer wieder Sonntags klinkt nu.


"Kijk dan Leeuw,," roept bij triomfantelijk. Popelend wenkt hij mij. Kijk voor jou. Ik kijk maar deel zijn enthousiasme geenszins. Of het zou om de kleur moeten zijn. Voor me staat een brommer in het meest bespottelijke groen grasgroen kikkergroen groene groentegroen. Ik heb er welgeteld een keer op gereden. En ja ik ben.....13. Dat is dan wel weer cool.


Racing with the wind

and the feeling that I am under

Born to be wild  - Steppenwolf








DEEL 4.       ANJERS




If you gave me a fresh carnation

I would only crush its tender petals

With me you'll have no escape

And at the same time there'll be nowhere to settle

I trample down all life in my wake&

I eat it up and take the cake

I just avert my eyes to the pain

Of someone's loss helping my gain


Carnation - The Jam


De treinmachinist fluit. Langzaam meerdert de trein vaart. Mijn moeder, haar zus en Josefien mijn zus en ik gaan op weg vanuit Roermond naar Sittard om daar te winkelen. Op dat moment vind ik de hele entourage rondom treinen nog speciaal. Surtout magnifique. Maar in mijn latere leven verdoe ik een hoop kostbare tijd van en naar mijn werk in diezelfde gewraakte trein.


Een andere keer bevinden mijn heerlijke geurende hoogblond en smaakvol geklede tante en ik ons in petit Weert. In een smal vol donker maar stijlvol boetiekje koopt ze een prachtige diep donkerblauwe jas voor me. Het weekend daarna gaat de hete krultang streng voor streng in mijn lange manen en ben ik plotseling een Barbie met prachtige krullen.


Samen in het grote ongerepte bed in de heerlijk koele slaapkamer die geurt als een boudoir. Mijn rijzige oom ligt in het ziekenhuis. Opgenomen voor de zoveelste keer met tergende herniaklachten. Dan ga ik bij mijn tante slapen dat stelt haar in deze hectiek gerust. Ze slaapt als Doornroosje.



Witte glad fijn glanzende handschoentjes. Een prachtig jurkje met vanaf de schouders opengewerkte geborduurde kant en een fijn groenroze borduursel aan weerszijden op de korte mouwtjes. Sneeuwwitte kokette lakschoentjes en dito tas met Chanelachtige verticale ruitprint en natuurlijk bijpassend mijn portemonneetje waarover later meer. Eerst maar de Heilige Communie.


De bedwelmend rijke geur dringt mijn neus binnen. De ingenieuze zoete verleiding van anjers met  ontelbare opeengestapelde fijne blaadjes maakt diepe indruk op mij als kind. Nooit eerder ben ik zo verleid. Mijn besluit staat vast. De man die mij later wil trouwen al denk ik daar volstrekt nooit over na zal me verleiden met witte of witroze anjers. Mijn k...anjer.



Darkness of the night has gone

a blackbird sings a song at dawn

crystal drops of morning dew

are covering all the grass

the landscape wears its morningdress


Storm and thunder - Earth & Fire


Zijn glimmend gehoorapparaat ligt vierkant op tafel voor hem. Een voorloper van een mp3. Bij een bomexplosie in de oorlog is zijn gehoor zwaar beschadigd. Hij  kan echt liplezen als hij het niet redt met geluid. Zijn overhemd staat wijdopen. Voor hem een kom met warm water een krabbertje en een scheerstaaf. Hij draait zijn hoofd geduldig en laat me begaan. Eerst een warme doek. Daarna wolkig schuim. Vervolgens met regelmatige streken rechte ritmische banen trekkend over jukbeen, wang en  kaak. Zijn tong duwt geduldig de huid omhoog zodat ik zonder veel moeite de witgrijze stugge baardharen  verwijder. Hij geniet zichtbaar en vertrouwt me volkomen. Soms gaat zijn hoofd automatisch mee. Ik verwijder het schuim en dep zijn wangen droog. Daarna een splash kruidige Tabac waar hij zich enorm op verheugt en van opkikkert. Ik punt nog even zijn robuuste wenkbrauwen bij. Zijn gehoorapparaat kan weer in. Hij knoopt zijn overhemd dicht. Fris als een baby.


The rainbow hides no treasure

Oh believe me it's not true

And there ain't no mixture

That will give you back your youth

No mystic machine that makes the sand turn to gold

Like there ain't no magic word

That holds you back from getting old


Just A Little Bit Of Peace In My Heart - Golden Earring


Ze geurt als de hoer van Babylon. Overweldigt me me met haar parfum. Een echte parfumbom. Een mooie grappige vrouw. Heerlijk maf en behulpzaam. Ze roert de pompoensoep. Zojuist klotste alles nog. Nu is het een tot rust gekomen maalstroom. Haar oranje pupillen verwijden. Haar knalrode kousen eindigen net onder haar knie. Best weird!?


Gestoken in witte pittig rondklepperende gezondheidssandalen poetst ze niet één kamer. Nee een hele flat. Ze is een beest een Mrs. Proper in het kwadraat. Ze jifft ajaxt en swiffert. Haar vitrage Nibro wit.

Haar ramen blinken. Als ik van buiten naar binnen kijk zie ik mezelf steeds weerkaatst. Pas als ze opgewonden naar buiten stormt zie ik haar duidelijk nu en verbreedt mijn lach. De vloer veegt ze nu ook met me aan als regelrechte kopie van oma geeft ze gas en remt zij af. Want zij zit achter het stuur. Airbags bestaan nog niet. Met haar is gewoon ongewoon. Zingend buiten in sexy lingerie strijkt ze hemden stijf en strak. De zon knipoogt en belicht haar als een filmster. Fasten your seatbelts


Om vijf uur staat hij vaak al naast zijn bed. Het werken zit hem in zijn bloed. Nooit moppert hij. Integendeel hij fluit. Zijn gefluit herken ik altijd en overal. Het is melodieus en bereikt meerdere toonhoogtes. Het is tevredenheid. Als hij in de buurt is weet ik dat want ik hoor hem. Om 9 uur vaak is hij zo moe dat hij vanzelf in slaap valt. De Duitse zender is favoriet. Das ZDF. Het Deutsche Fernsehen een begrip voor ons met Karl May met Witte Veder en die Leute von der Chiloh Ranch een van vele gesynchroniseerde en uiterst populaire westerns.  In de hoofdrol de aantrekkelijke piepjonge Michael Landon. Later kijk ik Chimansky , Tatort.


Kijk zegt hij zijn enthousiasme nauwelijks verbergend: "Eerst de cement in balans mooi vochtig droog niet te droog op de troffel." Hij weet waarover hij praat. Daarna op de steen verdelen. Aandrukken met de volgende en eventueel gemorst cement verwijderen. De kunst is exact de goede hoeveelheid te nemen. Vooral precisie. Dat telt.


Hij is praktisch ingesteld kan wonderwel tekenen, stenen leggen. Zoveel eigenlijk. Voor anderen maakt hij bijna alles wat mogelijk is. Een designschouw of verfrissende badkamer. Een aanbouw. Een rustieke authentiek ogende poort zelfs een compleet huis. Want het restaureren zit hem in het bloed. Hij houdt enorm van hard werken en dingen creëren. Al van kinds af aan.



Boekenwurm. Boekenverslindster. Boeken vormen mijn blik op de wereld.

Ik doorzie de dóór en dóór slechte moordenaar.

Even later lig ik in de armen van een knappe autocoureur.

Ik voel de stekende pijn in mijn hartstreek wanneer de vrouw haar innig geliefde man kwijtraakt. 


Ik beleef de stille getuigen van mishandeling als een foto zie ik de beelden van blauwig grote fluorescerende plekken voor me.


Dwaal over eindeloze savannes met alleen de echo van geluiden van wilde dieren. Moeiteloos atletisch besluipende leeuwinnen in de zinderende nacht met alleen een knipoog van een maansikkel.


Tante Atilla zo noem ik haar nu liefkozend. Zit in de felverlichte keuken en knippert onwennig en vaak met haar ogen. Smal nu. Haar stem diep mannelijk bars. De onmetelijke lopende band aan sigaretten heeft niet onverdienstelijk zijn werk gedaan. Ook aan de buitenkant niet. Haar getaande gezicht benadert behoorlijk de kleur van haar longen. Ze kucht. Een mannenrochel haast. Als zus van mijn oma is ze vele jaren jonger en slanker dan haar. Bovendien altijd goedgekapt. Goedgekozen haar beslist opleukende fijngesneden pantalons met strakke vouw en dito jasjes.  Mooie knopen ook. Smetteloze maagdelijke non iron blousjes maken het ensemble af.


Zonder alle toeters en bellen. Ontdaan van make up en dat onwijs strak geföhnde kapsel weet ik het zeker. Het is een man. Weliswaar een gesoigneerde man. Ze is zeer kritisch. Met het hart op haar tong. Eigenlijk zoals oma. Die laat ook geen moment voorbijgaan om haar directheid te tonen. Onvervaard. Ongevraagd geeft Til nu interieuradviezen. "Want "verordonneert ze "wanneer ze de volgende keer komt is die godsonmogelijke verblindende tl lamp passé*!". "Hier hoort een warm knipogende barokke lamp met koperen ketting!" ' Een waar je als tarzan aan kunt gaan hangen en pontificaal glijdend mee wegzweeft het oerwoud door. Zo is de storm voorbij en keert de rust weer totdat ze weer als een wervelwind opduikt. Superwoman met sigaret glimlach ik. Een flauwe glimlach. Want ik weet zeker. Ik ben 12 maar nu al vele malen subtieler.


