ORO DI ORO PAGODES

Gazelle stunt met oude modellen rondom gaswolkende Oro di Oro pagodes.

Tijdslakkende bewegingen. Trappen lopen in trance. Ze houdt haar adem in. De geur naar de vrijheid. Het geplaveide plein groet ongewoon. EXIT this way. 

Heb jij zo’n prachtige Gazelle retrofiets? Stof hem af. Doe mee met de retrorit op 10 juni! Schrijf je in voor een bizarre droomvlucht. 

Schenk bij ober. Vervolgens op de tandem als hinde met de vier jaargetijden van Vivaldi, wegdrijvend via ultra glimmende koptelefoons. La bella vita op wielen. Zwoele lucht ijlt na in poriën. Blauwe luchten lichten op.

Deze tuin is uitzonderlijk prachtig. Ze spreekt de woorden zorgvuldig uit. Questo giardino è straordinariamente bello. Als zoete kersen verlaten ze haar mond. Elke dag vanaf nu.

Cellen van donorkinderen verwerkt als bodem in big deal vliegdekschepen.  Zonderling afstotende port folio's.

Intelligentie is een teek. Als een afgedragen jurk blaas je alles op. Opnieuw doodt tijd de laatste veranderingen.

Natuurlijk is er dat unieke eye cockpit statement. Wanneer het direct toegankelijk je gezicht tot zinken brengt, zie ik het ook.

Luister, verbeeld, moerassen vol  telefoonstemmen. Razendsnel worden verbanden gelegd. 

Zag je ze kijken? Het voelt bizar als iets vreemds dat je lichaam infiltreert Files vervreemdende gordijnen die vanzelf openen. 

Je vult elkaar iconisch aan, wanneer hotelkamers worden geënterd. Raak de duif die onze schaduw inpikt.

Maak isotopenfantasie naturel. Vervang met van alle gemakken voorzien maatwerk. Robot DNA papegaait pillenexperts na.

Verzin een leefbaarder hoofd. Origineel grauw buiïg werk wenst  verfijnde dagversies. Bescheiden siert je niet. Zeker niet op verdelgend Facebook.

De zonderlinge wereld als schaduw aan je voeten. Genadeloos imponeer je. Geworteld in FB gebed omarm je de schittering van het scherm.

De banlieue België vormt als voorhuid de buitenste zone van de stad en sluit naadloos aan op de schacht agglomeratie.

Curieus liftend naar Parijs. Luchtlijnende tussenaktes. Camion bestuurders enteren Brussel vol meizonknoppen.

De tijdrovende verbouwing nadert de climax. De siamese lucide huisbazin tweeling loenst.  Alom heerst twijfel of het klopgeesten, touwslagers, zenuwpezen, sociopaten of mokers betreft.

De godganselijke nacht tollend wakker. Zou Arnon Grünberg slapen? Joost Zwagerman bakkelijt met Martin Bril. Wijn vloeit rijkelijk tijdens het Zwanenmeer. Tchaikovsky blijft wijselijk op de achtergrond.

Rozenkwartz is prima geschikt als keiharde remedie. De jongen die de 30 wil halen, slaapt er maar even beter door. Hij ademt ongewoon zwaar. Ondraaglijke hitte perst elk trillend longblaasje leeg.

Slokken bruis zonder suiker. Géén green Icetea, hetgeen het echoënde etiket doet vermoeden.

Op een niet bestaande julidag, op zoek naar dat ene onweerstaanbare taartplateau met stolp.  Omarm het spiegelkind. De zoete gebaksknuffel is vreemd onaards, maar wederzijds.

*Here is the deepest secret nobody knows. Here is the root and the bud of the bud."

THE SKY OF THE SKY

Kies een spierwit bankje. Wat maakt het uit. Test de vering. Spring. Toren boven het moeras uit.

De wiegende gondel toont blauwer dan blauw teennagels. Blauw is ook de kleur van wraak met vuisten. 

Morgen pakt hij haar in als zijn pakketten. Degelijk maatwerk op bestelling. De file wenkt hem dichterbij de zon. Keiharde muziek kringelt naar geplette insecten op de  verblindende voorruit.

Kan rook achteruit? Kan iets dat kringelt terug naar stilstand. Reverseren.