I close my eyes, only for a moment, and the moment's gone

All my dreams pass before my eyes, a curiosity

Dust in the wind

All they are is dust in the wind


Same old song, just a drop of water in an endless sea

All we do crumbles to the ground though we refuse to see

Dust in the wind

All we are is dust in the wind


Dust In The Wind - Kansas


Hij staat bij de ingang onder de ladder. Zijn niet oerhollandse normaal vriendelijker kijkend gezicht belooft weinig goeds als hij op mij neerkijkt. Ik krimp in elkaar onder zijn nu echt indringende donkere blik. Zijn stem klinkt veel zwaarder. Hij acht het nodig. Ik kijk schuldbewust voel enorm veel spijt nu het pas tot me doordringt en ik antwoord schoorvoetend. Ik open mijn handje en toon het besmette kwartje.


Queen draait op de achtergrond. Ze opent de deur van de winkel en komt terug met een reep chocola. We zitten aan tafel bij het buurmeisje aan de overzijde. Vooral een vriendin van mijn zus. Het regent pijpenstelen buiten. Erger kan het bijna niet. We hebben herfstvakantie dan verwacht je op zijn minst zon. Mens erger je niet spelen is dan erg toepasselijk denk ik. Maar ook Monopoly, Stratego en geregeld Mikado. Ondertussen draait Charlotte Queen's Bohemian Rhapsody grijs.Ik heb sindsdien gedurende lange tijd een hekel gekregen aan de excentrieke performer leadzanger Freddy Mercury met zijn vocale uithalen. Nu ebt die weerstand pas geleidelijk weg. Queen staat elk jaar op een maar niet voor mij.


De bouw begint. Naast ons draaiende cementmolens. Jonge luidruchtige

bouwvakkers. Constant schetterende muziek. Gehak van stenen. Ik ga maar naar school. Tot ver na 4 uur zegt mijn lesrooster. Dan zijn ze weg. Om de volgende dag letterlijk open te breken met hun troffels, kuipen vol cement en massa's kletterende stenen.


Zuidelijk temperament bij vlotte Ingrid. Naast haar lange slanke Marion met zongebruinde Marleen. Haar hartsvriendin. Haren als Claudia Schiffer. Mijn kortgekapte zus. Kleiner dan mij. Lekker ontspannen kletsend en ik. Lang haar met een donkerbruiner makende kleurspoeling van mijn moeder. Die mij bijzonder opleukt. Dat merk ik. Nu ben ik meer de dochter van mijn donkere vader. Disco Inferno klinkt door de speakers en iedereen gaat los.  Heerlijk de avond uitdansend met Chic beland ik in mijn bed. Morgen weer.


Witte handschoentjes openen het damesachtige laktasje. Felwitte Chanel. Ik toon vol trots mijn behorend sneeuwwitte schattige portemonneetje. Prachtig maar ook imitatie. Binnenin de zwarte voering liggen kostbare guldens en 2 grote glimmend ronde rijksdaalders.

Op de rand van het bruggetje leun ik genietend dan met het aandenken aan mijn Heilige Communie. Eronder stroomt de Itterbeek met hier en daar een draaibeweging als een kolk verder groenalg keien grint en zo nu en dan een vis die meedraait en vervolgens rechtdoor zwemt met de stroom mee.


Iedereen schrikt. Mijn ogen wijdopen gesperd van de ramp die zich net voltrekt. Mond happend iets zeggen uitschreeuwen. Het witte portemonneetje verdwijnt onder de brug raakt uit het zicht en we snellen naar de andere zijde alsof we het weten want daar dobbert in rap tempo zo nu en dan 180 graden draaiend alleen de punt dan weer voluit zichtbaar en rechtdoor stroomafwaarts verderop weldra de bocht nemend om ergens voor altijd onder modder alg en blad begraven te worden. Dit had ik niet verwacht het schrijnende gevoel van verlies van iets wat nog zo kort zo dierbaar al is.


Dat schrijnende gevoel van ontheemdheid heeft het prachtige sunkissed kind met haar tengere moeder en bezorgd gebogen grootmoeder doorvoeld. Uit een ver warmbloedig land waar altijd de zon schijnt naar het druilerige grijs zwarte donkere Nederland. Gelukkig worden ze na hun verbijsterende verdwaaltocht enorm warm ontvangen door eenvoudige blije mensen in witte huizen. Huizen die op hete zomerdagen de zon moeiteloos evenaren. Een zinderend schouwspel. Haar moeder trouwt vrij snel een lieve attente man en bevalt van nóg een dochter.  Het leven is nooit anders is geweest daar aan de Itterbeek op de hoek bij het bruggetje waar Wanda met haar zusje speelt. Waar even verderop Bertha gladiolen afsnijdt en haar man een enorme krop gifgroene sla tevoorschijn tovert uit de gigantische omhaagde moestuin. Er achter slaapt Sterrenbosch.


WANDA

the wanderer


A long time

Jij dat

aller allereerste

donkere ebbenhouten meisje

met prachtige omkranste

me diep rakende ogen


Volkomen anders

uit een andere wereld

Een andere tijd

en zó eender


Ik liet mijn haren krullen

Jij ze juist ontkrullen

Je stem melodieus

De zon danste toen al in je hart


Buiten onder de om de 2 minuten haperende neon verlichting gonst het van de drukte. Midden in de nacht draaien de zware motoren. Kirrende tienermeisjes struikelend over ongemakkelijke hakken. Dronken opgeschoten langharige jongeren vol adrenaline en dat andere waarmee ze de strijd aanbinden om de stoerste te zijn. De seventies muziek op de 1e etage is voor elk wat wils. Snoeiharde hardrock dan weer disco met KC & the Sunshineband. Net als de bonte mengeling van boerenruitjes en brutaal in jeans en leren jacks gestoken buitenlui. Komend van ver. Zelfs over de grens.


De zijtrap die een scherpe bocht in het midden maakt verbindt het beneden gelegen café met brede tap met de zo gewilde bovenetage waar je je in houten coupé achtige optrekjes met een dak zelfs kunt afzonderen. Tonnen met een dikke plak ruw hout erop groot genoeg om de vele liters brute pils te torsen omringd met hoge zwart houten krukken. Veel felle discolichten en een flinke druk bezochte dansvloer. Parren is wijd en zijd bekend wat zeg ik beroemd.



Ik ruik zijn mannelijkheid. Hij ademt sneller. Ik sta dicht tegen hem aan en voel  zijn intens verlangen. Ik ben 15 en lijk ouder. Ik schrik even. Dat ziet hij niet.


There I was on a July morning Looking for love

With the strength of a new day dawning

And the beautiful sun

At the sound of the first bird singing

I was leaving for home

With the storm and the night behind me

And a road of my own

JulyMorning  - Uriah Heep


Door de speakers klinkt " I put a spell on you" .Ik sta alleen beneden aan de brede bar zie de camera's plots hangen. Alleen die ene fascineert me. Hij overziet het kale lege geasfalteerde perceel aan de linkerzijde naast het café. Ook de donkere hoek achterin.


De gedeukte ijzeren emmer met houten handvat is gevuld met  aardappels. Haar geoefende handen schillen ze in rap tempo. Met de schil die symmetrisch rondgaat kun je zo een andere aardappel maken of bekleden. Later zal ze de meegebrachte hardkorrelig witte bloemkolen keurig verdelen in zout water tegen de grijsgroene vreetgrage rupsen. Druk becommentarieert oma opvoedkundige kwesties en worden de dorpsperikelen besproken met de vrouw des huizes die meehelpt. 


De vrouw verliefd sinds jaren op de arme man die nu op sterven ligt gaat toch trouwen. Of in de trant van die met die enorme lippen was ook vanochtend bij de bakker. Haar vent van niks!! drinkt zich nog eens dood. Of die van Piet van Nettie van Sjef Kumpen gaat verbouwen.. Of  dat stel op de Trippaardstraat. Zij adopteren twee kinderen uit een land ergens ver in Afrika welja. Gedoe hoor. Smeuiig vooral dat helpt bij het vele aardappelschillen voor een gezin met 15 kinderen.


Hellevuur

De sirenes loeien. Blinde paniek. De man in witte schort verdwijnt uit het zicht  achter de houten nostalgische friture grijpt hij koortsachtig om zich heen.

Metershoge projectielen vervaarlijk in de zon blinkend metaal sjouwt hij het eerst weg. Door de rook besterft hij het bijna. Hij kucht en snakt naar adem. Kokhalst maar gaat verwoed verder.

De tijd dringt. Het vuur ontstond toen de bitterballen en de kaassnacks net nog dat éne minuutje voor het ultieme korstje moesten garen.

Heftig nietsontziend likt het als een hellehond langs de counter met plastic schaaltjes en keurig gevouwen papieren puntzakken


De grote ruiten liggen eruit. Overal ligt glas en troep. Ingebed op de sprei van het ledikant liggen kroketten en nasihapjes uitgestald. Oma staat na te trillen in haar slaapkamer. Het lijkt wel razzia.

De meeste omstanders genieten van het tumult en kijken vreemd neutraal. Met moeite een glimlach onderdrukkend.


De explosie voelt als een aardschok Toch zijn de tot de nok toe met vloeibaar gas gevulde Spoednik raketten gered. De held is die gewone zogenaamd onbeduidende man. De frietbakker die graag in het nabij gelegen stamcafé Deneer vertoeft. Niemand realiseert zich dat hij met gevaar voor eigen leven ingreep.

Ik sta buiten en ik kijk met wijdopen gesperde ogen naar de verwoesting. Ik moet even bijkomen van de schrik.



Café Deneer

Twee gladde zwarte tredes op. De deur met aluminium lange greep zwaait als vanzelf open. Ik val op. De geur van bier prikkelt mijn neusgaten. Donkere vloer en donkerrode accenten.

Links van me slechts twee tafeltjes.Tafeltjes met vreselijk zittende stoeltjes vooral aan mijn rechterzijde.

De zwarte krukken ogen hoog. Al ben ik wel vrij lang voor mijn 6 jaar.

ik doe een stapje omhoog op de verhoging bij de langgerekte bar zodat ze me zien. De uitbater in hoogst eigen persoon neemt het groene bankbiljet waarop 1000 staat moeiteloos aan. Een pakje sigaretten voor de dame zeker zegt hij.


De kelder

De kelder oogt als alle kelders met van buiten twee kleine raampjes.

Daar binnen is het koel en streng. 

De sfeer is daar om te snijden.

Het jongetje met rode ogen en opgedroogde tranen huilt van binnen.


Ik focus op het geluid van de kasseien en kijk niet naar de hoge gevel die tot mij spreekt.

Ik drentel verder door de Hoogstraat.

Zomaar een kelder.



Oh, the heads that turn

Make my back burn

And those heads that turn

Make my back, make my back burn


The sparkle in your eyes

Keeps me alive

And the sparkle in your eyes

Keeps me alive, keeps me alive


The world

And the world turns around

The world and the world, yeah

The world drags me down


Oh, the heads that turn

Make my back burn

And those heads that turn

Make my back, make my back burn, yeah


She Sells Sanctuary - The Cult



Maanfiets

Je krijgt van zo'n fiets alleen maar last van je rug. Hij zegt het alsof hij ervoor gestudeerd heeft en hij het resultaat van jarenlang onderzoek nu speciaal voor mij uit de doeken doet. Hij trekt daarbij een streng bloedserieus gezicht. De fietsenhandelaar kijkt neutraal. Onschuldig grijs bij de slapen. Grijs dat weldra zal gaan woekeren en de vermoeide blik in zijn smalle vale gezicht zal versterken. 


Die man die als een scheidsrechter tussen ons in staat. Ouder nu Ik zie hem nog de eerste fietsen plakken voor zijn garage  omgetoverd tot  fietsenplakwerkruimte. Het zou zo een nieuw scrabblewoord kunnen zijn!?! Ik verkende als 12 jarige de toen nog eentonige opvallend geelsteense nieuwbouw van het dorp waar ik eigenlijk nooit kwam. Het was niet mijn wereld.  Enkele verveelde straatjongens op Maanfietsjes met hoge sturen en banaanvormige zittingen tot achter hun hoofd  zochten daar verpozing.


Het fietsenplakken heeft hem geen windeieren gelegd. Vrij snel is de voor de gelegenheid uitgebouwde garage te klein. Alles floreert. De kalme jaren zeventig zijn fijne weelderige jaren voor hem. Hij kan er nu goed zijn brood mee verdienen. Zelfs riant belegd. Mijn droom is daadwerkelijk uitgekomen denkt hij. Hij staat tussen zijn enorme voorraad rijwielen en zijn blik dwaalt over sturen en fietsbellen reclameborden door de flink en smaakvol verbouwde showroom met hier en daar verstevigde pilaren die echter geenszins in de weg staan. Hij staart door de ramen die tot de grond reiken met aan de bovenzijde steeds een sierlijke boog en kijkt met de ogen van een klant naar binnen nu waar zijn fietsen zijn juweeltjes door de zorgvuldig gelapte ramen prijken....


Ondubbelzinnig laat hij weten dat er geen andere optie is en dat ik die fijne sportieve mountainbike wel kan vergeten. We staan bij de fietsenzaak vol prachtige spiksplinternieuwe rossen. De een is nog prachtiger dan de andere met de nieuwste snufjes. Extra verend. Nóg meer versnellingen. Een nog beter zittend voorgevormd leren zadel en handvaten met slipvaste grip waarbij de speciale afdruk voor je vingers lijkt te getuigen van jarenlang fietsplezier. Ik kijk smekend of hij toch niet overstag gaat voor mijn ultieme wens een glimmend paarse supertrendy mountainbike met apart stoer stuur. Hij valt niet te verwurmen dat weet ik want ik ken hem van jongs af aan. Kwaadheid maakt zich van me meester. Godverdomme zo'n mooie kans om eindelijk iets smaakvols uit te zoeken en dan komt mijn vader met zulke belachelijke ouderwetse truttige bezwaren.


I want to ride my bicycle

I want to ride it where I like


You say black I say white

You say bark I say bite

You say shark I say hey man

Jaws was never my scene

And I don't like Star Wars

You say Rolls I say Royce

You say God give me a choice

You say Lord I say Christ

I don't believe in Peter Pan

Frankenstein or Superman

All I wanna do is


Bicycle bicycle bicycle

I want to ride my bicycle bicycle bicycle


Bicycle Race - Queen


Die geelgoude zomer fiets ik naar de HAVO op het aller allerduurste model een Batavus S de Luxe. Dat is mijn wraak. Ik zie zo rechtop fietsend beduidend veel aan me voorbij komen. Witgekalkte tuinderskassen. Wijde landerijen. De door de ijstijd uitgeslepen dalen. Nu paden waar het grint zo aan de oppervlakte ligt en knarst en wegspat onder mijn zoevende wielen. De sluis bij Panheel als voorbode voor de tweesprong bij Heel. Daarna de prachtige bosrijke omgeving die me tevreden stelt. Hij heeft gelijk.


Bicycle races are coming your way

So forget all your duties oh yeah

Fat bottomed girls

They'll be riding today

So look out for those beauties oh yeah

On your marks, get set, go!

Bicycle race bicycle race bicycle race


Bicycle Race - Queen



 DEEL 5. ZWART FLUWEEL




Peinzend staart ze bewegingloos voor zich uit. Met open droeve grijsgroene blinkende ogen. Ze  straalt een verzadiging van zware melancholie uit. Waaraan denkt ze? Ze lijkt zo hopeloos. De  kersenboom verliest zijn spitse donker glimmende blaadjes plots heel snel. Letterlijk gek van angst flitst het door haar brein. Nu zien ze me. Alsjeblieft lieve lieve  kersenboom. Wanneer wordt het weer lente....?


Want je kunt niets zeker weten en alles gaat voorbij

Maar ik geloof. Ik geloof. Ik geloof....

De avond - Boudewijn de  Groot


Zacht gedempte stemmen. Ze klinken lang en duren voort uit de slaapkamer. Het merendeel is van haar. Dat hoor ik zowaar omdat ik een scherp gehoor heb door de muren heen. Hij zegt bitter weinig. Murw en doodmoe.Hij houdt immens van haar.



Juni 1976

Uit een andere dimensie klinkt  California dreamin'. Ze slaakt een diepe zucht. De dag moet nog beginnen. Ze is al doodmoe. Zo moe is ze sinds lang niet meer geweest. Haar prachtig rode krulhaar lijkt dof nu. Zelfs de sproeten in haar hals die wijzen mistroostig richting haar borsten. Ze likt haar droge lippen nat en voelt de barstjes. Haar tong glijdt  langs haar tanden een voor een. Ze besluit de vieze smaak en meer van de nacht weg te spoelen en begint ruw haar tanden te poetsen.


All the leaves are brown

All the leaves are brown

And the sky is grey

And the sky is grey

I've been for a walk

I've been for a walk

On a winter's day

On a winter's day

I'd be safe and warm

I'd be safe and warm

If I was in L.A.

If I was in L.A.

California dreamin

California dreamin

On such a winter's day


Stopped into a church

I passed along the way

Well, I got down on my knees

Got down on my knees

And I pretend to pray

I pretend to pray

You know the preacher likes the cold

Preacher likes the cold

He knows I'm gonna stay

Knows I'm gonna stay

California dreamin

California dreamin

On such a winter's day


California Dreamin -  Mamas & The Papas


De zon staat hoog aan de hemel. Met blote voeten over de ongemakkelijke keien eerst de bocht om. Het steegje in. In de verte de vertrouwde spitse kerktoren met glimmende wijzerplaat. Één oog maar kijkt me aan en laat elk uur slaan. Bij het latere La Ville Blanche soepel met de bocht mee en gelijk terugbuigend dan de helling af.  Steeds weer die verrotte puntige keien in de bal van mijn voet. Massage is lekker. Dit beslist niet. Aan het eind van de bomenrij die me telkens vriendelijk begroet de dunne breed gestreepte handdoek losjes over mijn schouder bereik ik de dijk.