Zwart verandert in fluoriserend wit. Zilverwitte nagels boven smaragd groen zeewater, terwijl de cultfilm terugspoelt.

Roze en hard conflicteren geenszins. Meisjesroze is vooralsnog zacht. Fucking fuchsia roze meisjes veranderen in schreeuwerige lelle bellende sirenes Op en neer zwaaiend op steen van Rosetta scooters langs de pier.

Je wrijft in je ogen. De pinkring doorboort het netvlies. Het raam staat ondersteboven. Het gaat zo nooit open. De klink zit raar. Dank voor de talloze geruststellende berichten.

Hij adoreert blauw. Net aĺs zij, zijn Comedy Central glimlach en staccato E.E. Cummingsstem.

I carry your heart with me. I carry it in my heart, verzwelgt ze en verscheurt de pagina.

Uw occupatie? Boeken. Momenteel leven er meer dan 5000 in mijn huis. Ze jongen als konijnen.

Vertaal svp, per favore, please, pazjaloesta, bitte, por favor: verpest door nep vriendschappen.

Alleen koffie geeft eczeem. Alleen beschermt niet tegen zon. Alleen is alleen, geen parelmoerijs

Grote waterpartijen natuurlijk nat met glijbanen. Hij komt er zelden of nooit. Te veel uitschot daar.

Karakter bezit je niet. Intellect niet echt. Stem, anders dan anderen. Reden alleen bij jou bekend.

Oogopslag: bril

Mond: zwijg 

Gebaren : idioot

Erken. Je weet per definitie niets.

Genetisch modificeren ze groente. Zelfs fruit. Vroeger vernielden ze testvelden. Zelfs machines.

Al die mensen die drie keer per dag rijst eten. Geef ze voortaan vitamine A in hun rijst. Gekleurd met bio actief kurkuma.

"Wat doen we hier?" Er is niemand. Het bankje is leeg. Altijd in rouw, mist hij alles.

Het hertenlijf neemt een aanloop. Rek strek pogingen op aqualucht geprojecteerde groene boomtakken vol blad. Bladgroen transformeert ogen. Het lijf siddert chlorophylesk. Een laatste huppel en hij is weer aards.

IL SENSO LIRICO DEL MONDO

DICHTERLIJKE KIJK OP DE WERELD

Ooit zou ze hem weer zien. Op een nachtblauwe bank. Hardop Nietzsche declarerend. Heb jij een dichterlijke kijk op de wereld?

Beheerst, doch gedecideerd doorklieft ze de kille toonzaal met rijk gevulde vitrines. Elke stap telt haar angst. Les uns et les autres geraamtes van kernfusietorens, maanlanders. Schimmige gedaanten zwevend achter wuivend Turks doek. Mobiele telefoons werpen lichtbundels ver vooruit. Buitenaardse klanktonen dansend op heimelijk woeste baren.

Verwissel surimi voor eiersalade. In surimi zit bedrog. Pangasius. Géén koolvis. Kippenstront dient als voer, vervolgt de geinterviewde smalend. Ze eten alles. Vooral afval.

Hij herrijst uit de nachtblauwe bank. Er blinken 1000 sterren. Ik vertaalde Burroughs, geeuwt hij. Diepe geheimen die niemand kent.

In elkaar gedoken aan lage tafeltjes met waterpijpen, slurpen hongerige ogen thee. Zacht rinkelende belletjes
transfuseren dansend hersenvocht, Transcedent golvende buikdanseressen synchroniseren wegebbende klanken.

Achter vitrines als de kapitein op een vliegdekschip overtuigt de snoevend gesoigneerde pakkenman zich dat de anderen niets door hebben.
Ze doorziet zijn smetteloze glimlach, zijn op maat gesneden blauwe kostuum. Tussen de talloze visitekaartjes en opschepperij over studie en kostbare juwelen, weet ze dat hij haar minutieus scant. Zij hém idem dito.

De gemodificeerde aubergine brengt het dubbele op. Volgend jaar verkoop ik het zaad. Grijzende wenkbrauwen fronsen intens. Huid en ogen prikken na van al het gif. Het gaat nooit meer uit mijn lijf. America today. Hij grunt een lied en sjokt weg.

Tussen zeespiraalgras met op haar hoofd een verguld kroontje, draait Monsieur Cannibale duizelingwekkend rond op topsnelheid. 

De spierbundel rekt zich uit. Vreemd, al die herschikking van spiermassa, pezen, vet en huid. Mooi haar met androgyne fijn besneden gelaatstrekken en zinnelijke lippen.

Hij somt op: oude kaas, lekker met stokbrood. Ik rook nooit in bed. Wat draag je? H2O. Ik ben naakt als stromend water.

De wereld stelt ze tentoon. Immense witte bolvormen. 9 geestorchideeën: atomen die elkaar nooit loslaten.

Denk aan de nieuwe vriend van Sabine. Een kop kleiner dan haar. Zou hij vaak op een trapje staan? Haar borsten als bollen beroeren? Heeft hij geen hoogtevrees?

Verbluffend. Uiteindelijk vindt iedereen het geluk dat schuilt in een kelk van een vleesetende plant. Het diep verscholen geheim dat niemand kent.

Het zwanenmeer ingeblikt in huid en ogen. Een eindeloze pas de deux.

Geef toe. Je interviewde de kunstmatige kloon van jezelf. Wie anders antwoordde op de vraag:

Wat is geluk? Alles fluctueert als atomen in een felrode ballon.