There I was on a July morning Looking for love

With the strength of a new day dawning

And the beautiful sun

At the sound of the first bird singing

I was leaving for home

With the storm and the night behind me

And a road of my own

With the day came the resolution

I'll be looking for you

July Morning - Uriah Heep


Ik klim het uitgesleten pad omhoog. De vlagen wind daarboven voelen vochtig aan. Onder me twee banen zacht heerlijk gras die de dijk overal volgen samen met mijn slanke meisjesschaduw.Ik daal af aan de andere zijde. Glooiend te lang niet gemaaid gazon waar je uitstekend op kuntzonnebaden. Ik daal nu omzichtig  de grote grijze zinderende rotsblokken af die die me met hun bloedhete punten venijnig afstraffen.



Het donkere water klotst likt de rotsblokken sidderend nat en trekt zich speels terug. Die natte plek zo heerlijk dan. Mijn onderzoekende voetjes verdwijnen tussen de spelonken. Hier en daar kriebelt iets tussen groenige stukjes wier. Een plons. De krekels houden even hun adem in. Het koele

water rimpelt vervormt mijn handen en de rest van mijn lichaam. Naarmate ik verder zwem wordt het killer. Hier is het erg diep waarschuwt het water dreigend. Ik maak rechtsomkeer.


In restless dreams I walked alone

Narrow streets of cobblestone

‘Neath the halo of a streetlamp

I turned my collar to the cold and damp

When my eyes were stabbed by the flash of a neon light

That split the night

And touched the sound of silence


And in the naked light I saw

Ten thousand people, maybe more

People talking without speaking

People hearing without listening

People writing songs that voices never share

No one dare

Disturb the sound of silence


“Fools” said I, “You do not know

Silence like a cancer grows

Hear my words that I might teach you

Take my arms that I might reach you”

But my words like silent raindrops fell

And echoed in the wells of silence


The sound of silence -Simon and Garfunkel


Gisteren was werkelijk weer het bewijs dat weet ze ook wel. Ze had de winkel annex pottenbakkersatelier bezocht. Trendy gebatikte jurken. Prachtige hangers uit alle werelddelen en wierookbranders waterpijpen. Ze zag ze maar wist niet waartoe ze dienden en het gaf ook niet. Ze was nu met haar gedachten bij de kleine hebbedingetjes, versierde ringen, kleine medaillons bungelend aan armbandjes, broches, Ibiza sandalen. Het leidde haar af. Ze voelde zich goed.


Het vintage blauwgrijze trapje op naar de andere kleurrijke verdieping vol met nog meer snuisterijen vazen en andere keramieke voorwerpen, houtbewerkte beelden en maskers en 2 kleine paskamers. Met bijna dezelfde lange gladde ethnische print als ze op de enorme handgemaakte tafel met gedraaide poten met dierfiguren had zien liggen.


Ze had de jurk gekocht. Een eenvoudig gebroken bijna witte A-lijn maar daardoor prachtig gestyleerd exemplaar met enorme paarse cirkels met daarin een herhaling van iets zwarte kleinere die elkaar nét niet raakten en daardoor op de ivoorkleurige schtergrond leken te dansen in cirkels steeds weer. Zeer modieus. Was het wel geschikt voor haar? Nou de verkoopster was laaiend enthousiast. Haar ogen en lach lichtten op toen zij ermee voor de spiegel stond.


I was looking for love in the strangest places

There wasn't a stone that I left unturned

I must have tried more than a thousand faces

But not one was aware of the fire that burned

In my heart. In my mind. In my soul

July Morning  - Uriah Heep


Ze zuchtte het  in zachte pasteltinten barokachtig versierde kleine kruisje hing al aan de spijker bij de deur.Haar la in haar kamer had ze gevuld met de sjaal. Het verfijnde brokaten tasje. De twee ringen. De een met een golf die eindigde in een spitsere punt  de ander met een vlammend aantrekkelijke steen. Verder poóeen ketting met fluwelen band en grote witte parel. De zonnebril en veel veel meer. Het gaf haar even het waanzinnig fijne gevoel dat de zon alléén voor haar scheen en zij danste totdat het laatste straaltje haar glimlach nog één keer deed oplichten.


Tears are running  running down your breast        Somebody to love  -Jefferson Airplane


De daaropvolgende sluipende nacht al bekruipt haar weer de beklemming. Een zwarte fluwelen schaduw die haar ogen doet neerslaan. Haar benen en armen verlamt en haar in een ijskoude  ijzeren houdgreep houdt om tenslotte haar hart haar keel onnodig wreed dicht te knijpen.Het is er weer en verlaat haar nooit totdat... .Ze ademt zwaar. Morgenvroeg zal het anders zijn neemt ze zich voor. Ze probeert wel steeds zich van de drukkende zwarte schaduw te bevrijden. Haar hoofd tolt.


Top hoor die zware zwarte bril! Het is  Ad Visser erachter  Waanzinnig! Hij straalt gewoon muziek uit. Even chillen heet dat nu. Intens genieten iedere volle minuut en dat 60 keer achter elkaar. Een keer per week met mondjesmaat om het extra speciaal te houden voor de op pop beluste jeugd.

Penny jaagt ondertussen zwierend in wuivend kleurige stroken de geesten weg met haar ravenzwart  venusachtig godinnenhaar tot over haar billen. Zo overtreft ze de frisse windblazende  machine en Earth and Fire. Jaagt ze ook de boze geesten weg? De kille stikstofadem van de dood?


De volgende ochtend  ziet ze zichzelf drie keer over de gewelfde rand van haar bed in haar driedelige kapspiegel. Drie maal. Steeds anders. Ze lijkt verwelkt. Zo jong nog 37 en zo oud al met uitgebluste doffe nietszeggende ogen. Op wie maakt ze nog indruk? Ze ziet zelf niet eens wat er in haar omgaat. Alles is vlak. Geen ruw onbeschaafd randje te bekennen. Volledig vlak. Geen deining. Stilte voor een storm die telkens in haar woedt. Opkomend uit het niets. Vanuit stilstand. Als een mitrailleur.


Ze is nu al bang. Ze snuift haar angstgeur op. Schuift langzaam onder het dunne geborduurde laken. Haar hoofd verbergt ze.  De zachtglooiende sprei glijdt op de grond en ze hoort het geluid alsof ze plotsing voorover hellend bij het spuitend spattende water van een immense waterval staat. Beneveld.Geveld.


Don't you want somebody to love

Don't you need somebody to love

Wouldn't you love somebody to live

You better find somebody to love

Somebody to love  -Jefferson Airplane


De grond is onverhard. Hier en daar een onregelmatige plas water vormend. Modderig grint. Een grote zinken teil. Een oude verbrokkelende poort. Een schuur met dezelfde afbrokkelende verveloze poort die  open staat. Wazig licht stroomt binnen. Verlicht puntsgewijs de vervaarlijk getande cirkelzaag met een

ombouw van hout  Tegen de buitenmuur immens lange houten delen die doorbuigen van het lange staan. Een ongekamde hond met wit grijzig rastahaar aan beide zijden van de ketting in zijn nek..

Binnen een gekalkt betonnen plafond met daaronder rondom konijnen in hokken. Pluizig als bonbons in crêpepapier liggen de pas geborenen blind schokkerig naast en over elkaar.


De kamer ademt zwaar. Ik durf haast niet naar binnen te gaan. De akelige geur van gif neemt demonisch bezit  van elk mens. Lijkwit lijkt hij al een geest. De dood heeft hem in zijn ijzeren klauwende greep. Zacht raak ik de sprei aan waar de afdruk van zijn hand licht omhoog plooit en weer daalt. Nu wens ik dat ik krachten heb om hem zijn levenslust terug te geven.

Zijn gewelfde haren zijn nat in de aanzet bij zijn nu bleke nek. Op zijn onlangs nog donkerbruine voorhoofd  druppels angstzweet. Zijn fraai gewelfde mond is droog. Hij smakt en rolt ongedurig met zijn ogen.

Hoe lang gaat dit. Dit er niet meer zijn. Het afscheid duren. Hij kan nog maar net ademen.


Mijn moeder een verdieping lager in de keuken ragfijne parels op haar voorhoofd. Strijkt vermoeid haar haren uit haar gezicht. Ze heeft grauwe wallen. Zelfs de roodbruine sproeten zwijgen. Haar ogen staan dof.


De toekomst was een zee

De blauwe zee van tijd

Ballade van de onsterfelijkheid -Boudewijn de Groot


Zo zondert zij zich af.  En denkt en ziet haar dood haar vlucht naar betere werelden. Andere hogere dimensies. Waar is haar engel die haar behoedt?  In een eindeloze duizelingwekkende vrije val tuimelt  de mijnschacht. Ze hapt in paniek naar adem.


Want afscheid duurt niet even

Het duurt je hele leven

totdat de dag van gisteren

voorgoed voorbij zal zijn.

Ballade van de onsterfelijkheid -Boudewijn de Groot


Bruiloft en ze heeft geen jurk. Ze weegt amper 60 kilogram. De lelijke 30 heeft ze in amper drie godsonmogelijke weken verloren. Mijn vader - ergens haalt hij de eeuwige moed vandaan - neemt haar hand. Zijn stem is aangeslagen hees als hij zegt: Kom stap in dan gaan we nu de mooiste jurk voor je uitzoeken.


I've just met a girl named Maria

And suddenly that name

Will never be the same to me

Maria!                                                                    

Maria - Jimmy Bryant


Haar nasi is echt niet te eten! Zouter dan de zee. Ze heeft zo haar best gedaan. Mijn vader lacht en neemt nog een hap.


Take another little piece of my heart now, baby

Oh, oh, break it

Break another little bit of my heart now, darling

Piece Of My Heart - Janis Joplin


Ik wandel een rondje Wal daarna bij Rulkens de bocht om richting De Meers bij de kleiberg aangekomen rechtsaf richting de dijk waar het witte fijne grint heeft plaats gemaakt voor oneindig veel zwaar donker water. Mijn moeder wandelt naast me aan de veilige kant op de hellende nu felgroene dijk die uitzicht biedt aan twee kanten en die steeds glooiend met het water meebuigt. Nooit zal zij hier met mij luidruchtig plonzen en genieten in de lome hitte van de zomer als gezinnen met limonade gazeuse met bier en worst gevulde koelboxen en een bonte verzameling  parasolletjes waaronder Heineken hier neerstrijken met hun kroost. Nooit! Zegt ze resoluut.En kijkt met een bijzondere blik naar het water. Het water waar ze doodsbang voor is.


De zomer vloog voorbij

Mijn ogen traanden van de pijn

Want een kind kan nog niet weten

wat waterrimpelingen zijn..

Eeuwige Jeugd - Boudewijn de Groot


Ze hoort niets. Alleen zacht gesijpel van de kraan. Ik was haar haren het rijke schuim masserend en verdelend over haar ver naar voren gebogen hoofd. Haar handen blokkeren angstvallig de ingang van haar oren. Ik droog voorzichtig eerst haar haren bij haar oren alvorens de handdoek aan de rest toe te vertrouwen. Ze kijkt dankbaar voor deze redding. Haar gehoorgang ijlt nog na en fluistert zacht:" water is funest!" Haar trommelvlies luistert. Geeft het door aan haar hersenen.


Het water zal me dragen tot het winterweer verveelt

Dan zal ik zinken in de lente

verdrinken in mijn spiegelbeeld

Eeuwige jeugd  -Boudewijn de Groot





DEEL6.  STROHALM



Een oud kinderliedje lijkt het. Opa neuriet terwijl hij af en toe tevreden intense trekjes neemt van zijn heerlijk aromatisch geurende bolknak.

Voorover gebogen met de kin op tafel zit een vaal oud spichtig vrouwtje met haar grijze haren in een wel echt ouderwetse knot. Hier en daar bespeur ik nog een zwarte streng van haar jeugd. De gebloemde licht en dan weer ouderwets donkerblauwe jurk is haar veel te groot. Ze lijkt te slapen ondanks de ongemakkelijke houding.


Ernaast een zwaarlijvige meneer waarvan het hemd op knappen staat. Ik zie zijn roodroze vel en grijs springerig haar van zijn buik en borst door elke gapende tussenruimte. Nog net discreet beteugeld door de bijna zwichtende knoopjes. Erboven een dik rood aangelopen hoofd. Hij ademt moeizaam. Er zit wit speeksel in zijn mondhoeken. Daarnaast een vrolijk kijkende wel erg alerte tante die er niet bij lijkt te horen. Kwieke Heleen. Het bonte gezelschap. Er zitten er veel meer aan de lange rechte tafel die zo geplaatst is in de lengte van het rechthoekige vertrek dat de bezoekers en verzorgers er nog net langs kunnen. Nog net niet de vensterbanken van de ramen aanrakend waarvan er 4 uitkijken op de groene tuin. Gescheiden door een wit hekwerk ervoor.


Ze hebben een gemeenschappelijke factor. Hun hersens zijn af en toe niet meer zo scherp.  Aan het hoofd van de tafel zit mijn opa. Imposant nors kijkend. Nu kijkt hij plots kinderlijk vrolijk want zegt hij. Hij heeft gisteren zoveel gezien want hij is ver weggeweest te voet. Hij heeft daadwerkelijk gewandeld. Steeds dezelfde rondjes in de grote donkergroene tuin met veel dicht struikgewas en geasfalteerde kronkelende paden die hier en daar aan een open plek gazon grenzen met een gezellig rustbankje langszij. Ik zeg het maar gewoon. Hij is dement. Evenals de anderen gaat hij nooit meer naar huis. Barbara zegt hij maar ik ben Leeuwtje het veel jongere nichtje en Zijn kleindochter en kijkt me indringend aan mij zijn geheim toevertrouwend. Hij zegt en benadrukt elk woord: Ik heb NIETS met die gekken hier te maken! Hij zwijgt.

 

Na de zoveelste aanval waarbij hij oma als een sumo worstelaar uit bed werpt door pontificaal het gestreepte zware veren dek onder haar vandaan te trekken waarop ze hem steeds alle ruimte gunt.  Slechts de uiterste dunne koude rand is voor haar. Vele jaren lang. Na zijn helse daad heeft hij haar de godganselijke nacht de huid vol gescholden en door steeds te dreigen met zijn forse lichaam is de maat nu vol. Meer dan vol. De auto waarin hij net niet de gestoffeerde grijze velours aandoende ronding van het dak raakt is al onderweg met hem. Beteuterd als een betrapte schooljongen kijkt hij strak voor zich uit. Niet wetend waar hij terechtkomt of zelfs waar hij heen gaat. "Zo is hij weer thuis!" is immers zijn gedachtengang. Het bordje Horn doemt op.


Maar waar jij gaat zijn zon en maan gelijk

De kleinste bloem

Is daar als de hoogste eik

En alle koningen en kinderen

Zijn daar gelijk

Zo zal het  zijn - Rob de Nijs


Explosief is hij al zijn hele leven. Buien als zwaar onweer dat nooit meer lijkt weg te trekken en slachtoffers maakt onder de boeren op de open onbeschermde velden. Onweer dat steden en dorpen opzuigt in zijn donkere smachtende kracht en door elkaar schudt en vrouwen laat wegduiken onder tafels. Gek van angst.

 

Als hij zijn strooien hoed op zet en naar het veld gaat op zijn donkerzwarte extra zware herenfiets is het weer kalm. Dan is hij in zijn element onder de verstikkende zon met een strohalm in zijn mond. Ter vervanging van zijn sigaar. Hij mort dan niet meer. M et de thermosfles in zijn hand denkt hij aan zijn verre verre maar steeds zichtbaardere jeugd.


Til forever on it goes

Through the circle., fast and slow

I know..  It can't stop I wonder

Have you ever seen the rain - Creedence Clearwater Revival


In 1889 is hij geboren. Hij werkt al zijn hele leven. Noeste arbeid. Hij weet niet beter tot dat. zij verschijnt in zijn leven Zijn prachtige volle vrouw met grote pronte borsten en het dikste ravenzwarte haar van alle vrouwen. Daarvan is hij overtuigd. Want zij heeft hem even van het veld gelokt met haar prachtige kleuren Zijn Rubensvrouw is daarna al pril gestorven en laat hem achter. Weer op het veld. Soms zelfs hele nachten. Dan graaft hij verdwaasd als een hond  in de warme aarde. Want hij houdt het niet uit in het huis dat hem aan haar verlokkingen en engelachtige glimlach herinnert.

 

Bingo… de kaart is vol. Een gevoel van gelukzaligheid. Gokken en vooral winnen zit haar in het bloed. Ooit kocht ze een lot van de plaatselijke harmonie dat kwijt raakte in de tijd en ergens belandde in de ingebouwde volle kast in de nis met daarnaast de onontbeerlijke kachel. Toen bleek ze een tv gewonnen te hebben. Nadat de gehele familie oeverloos heeft gezocht is het haar gelukt het lot te traceren en staat hij te glimmen. Haar gewonnen tv.


Ze heeft een pakket van twee tweekleurige handdoeken en met bijbehorende washandjes gewonnen direct bij het begin van de bingo. Daarna een groot pak DE koffie. Maar nu heeft ze iets wat de moeite van die vele rijtjes vullen waard is: een mixer. Die komt  goed van pas. Daar doet ze het voor. De kletsende vrouwen en een enkele man kijken haar nu brutaal en afgunstig aan want het is haar derde keer. Dat heeft zij weer. Maar zij is beslist de geluksvogel vanavond.


De tijd komt dat hij iemand voor het huishouden zoekt Hij heeft veel landerijen en is rijk voor die tijd. Maar zijn harde natuur  houdt belangstellenden ver. Toch komt er uit het nabij gelegen Neeritter een onverschrokken vrouw. Ach ze lijkt hem een aanpakker. Dus zo geschiedt het. Zij poetst zijn huis en hij is tevreden. Weldra kookt ze ook voor hem en weten de beiden niet anders.


Zij zijn nu getrouwd. De foto met de vrouw met dik zwart haar en flink postuur staat gewoon op de kast. De kast die zij eerst altijd netjes heeft gepoetst en nu van haar is. Al het bruin houten meubilair van die tijd. De schilderijtjes. De lampen aan het plafond. De enorme hammen in de hoge nis die zorgen voor dik beleg op het zelfgebakken brood. Zelfs de borden en de rest van het goudomrande servies. Tot aan de bloemen in de vaas toe die uit de boeren moestuin komen die ja die ook van haar is. Hier is haar plek nu.


All you ever gotta do is to is be a good man ...

One time to one woman!