BRAMBLE LEAF  /   BRAAMBLAD

Drie waren er dood. Een en twintig piepkleine leefden nog. De nuchtere waarheid onder rose licht in een hoge etagewoning.
De lentezon scheen nu fel door het open raam. 
Ze tuurde in het bijenkorf vormige terrarium gevuld met braamblad en condens. Dat ze zojuist volledig op zijn kop gezet had. Het litteken op haar voorhoofd tekende even scherp af in het verblindende licht boven haar wenkbrauw.
Handig had ze de inboedel overgeheveld. Om elke ontsnappingspoging voor te zijn ging de complete inhoud tijdelijk in een afsluitbare plastic opbergbox.
Versteend bovenop het deksel lagen diegene die het niet gered hadden. Even dacht ze bij een een rode oksel te zien. Iets wat nou niet bij je opkomt bij het zien van een wandelende tak, die nu eigenwijs voor zich uitkeek. Gewend stokstijf te zitten.
Wartner hield van het fluwelen blad. Minutieus onderzocht zijn blik de vorm, nerven, de steel die al wat ruwer werden.
Uren later liggend op de bank met reflecties van zonlicht op zijn huid, voelde hij de warmte door zijn hele lijf. Hij inhaleerde diep haar denkbeeldige geur. De hele zomer zou hij haar koesteren. Zijn geheimzinnige Mata Hari. 
Buiten stond een metalen hoge kast met opschrift cd's Joska. Daarop een nep antieke art deco bloempot. Ernaast willekeurig gedropte skates. Een punt daarvan doorkliefde de agave in een verkleurde plastic teil. 
Ze hoorde constant geschuif en getimmer. Volgde het geluid dat ver van achter bij de vijver kwam. Een oase van grillige klimop had plaats gemaakt voor een wit tuinhuis met golfplaten. Overal vond ze stukken asbest. Een gammele aanbouw met felle tl lamp vastgemaakt met tie-rips aan iets wat leek op een oude videoschermhouder. 
Ze bedacht dat ze zo zaten. Lange zomeravonden ademloos filmbeelden bekeken bij het gekwaak van kikkers. 
De werkster hoestte. Het inhaleren van zoveel chloordamp was het niet waard. Het linoleum was bijna versmolten in een innig huwelijk met de betonnen vloer. Een innige symbiose die zwaar verstoord werd wanneer hij met zijn hakmes keihard beukte op de wilde bramentakken die als voedsel dienden voor hun wandelende takkenkolonie. 
Wanneer ze in de keuken gebukt stond kwam er een milde schittering in zijn ogen, terwijl hij goedkeurend knikte als ze omkeek. Heel even voelde ze zijn lenige vingers. Luchtig als een lied. Vluchtige toonladders van een dwarsfluit. 
Eerder om half elf die avond had de bel geklonken. Daarna het onmiskenbaar geluid van een vrouwenstem. Hij  verscheen weer bovenaan de trap vergezeld door een wandelende takkenfamilie.
Broers en zussen doemden op uit alle hoeken met maar een doel eruit. Uit de hel. Meer dood dan levend. 
Wartner maakte ogenblikkelijk aanstalte om het uitgedroogde mini universum met een kommetje water te voorzien. Dat kommetje vormde een wereldzee en ging acuut in de ban. Een sprayflacon vernevelde alsnog vocht op boomschors dat levendiger leek dan het klimopblad. Het geheel ademde een immense triestheid. 
Ze hoorde gefluit terwijl ze overstak. Een oranje veiligheidshesje met daarin een man in een bushokje. Ze trok de capuchon dieper over haar hoofd en beende naar haar werk. Slechts een kleur deinde voorbij. Een felwit gevederde zwaan met in haar kielzog nog een. De lucht werd vaalbruin. Vallend blad werd ruw de lucht ingezogen.
CLOË drentelde heen en weer. Daarna luid vrijend met haar onderbeen om aandacht. Na wat maf gestuntel, heen en weer ijsberen naar schuifpui en voerbak dook ze de trap omlaag. Hoe oogt de wereld vanuit straatperspectief. De nietsvermoedende zwart wit kater Bono liet ze luid protesterend links liggen. Het beest bleef extreem relaxt. Wars van zoveel vijandschap. 
De man met de milde schittering zat met gekruiste benen. Op een rond gevlochten kleurig tapijt. Een nieuw model pilotenbril lente 2019 verstoorde geenszins zijn opmerkingsvermogen. RJ glunderde terwijl hij een zet deed. Zwarte stenen die kronkelden om witte in een innige dans. 
Mild reageerde met 'Je hebt het van de meester geleerd'. Ze verlangde naar de lenige vingers die haar lichaam exploreerden op zoek naar eindeloze bestemmingen op de enige wereldkaart. 
Langzaam vorderde het vlechten van wilgentakken  door de gehavende zitting van de pauwenstoel. 
Glanzende ogen keken haar aan. Bij het park, dat andere je weet wel vind je echte om te vlechten. Niet van die sliertjes. 
Het zijn net aliens. Haar vriendin bekeek de foto nog eens van dichtbij. Wel gezellig om naar te kijken. Heel gezellig beaamde ze.
Ze bedacht dat ze de introductie van de jonge gast wel wilde becommentariëren maar haar vriendin zou vast te kritisch zijn. Dat vond hij niet erg had hij haar verzekerd.
Benen werden afgezaagd. Hoofden weggemaaid. Bloed spoot eindeloos tot in alle hoeken van de tv. Het deed haar dit keer niks. Uitermate kalm bekeek ze de horrorbeelden. 
Ze zappte naar Canvas en voelde opluchting dat ze de schreeuwerige reclame zo pijlsnel vermeed. Alles was immers opgedrongen shit. 
Op Canvas draaide een documentaire. Een grauwe verlaten stad overwoekerd met een overdaad aan struiken, stekelige braamtakken en opgeschoten bomen. Verlaten scholen, pleinen en leegstaande winkels met sleetse halve afbrokkelende daken en muren. Toch verbleven er in Tsjernobyl nog mensen, oud gerimpeld en knoestig net als de woekerende bomen. Ze vormden een uitstervend ras. Vreemdelingen, aliens achter gelaten. Een koe, geit, wat legkippen op hun eenzame  planeet. Hier en daar nam ik verdere tekens van leven waar Schuw wegspringende konijnen, een enkel hert. Vogels floten luidkeels door de eeuwen heen. Niet in het minst gehinderd door ieders  onzichtbare vijand, de nucleaire straling. Het onzichtbare dat je besluipt. Door getaande huid kruipt en zich definitief nestelt in je DNA.  
Op een stukje land lagen volgroeide gele en groen gestreepte pompoenen. Klaar om geoogst, verwerkt en smakelijk verorberd te worden.
De gebogen oude dame toonde lachend haar slechte gebit en stak haar paarse vingers in de lucht. Op haar schoot bedekt met een kleurige bloemenschort lagen wilde bramen in een kommetje.
Niemand maakte zich ook maar druk óf en wanneer iets eindigt.