Cry baby - Janis Joplin

 

De bakker in Ittervoort zoals gewoonlijk vroeg op om klokslag 4 uur slaat het in de toren van het ernaast gelegen witte kleine kerkje. Dat is hét teken voor hem dat zijn broden- en taarten bakken werkdag begint. Hij eet eerst van zijn eigen brood.  Een flinke plak wit knipbrood met roomboter en ham en een met hagelslag van het zelfde knip. Want al die verschillende bruine broden. Dat hoeft niet voor hem. Nog een kop vers gezette koffie door een witte plastic filterhouder op de kan en hij is zover. De kinderen liggen nog in bed en worden later gewekt door de hulp. Ze heeft een betrekking gekregen bij een boer in het dorp ernaast als werkster.


Nou maar zien dat ze het daar redt denkt hij terwijl hij ondertussen het fijne meel boter boereneieren  en gist vermengt en als laatste water toevoegt in de grote mengbakken. De ovens staan te loeien. Klaar om de witte kleverige massa met zijn handen te beroeren en een huwelijk te vormen waarbij uiteindelijk hun schoonheid blijkt door krokant te klanten te verleiden. Ze kan in elk geval heerlijk bakken denkt hij. Dat heeft zij toch maar van hem geleerd denkt hij tevreden.



DEEL. 7.   DE OVERZIJDE



In a tree by the brook There's a songbird who sings,

sometimes all of our thoughts are misgiven.

Ooh, it makes me wonder.  Led ZEPPELIN - Stairway to Heaven


Verwilderd met grote boze angstogen. Haar vroeg oud geworden getaande gezicht smoezelig met smalle rode couperosewangetjes. Jethje want zo heet ze. Haar haar verfomfaaid alsof maandenlang getoupeerd en daarna nooit meer aangeraakt. Alleen aangeraakt door dichte stekelige struiken en misschien hier en daar een kussen of opgerolde viezige deken. Haar besmeurde kapotte kleren zijn de verdere stille getuigen van wat drank en eenzaamheid uiteindelijk aanrichten. Als een geest duikt ze plotseling springend wild gebarend op ons verjagend.


Ik zie nog net de contouren van een ooit witte muur behorend bij wat ooit een fijn huis is geweest.  Als een ongeopend vergeten cadeau verscholen achter die enorm hoge dichte meidoorn, klimop en  een wilde geurende boskamperfoelie en ander overwoekerend groenig bruin struikgewas. Een kattengil klinkt fel. Er klappert iets. Een deur of een luik. Ik kan het niet beschrijven want zodra ik haar zie en zij met grote passen op me af dreigt te stevenen heb ik slechts luttele secondes verloren. Verbaasd en uiterst geschrokken bemonster ik haar. Met gealarmeerd hart luid kloppend. Alles bonkt en klopt net als de luiken van het vervallen huis.



Het statige prachtig kalm gelegen witte huis" De Kleine Hegge met verrassende hoeken en oplichtende uitnodigende raampartijen omgeven door een groene oase baadt in het zonlicht. Schuin tegenover haar gelegen grote broer "De Grote Hegge". Maar zij is beslist niet minder fraai. Juist charmant petite.


So you're trying to shake this feeling

That trouble's right outside the door

You lie awake each dark night

Like a time bomb wound up too tight

A storm in waiting just offshore

Tell me what we're waiting for


You gotta remember

You don't have to be afraid

You still have the freedom to learn

And say what you wanna say

You gotta remember

Don't let 'em take away

The land we call the home of the brave

.

Home of the brave - Toto





Dear lady


can you hear


the wind blow


and did you know


Your stairway lies


on the whispering wind



Led ZEPPELIN -


Stairway to Heaven



Jeth haar familie is niet onbemiddeld. Laten we zeggen welgesteld. Zij is prachtig. Rank en beweeglijk. Haar blij lang welvend donker haar benadrukt haar zuidelijke komaf. Altijd zoekende alerte maar vriendelijke ogen met zware lange sexy wimpers overdekt schitteren als edelstenen die het licht steeds weerkaatsen en alles maar dan ook álles in zich opnemen. Ze is wat je noemt super intelligent. Mooie pasjes met daarbij goed gekozen fijne tasjes.

Ze een uiterst gesoigneerde jonge aantrekkelijke Mademoiselle. Jethje van " de Kleine Hegge".


There's a feeling I get when I look to the west,

And my spirit is crying for leaving

Led ZEPPELIN - Stairway to Heaven


Het kleine knusse winkeltje aan de overkant. Schappen aan drie zijden als een hoefijzer gevuld met schoonmaakmiddel, schuursponsjes, thee, pakken koffie en koekjes, pasta, potten heerlijke confiture, pakken Venz Venz Venz en flessen wijn. Op de grond XXL pakken waspoeder en opeen gestapelde beugelflessen rode mierzoete Exota limonade gazeuse daarnaast groene flessen met Seven Up logo. De winkelbediende met kort zwart bol geföhnd haar en een zalige glimlach kan er maar net tussendoor om bij te vullen. Achter de kassa tegen de muur de pakjes sigaretten uitgestald met een uitnodigende Marlborough man voorop of slanke modern ogende Belinda.


Verder zuurstokken, vleeskleurige spekken, grote toverballen, dropveters achter glas in keurige schuin aflopende houten laatjes.  De kaas wordt van het stuk op prachtig dubbelglad papier gesneden vlak voor mijn neus.  In enorme plakken op een glimmend grote weegschaal met enorme wijzers. Om misverstanden over het gewicht te voorkomen denk ik. Ik kom net boven de toonbank uit. Aan de zijkant links als je binnen komt staat dan de vitrine met zuivel en vleeswaren.



Telkens meer gerimpeld. Vooral kwetsbaarder na elke tussenpoos. We kwamen elkaar tegen of ik zag Jethje kort winkelend binnengaan om daarna - haar geliefde wijn stevig omklemmend – als herboren terug te keren naar haar gelukkigere kinderjaren.

Ik herinner me vooral de nerveuze hulpeloze oogopslag. Haar stem licht krakend nu. Hoe vriendelijk beleefd doch kort ze sprak. Bang van de wereld


I have my freedom but I don't have much time

Faith has been broken tears must be cried

Let's do some living after we'll die

Wild horses - Rolling Stones



Familie X.

De gezinshulp met keurig witte schort. Het aanrecht en de tafel in de keuken staan vol vaat. Het is ook veel al die kinderen in het gareel te krijgen. Halfvolle pakken melk en borden gedeeltelijk bedekt met een dun laagje hagelslag. In de kamer ernaast ben ik op visite en kijk in het flakkerende likkende blauwige vuur met gele uiteinden. De dans achter speciaal glas met een dun laagje roet volg ik geboeid. Daarachter verschroei je weet ik. De groenig grijze velours bank voelt zacht aan


Aan de tafel achter mij hoor ik een donkere mannenstem.  Ik weet zeker er is géén man nu in dit huis achter me. Ik draai me om. Gerustgesteld kijk ik weer naar het op en neergaande spel van de vurige vlammen. Weer hoor ik een man. Nu kijk ik sneller achterom.


Zij leest gefascineerd het boek voor zich aan tafel. Althans zo lijkt het. Maar dan zie ik het zware angstaanjagend demonische geluid van daarnet dat haar lippen opent en ontsnapt.

Ze leest verbazing van mijn gezicht. Herstelt zich en ik zie haar plots glimlachen.

Ze maakt een praatje. Ze is heel leuk en mooi. Nu nog. Haar kinderen ook. 

Vriendinnen van mij en mijn zus. Dat weet ze. De warmte van het vuur is even tussen ons nu.

Heerlijk koester ik de warmte  Even een klik. Zij voelde het ook.


Haar hele leven is ze opgenomen geweest in een groot klam vreselijk bedrukkend tehuis in Venray. Meerdere zelfs. Vele jaren van haar leven. Vervlogen met de trekvogels in de zich aandienende herfst . De rusteloosheid bleef.


Luister duisternis mijn vriend

waaraan heb ik het verdiend

Dat ik telkens in mijn dromen

Dezelfde angst moet tegenkomen

En het visioen dat mij bedreigt

En ik iedere nacht weer verwacht

Met het geluid van stilte

Het geluid van stilte - Boudewijn de Groot


Hoeveel pillen poeders en gesprekken er ook volgden. De stemmen klonken juist vertrouwd na al die jaren. Ze  hoorden onlosmakelijk bij haar. En zij bij hun. Hoeveel jaren had ze haar mooie kinderen wel niet gezien. Ze waren groot nu. De laatste keer lag de jongste nog in de  wieg.

De speels likkende vlammen lieten donkere schaduwen na op haar gezicht. Ze was nu thuis voorgoed. Ze moest het zelf rooien nu. Het leven oppakken na decennia. Een gek gevoel besluipt haar.


Vreemd dat ik het nu pas weet  dat stilte in mijn hersens vreet

Het geluid van stilte - Boudewijn de Groot


De  kinderen van familie X


Haar altijd felrood vrolijk gelakte tenen kijken haar nu echt droevig aan. Ze wrijft over haar pijnlijke been. De afdaling leek goed te gaan maar werd een afgang. Dit is haar herinnering. Haar bitter smakend souvenir aan haar stage in Zwitserland. Twee botbreuken. Open nog wel die haar nooit tot stil staan dwongen maar juist opzweepten.Ze neemt zoals gebruikelijk klantgericht de bestelling op. Het oudere jong ogende echtpaar de 60 naderend. Kijkt elkaar tevreden aan. Wat een schat van een serveerster. Zo attent zo naturel zo behendig dynamisch. Zo mooi ook. Veelbelovend. Onvermoeibaar loopt ze s’ochtends in alle vroegte. Wanneer de pauwhanen nog in elkaar gedoken zitten tot laat in de opslurpende nachten. Ze neemt het glas en houdt het tegen het licht en poetst het met een schone doek nog glanzender.


De smetteloze aantrekkelijke receptioniste knikt vriendelijk beleefd naar haar. Met een knipoog antwoordt ze maar moet weer verder. Ze is al bij de trap om een verwaaid uitziende verdwaalde hotelgast met strenge bril en strakke attachékoffer de weg te wijzen. Hij kijkt plotseling opgewekt en lijkt minder verwaaid.De maan verdwijnt achter de zoveelste wolk als zij de pijnscheut haar stramme been voelt doorklieven. Haar vermoeide lichaam verbiedt haar te bewegen. De pijn wordt geblokkeerd door haar hersenen. De maan kijkt weer even.


Yeah but in your head baby

I'm. afraid you don't know where it is

Somebody to love - Jefferson Airplane


Familie Y


Er klinkt geschuifel. De deur opent als vanzelf en in de hoge ruimte met licht barokken plafond zit een man keurig in pak aan het hoofd van de langgerekte eindeloze tafel. Een zee van ruimte met slechts de man.

Hij neemt zijn servet. Verzet het waterglas. Kucht beschaafd. Het enige geluid nu.


Zij serveert de speciale rozemarijn aardappeltjes uit de terrine. De met zorg uitgekozen groentes. Het uiterst zorgvuldig gekozen beste lapje vlees. Zij verdwijnt als een spook uit de wijde ruimte. De nabij gelegen keuken in. Waar zij en haar talrijke kinderschare straks eten aan de veel kleinere keukentafel.

Ander eten. Ander servies. Anders.


De man eet met aandacht.  Hij neemt een slok van de wijn. Tevreden met zichzelf brengt hij een toast uit

Met het servet dept hij zorgvuldig het vocht rondom zijn mond.


In de keuken staan de dagelijkse vier broden hoog opgestapeld in lagen bruin wit om en om voor de kleinsten van de 15 koters. De vrouw wacht en kijkt naar de klok. Wanneer kan ze afruimen.

Haar man zal nu wel klaar zijn met de dis.


It's not time to make a change

Just relax, take it easy

You're still young, that's your fault

There's so much you have to know

Find a girl, settle down

If you want you can marry

Look at me, I am old, but I'm happy


I was once like you are now

And I know that it's not easy

To be calm when you've found

Something going on

But take your time, think a lot

Think of everything you've got

For you will still be here tomorrow

But your dreams may not


How can I try to explain?

When I do he turns away again

It's always been the same, same old story

From the moment I could talk

I was ordered to listen

Now there's a way

And I know that I have to go away

I know I have to go


Cat Stevens – Father And Son


4 witte King Cornbroden staan naast elkaar en verticaal opeen gestapelde voedzame boterhammen besmeerd met pindakaas. Om en om crèmig bruin er tussen uit puilend. Vijftien kinderen waaronder Catharina die bij mij in de klas zit vullen het grote herenhuis met statig ronddraaiende Parijse wenteltrap die automatisch naar alle hoger gelegen vertrekken voert. Overal klinkt muziek dat als een wolkendek hoog boven me uitklinkt de tonen slaan neer verdringen zich in mijn oren. Ik voel me Mozart die weer hoort.


Terug beneden spelen we. Een levensgroot zwart krijtbord. Daarvoor een lessenaar en bankjes en werktafels voor de leerlingen. Haar vader geeft s'avonds les aan volwassenen in deze levensechte kopie van een schoolklas. Wij vermaken ons opperbest. Kinderen in overvloed immers.


Are you lonesome tonight - Elvis Presley


De tuin bestaat uit een aaneenrijging van tuinen. Eerst een bestraat langgerekt gedeelte met uitnodigende schommelbank. In mijn hoofd lig ik daar en dommel ik schommelend de dag door. Erachter perken bloeiende bloemen. Verderop een donkergroene haag die nog geheim houdt wat er achter zit. Dichterbij komend blijkt het vol te staan met dichte zwaar behangen fruitbomen. De haag sluit zich weer en ik kom in een open moestuin vol rijen keurig gerangschikte groentes en in vreemd contrast met het open veld verderop.


Open landerijen met wuivend koren afgewisseld met weiland. Het zanderige kiezelpad  kronkelt er als een koningscobra doorheen en vormt de grens met de tuin precies waar ik nu sta. Als ik rechts kijk zie ik in de bocht mijn school de meisjesschool van ons dorp met veel lange brede ruiten tot aan de hemel, waarachter dagdromen normaal en juist prima lijkt. Wie heeft er immers zo een blond uitzicht. De zonnestralen lijken er heter dan waar ook. Alles is sprookjesachtig. Een gigantische poster van een droomlandschap.  Die intense schroeiende hitte voelt nu weldadig gedragen door de zucht van de  wind. Alles lijkt te stromen. Het is geeneens de verderop traag in het dal slingerende Itterbeek.


Ik volg het pad naar links en kijk verlangend uit naar het dal. De biologie wordt ons met de paplepel ingegoten. Juf loopt voorop en vertelt over soorten veervormige bladeren. We rapen kiezels en kastanjes.  Plukken boterbloemen. Ze vertelt over uitgeslepen dalen.  Er staat een picknickbankje we gaan in een kring zitten en hangen aan haar lippen. Boven ons hangen bomen die het dal overschaduwen.


Klauwachtige wortels op zoek naar vastigheid water en voedsel bedekken de steile helling. Het verschil is zeker enkele meters. Plots is er paniek. Een leerling uit  een andere groep van de jongensschool hangt hoog boven ons en daagt uit. De juf probeert de rust te bewaren en maant Jos vooral rustig terug te gaan.  De andere jongens moedigen hem aan en ik lach bewonderend. Hij is het ondeugendst. Ook nu weer. Normaliter in onze vrije tijd zouden wij ook als apen omhoog geklommen zijn. Nu niet met juf erbij.  De tijd vliegt. Iedereen zit onder de muggenbeten. We wandelen met trage pas terug. Het is hier na de vochtige koelte van het dal bloedheet en enorm licht. Fel schijnsel van de zon als een torch recht in mijn gezicht. ik zie even alleen vlekken. Knipper ze weg.  De schoolbel klinkt. We hollen naar huis.



There was a boy

A very strange enchanted boy

They say he wandered very far, very far

Over land and sea

A little shy and sad of eye

But very wise was he


And then one day

A magic day he passed my way

And while we spoke of many things

Fools and kings

This he said to me

The greatest thing you'll ever learn

Is just to love and be loved in return


The greatest thing you'll ever learn

Is just to love and be loved in return



Nat King Cole - Nature Boy






DEEL 8.        ZONNEGLOED



Ken je dat land?

Mijn allerliefste

met zijn hemel van kristal

Ken je dat land? - Boudewijn de Groot


Het hele dorp loopt uit voor de HEILIGE PROCESSIE met MARIA.  Ranke tonen ebben weg.

De harmonieuze begeleidende klanken van de plaatselijke Harmonie. De zwaarlijvige pastoor met kanten habijt volgt onophoudelijk en reikhalzend de heilige Maria Onze Lieve Vrouw van Loreto. Ze wordt prominent in de hoogte geheven. Sterke mannenarmen torsen en tonen haar. Haar beeld tekent prachtig af tegen de onmetelijk blauwpaarse lucht. Het kan niet anders dan dat het zelfs de grootste godsdiensthater nog ontroert. De zon verblindt me.


Don't you want somebody to love

Don't you need somebody to love

Wouldn't you love somebody to live

You better find somebody to love Somebody to love - Jefferson Airplane


Al sinds mensenheugnis lijkt ze te bestaan en ons haar lieve glimlach vol vergeving te schenken. Nu ook weer prijkt ze en laat ze ons bezwijken voor haar gulheid haar gave te genezen. Ja alle zonden te vervagen tot het mooie prevaleert. Haar naakte waarheid de godin van liefde. En ja de muzikanten scharen zich achter haar. De priesters. Directeuren. De slager, de bakker, de winkelbediende,  de werkman, de geslagenen, de verworpenen de hopenden en de wanhopenden. Een ieder die kan lopen en juist niet kan lopen.


Wees gegroet Maria

vol van genade

De Heer is met U

Gij zijt de gezegende onder de vrouwen

en Gezegend is Jezus

de vrucht van Uw schoot

Heilige Maria

Moeder van God

Bid voor ons zondaars

Nu en in het uur van onze dood

Amen.


Bakker Richaerts maakt overuren. Dat weet hij ook zonder dat hij op de klok kijkt van de immer aanwezige kerktoren die hem elk halfuur en elk uur herinnert dat de broden, gemarmerde tijger-, en sesambollen én gewelfde croissants goudbruin genoeg zijn.

En dan zijn hit. Zijn geliefde assortiment kleurrijke  Limburgse raster-, kruimelvlaaien. Het geurig palet aan fruitvlaaien. De smaakpapillen tot het uiterst verleidend kruisbessenvlaai onder golvend gebakken koppen sneeuwwit schuim. "Kroonsjele vlaai mėt sjoem".

Enorm gewild bij de vele toeristen massaal voorrijdend in grote touringcars toen al. Zo strak geparkeerd dat ze bijna de hoge muur van het aanliggende kerkhof lijken weg te drukken pal stilstaand voor zijn winkeldeur die hij telkens opent als warm welkom.


Als je nu op zoek gaat vanaf de Wijngaard. Als de wind strijkt langs de zachte mergelmuren van de Abdijkerk en afdaalt zoals de statige hofdames van weleer. Dan rechts richting bakker Richaerts gaat. Hangt er een plaquette met de tekst met jaartallen dat er ooit een bakkerij gevestigd was. Ernaast Crasborn met terras.


Daarnaast de Steeg smal lieflijk. De weg die mij verbindt met zovéél. Mijn verdrietige moeder die mijn handje stevig omklemmend de eerste dag naar de kleuterschool brengt. De kerk met Communie en Goede Vrijdag. De blije bakker. De wraakzuchtige slager. De Coop met chocomel en overalls. De winkelstraat met de drogiste die we steeds plagen.  De rijzige muziekschool waar ik vals blokfluit speel tijdens ellenlange lessen. En de weg naar mijn eerste keeshondje. De weg naar het witte hoge langgerekte nonnenklooster waar ik mijn eerste echte zalig smakende vanille ijsje smul uit handen van zuster Gemma  de later uittredende non die mijn toegewijde kleuterleidster wordt.

De weg naar Pietje Stienen met mijn vader voldaan aan de bar. Gul rondjes gevend nadat het zoveelste huis de pannen op het dak heeft.

Naar de Groote en de Kleine Hegge naar Jethje naar de oeverloze grindgaten met het spookschip. Naar Belgisch Kessenich. Naar oude nieuwe werelden.

Naar creatieve Marleen die uitkijkt op de bruine lome schapen. Toegewijde Bertha die fier de witte was buiten ophangt en weer vouwt. Johan die me altijd groet. Zijn vader die fietsend heel Limburg verkent. Naar wonderlijke Ingrid die vanuit de molen zonder wieken na vele omzwervingen hier aan de Itterbeek beland is pal tegenover de tevreden antieke watermolen.


Geen welkom. Geen gezellig keuvelende in spanning afwachtende rijen voor de "Kroonsjele vlaai mėt sjoem" . Geen gekwetter of echoënde lach in de gezellig uitwaaierende uitnodigende bonte Hoofdstraat met klinkende kasseien. Stilte nu.


Het zo nu en dan wapperend tweedelig zonnedoek werpt gedeeltelijk donkergele schaduwen op hun blije een dagje uit gezichten terwijl de heerlijk nadampende taart- en vlaaiaroma's uitwaaieren en hun zinnen prikkelen. Ernaast een hoogblonde knappe vrouw bij het rustieke witte uitnodigende Crasborn. Met heerlijk hoog tegelterras en breed openslaande tuindeuren.

Deuren die 40 jaar later haar nichtje reflecteren met dé man van haar leven aan haar zijde tussen hen in "Kroonsjele vlaai mėt sjoem".

De blondine lacht vrolijk haar parelwitte tanden bloot. De zongebruinde man veegt het schuim netjes van zijn donkere snor en baard en zegt Barbara laten we gaan.


Ik waan me nu daar. Sterker nog ik ben er nu met dezelfde klok en het eerste rij uitzicht erop. Waar me steeds elk halfuur en elk uur herinnert aan bakker Richaerts met zijn wijd en zijd vermaarde vlaaien. Welkom! Hier serveert men nog steeds zijn smakelijke vlaaien.


Aan de overzijde hoog verborgen achter de steile muren liggen de graven met boven hun de schaduw van de herbouwde  klokkentoren. De galm weerklinkt ijlt na als de klok het middaguur slaat.

                                                                            



  ---------------






House of the rising sun - The Animals


In een oud eenzaam huis in een dromerig stil wit dorpje staat ze afgebeeld op een ansichtkaart met opdracht. De majestueuze verschijning van de Heilige Maagd Maria gehuld in schitterend ivoor met goudbestikt gewaad.Ze geeft licht en verlichting. Deze lichtgevende troostende engel.

Zij weet niet wat er zich 2,5 km verderop voltrekt.









                                            

LEEUW


A whiter shade of pale..............................Procoll Harum






Haar ogen kijken nu weer. Maar zien niets. Haar lange bruine manen hier en daar blonder van de zon omkransen haar lijkbleke gelaat. De paarsblauwe striemen zijn nog net zichtbaar in haar hals.

Ijzingwekkend stil is het rondom haar.






Haar lichaam is niet meer.

Alle hoop die ze daarstraks nog had

is deze nacht weggeëtst.

Haar toekomstdromen verdampt.

Haar laatste traan

laat een glinsterend spoor na

op haar wang en

via haar kin naar haar hals.

Zo lijkt ze een leeuwin.



Ik dwaal


over eindeloze savannes


met alleen


de echo


van geluiden van wilde dieren.





In mijn gezicht neonlicht

en hoor het geluid van stilte

Het geluid van stilte - Boudewijn de Groot














POSTSCRIPTUM


8 oktober 2015


Vele jaren later liggen de grindgaten er vredig bij.

Er wandelt een gezin over de dijk.

De rijzige man. Zojuist 50 geworden houdt abrupt stil bij de plek waar vroeger het kadaverhuisje stond.

Hij weet het precies. Hij omarmt zijn vrouw. Duwt haar zacht in de richting waar hij nu naartoe wijst.

Zijn felwitte door de zon gebleekte haar is nu minder wit. Zijn zoon lijkt sprekend op de vroegere witkees.


Daar had mijn moeder vroeger haar land...

Zegt hij zacht met een brok in de keel en wijst.

Zodat ook zij het niet vergeet en zijn kinderen

Zij ziet een traan.



Als een vlinder altijd vrij

en voor het leven op de vlucht

Verdronken Vlinder - Boudewijn de Groot





DEEL 9.       WATER



Decennia later nog hebben de duikers de beelden op hun netvlies.


De man die diep deinend op de afgegraven zandbodem staat.

Fier rechtop met in zijn armen

het prachtige gekroonde beeld

van de verloren gewaande maagd Maria

omklemmend met tussen hun in het kind



TER  NAGEDACHTENIS ... AAN  ALLEN
die leden lijden en overLEEFDEN 







































Wees gegroet Maria
vol van genade De Heer is met U
Gij zijt de gezegende onder de vrouwen en
Gezegend is Jezus, de vrucht van Uw schoot.
Heilige Maria, Moeder van God
Bid voor ons, zondaars
Nu en in het uur van onze dood
AMEN


*Gebed tot Maria  BRON:internet


Tot U nemen wij onze toevlucht: Wees onze bescherming, heilige Moeder van God. Wijs onze gebeden niet af als wij in nood zijn maar verlos ons uit alle gevaren.Gij, glorierijke en gezegende Maagd.

Dit is het oudste Maria-gebed uit de kerken van Oost en West. Het dateert uit de 3e eeuw.











Somebody to love
-
When the truth is found to be lies
And all the joy within you dies


Don't you want somebody to love, don't you
Need somebody to love, wouldn't you
Love somebody to love, you better
Find somebody to love


When the garden flowers baby are dead, yes and
Your mind, your mind is so full of red


Don't you want somebody to love, don't you
Need somebody to love, wouldn't you
Love somebody to love, you better
Find somebody to love


Your eyes, I say your eyes may look like his
Yeah, but in your head, baby, I'm afraid you don't know where it is
Don't you want somebody to love, don't you
Need somebody to love, wouldn't you
Love somebody to love, you better
Find somebody to love


Tears are running down and down and down your breast
And your friends, baby they treat you like a guest
Don't you want somebody to love, don't you
Need somebody to love, wouldn't you
Love somebody to love, you better
Find somebody to love


-- Jefferson Airplane -


















DE VLINDER STRIJKT NEER


Het is windstil  
Onzichtbare kikkers kwaken
 Ogenschijnlijk lossen breeduit cirkelende luchtbellen op
In die goddelijke kalmte schieten kikkervisjes wild alle kanten op


Vlinders zie ik ...voel ik
De late lome namiddagzon is getuige 
ze ruist mee
met de schaduwen der woudreuzen
Voluptueuze bloesemregen bezaait de subtiel oplichtende aarde met bruidsboeket 


Vlinders zie ik ...voel ik
Ik ben de bruid. En peins
 Want in gedachten
 zijn we één



De bloesem zaait zich wuivend gul uit
Rijpe zaden over goudgele paden


Vervaag niet!!!
Steeds worden we naar elkaar toe getrokken
 
Als een zwoele Mimosabries
raakt jouw hunkerende levensadem
mijn lippen en drukt een
een zachte kus op de mijne
De vlinder strijkt neer


Ik voel jou meer dan ooit 
Paradijsvogels zie ik ...voel ik
Verrijking vreemd zoetgevooisd
wild verrukt verlangen en ongekende tederheid
Als ik me tooi met bruidsboeket en madelief


En me vlei .... ....... Zo nabij



Kattya





***


THE END


Created by Kattya